کمپین با ایران به پایان می رسد و مسئله اعتماد - تحلیل

در نهایت، همه چیز در مورد ایران است. حداقل به طور محدود. به طور کلی، وقتی اسرائیلی‌ها روز سه‌شنبه پای صندوق‌های رای می‌روند، موضوع اعتماد است. آیا آنها به نخست‌وزیر بنیامین نتانیاهو، که خود را تنها رهبر می‌داند که قادر به جلوگیری از هولوکاست دوم توسط ایران است، اعتماد می‌کنند؟ یا استدلال بلوک تغییر را می‌پذیرند که نتانیاهو دیگر قابل اعتماد نیست، از جمله برای تمایز بین آنچه که رهبر کشور برای حفظ امنیت خود به آن نیاز دارد و آنچه که رهبر برای حفظ امنیت خود به آن نیاز دارد و آن‌ها را می‌پذیرد؟ قضاوت او را زیر سوال می برد؟ آیا آنها به رسانه هایی که این سوالات را گزارش می کنند اعتماد دارند؟

?هفتم اکتبر بر سر انتخابات اسراییل و معلق بودن بر روی همه اینها 7 اکتبر است، که هر سوال را به طور قابل توجهی پیچیده تر می کند. به نظر می رسد که ایران باید موضوع پایانی مبارزات انتخاباتی باشد. تهدید ایران و ادعای نتانیاهو مبنی بر داشتن تجربه، عزم و جایگاه بین المللی برای مقابله با آن، پرونده انتخاب مجدد او را تشکیل داده است. با پایان مبارزات انتخاباتی، از همین موضوع برای مخالفت با دادن یک دوره دیگر به او استفاده می شود. برای نتانیاهو، ایران دلیلی است که او باید بماند.

برای مخالفانش، شیوه ای که او با ایران رفتار می کند، دلیلی است که او باید برود. این شکاف در روز یکشنبه زمانی که نخست وزیر تصویری از انفجار هسته ای بر فراز تل آویو ایجاد شده توسط هوش مصنوعی را به اشتراک گذاشت، همراه با هشداری مبنی بر اینکه شکست او می تواند اسرائیل را در معرض هولوکاست دوم قرار دهد، به شدت مورد توجه قرار گرفت. این امر بقای کشور را به ادامه تصدی یک مرد مرتبط می‌دانست. این ادعایی عظیم است.

این از رای دهندگان می خواهد که باور کنند که نهادها، توانایی ها و اتحادهایی که اسرائیل در طول دهه ها ایجاد کرده است، نمی توانند به اندازه کافی بدون رهبری نتانیاهو از آن محافظت کنند. برای حامیانی که معتقدند نتانیاهو خطر ایران را زود تشخیص داده و تمایل خود را برای اقدام علیه آن نشان داده است، این پیام ممکن است این باور موجود را تقویت کند: اکنون زمان آن نیست که وزیر را به یک تهدید واقعی تبدیل کند. ایران خطرناک است. به طور خودکار به این معنا نیست که جایگزینی نتانیاهو این خطر را افزایش می دهد.

با این حال کمپین او از رای دهندگان می خواهد که این جهش را انجام دهند. سایت خبری N12 یکشنبه شب در مورد رویارویی بین نتانیاهو و رئیس ستاد ارتش اسرائیل، سپهبد گزارش داد. عیال ضمیر به رقبای خود فرصتی داد تا آن جهش را به چالش بکشند. طبق گزارش، ضمیر از اقدام جنگ‌افروزی ایران اجتناب کرد. طبق این گزارش، ضمیر در برابر دستورالعمل عملیات نظامی نامعلومی مقاومت کرد که مقامات دفاعی نگران آن بودند که بتواند منجر به درگیری با ایران شود.

بنا بر گزارش ها، او به دنبال گفتگوهای بیشتر و امضای اسناد مربوط به مجوز قانونی آن بود. نتانیاهو هرگونه برخورد یا تنش با مقامات ارشد ارتش بر سر ایران را رد کرد. اهمیت سیاسی روشن بود. نتانیاهو از رای دهندگان می خواهد که بپرسند آیا می توانند سیاست ایران را به رقبای او بسپارند یا خیر.

این گزارش از آنها دعوت کرد تا بپرسند که آیا حتی رهبری ارتش به قضاوت او اعتماد دارد یا خیر. اما رای دهندگان قبل از اینکه به این سؤال برسند، باید سؤال دیگری بپرسند: آیا آنها به این گزارش اعتقاد دارند؟ عباس کامل اندکی قبل از 7 اکتبر از اسرائیل دیدن کرد تا در مورد حمله هشدار دهد - دقیقا در همان ماه ظاهر شد

منابع ناشناس برای گزارش امنیتی ضروری هستند. آنها می توانند اختلاف نظرهایی را که عموم مردم علاقه مشروع به دانستن در مورد آنها دارند، افشا کنند. ناشناس بودن اطلاعات آنها را نادرست نمی کند. همچنین انگیزه‌های آنها یا زمان افشای آنها را در برابر بررسی‌ها محافظت نمی‌کند. به همین ترتیب، مشکوک شدن به یک برنامه رسانه‌ای، گزارش ناراحت‌کننده را نادرست نمی‌کند. جزئیات مهم هستند.

درخواست ضمیر برای مجوز کتبی، به خودی خود، غیرقانونی بودن یک عملیات را اثبات نمی کند. همچنین اختلاف نظر بین نتانیاهو و رئیس دفتر نشان نمی‌دهد که نخست‌وزیر به دلایل انتخاباتی عمل می‌کند. اما در یک کشور به شدت قطبی، مردم اغلب پیام‌رسان را قبل از پیام در نظر می‌گیرند. کسانی که به نتانیاهو اعتماد ندارند ممکن است به راحتی حساب را اعتبار کنند.

کسانی که به صدا و سیما اعتماد ندارند ممکن است به همین راحتی آن را رد کنند. صرف نظر از این، اهمیت سیاسی آن واضح است. سپس 7 اکتبر وارد صحنه می شود. غریزه نگاه کردن به رهبری ارتش به عنوان وزنه تعادل حرفه ای در برابر محاسبات سیاسی قابل درک است. اما با فرض اینکه قضاوت نظامی مستحق احترام خودکار باشد - کاری که به نظر می رسد بلوک تغییر در این مورد انجام می دهد - پس از آن روز فاجعه بار بسیار سخت تر است. نهادهای نظامی و اطلاعاتی در ارزیابی ها و آمادگی های خود و در حفاظت از جوامع تحت تسلط حماس به طرز فاجعه باری شکست خوردند.

برای رای دهندگانی که آن شکست ها را به خاطر می آورند، گزارشی مبنی بر مخالفت مقامات نظامی با اقدام پیشنهادی نخست وزیر ممکن است باعث پاسخ صریح شود: چرا اکنون باید به قضاوت آنها اعتماد کنیم؟ این یک سوال قانونی است. این بدان معنا نیست که قضاوت ضمیر اشتباه است. این بدان معناست که صرفا به این دلیل که ارتش یک چیز می‌گوید، باید به طور خودکار آن را حل‌شده تلقی کنیم. اما این سؤال دو طرف است. نتانیاهو در 7 اکتبر نخست‌وزیر بود و مسئولیت سیاسی نهایی امنیت کشور را بر عهده داشت.

اگر شکست ارتش ادعای اعتماد بی چون و چرای آن را تضعیف کند، رهبری سیاسی نمی تواند با ادعای خود دست نخورده از همان فاجعه بیرون بیاید. 7 اکتبر به اعتماد به رهبری سیاسی و نهادهای امنیتی لطمه زد. این همان چیزی است که سوال اعتماد این انتخابات را بسیار دشوار می کند: از رای دهندگان خواسته می شود که از بین رهبران و نهادهایی که اعتبار آنها به شدت متزلزل شده است، به چه کسی اعتماد کنند. و هیچ فرمول ساده ای وجود ندارد. رهبران نظامی ممکن است اشتباه کنند. رهبران سیاسی می توانند به درستی آنها را نادیده بگیرند.

با این حال، تصمیمات مقامات منتخب - به ویژه درست چند روز قبل از انتخابات - می تواند با این ملاحظات انتخاباتی مبهم باشد. مناقشه ایران همه اینها را مورد توجه قرار داده است. نتانیاهو از رای دهندگان می خواهد به تجربه او اعتماد کنند. بلوک تغییر از آنها می خواهد اعتماد کنند که رهبران مختلف می توانند تهدیدات مشابه را مسئولانه تر مدیریت کنند.

هر دوی آنها در برابر پس‌زمینه 7 اکتبر که محدودیت‌های تجربه و تخصص را برملا کرد، ادعای خود را مطرح می‌کنند. وقتی اسرائیلی‌ها در روز سه‌شنبه پای صندوق‌های رای می‌روند، حزبی را انتخاب می‌کنند و به تعیین ائتلاف و دولتی کمک می‌کنند که باید به بسیاری از مسائل فراتر از ایران رسیدگی کند. اما بحث‌های پایانی رقابتی درباره ایران، انتخاب را تیزتر می‌کند: آنها به قضاوت چه کسی اعتماد می‌کنند، به چه کسی اعتماد می‌کنند، به چه کسی می‌گویند اعتبار و هشدار می‌دهند؟ برای جایگزینی او خیلی عالی است.

مخالفان او می گویند خیلی عالی است که او را در جای خود بگذاریم. روز سه شنبه، اسرائیلی ها تصمیم خواهند گرفت که کدام هشدار را باور کنند.