کنگره آنقدر ناکارآمد و غیرمسئولانه است که از زمان جنگ جهانی دوم تنها چهار بار کار خود را انجام داده است.

کنگره ایالات متحده ناکارآمد شده است و فرقی نمی کند که کدام حزب در قدرت باشد. شکل A: روند بودجه فدرال و تخصیص اعتبار شکسته شده است. کنگره برای سی امین سال متوالی موفق به تصویب تمام لوایح تخصیصی سالانه قبل از شروع سال مالی آینده نشده است.

واضح است که کنگره نمی‌تواند به‌موقع وظایف اولیه و مالیات‌های اولیه خود را به درستی مدیریت کند. این به ویژه تکان دهنده است زیرا تنها مسئولیت سالانه کنگره بر اساس قانون اساسی تأمین بودجه دولت فدرال است. به طرز شگفت انگیزی، کنگره از زمان جنگ جهانی دوم تنها چهار بار به مسئولیت های مالی خود عمل کرده است.

کنگره برای سی امین سال متوالی همان کاری را که معمولا انجام می دهد انجام داد. این کشور نتوانست لوایح روی بشقاب خود را تصویب کند و تعطیلات اوت را پشت سر گذاشت. این قوطی با تصویب یک قطعنامه موقت (CR) که بودجه دولت فدرال را در زمانی که کنگره و رئیس جمهور موفق به تصویب لوایح تخصیص سالانه در زمان مقرر نشدند، حفظ می کند.

اختلال عملکرد کنگره به ویژه نگران کننده است. به هر حال، دولت فدرال در ماه ژوئیه رکورد کسری 432 میلیارد دلاری را تجربه کرد و همچنین از آستانه 40 تریلیون دلاری کل بدهی فدرال در ماه اوت فراتر رفت. اگر این به اندازه کافی بد نباشد، زمانی که صورت‌های مالی فدرال برای سال منتهی به 30 سپتامبر 2026 منتشر شد، پیش‌بینی می‌کنیم که کل بدهی‌ها و تعهدات بدون بودجه دولت فدرال از 147 تریلیون دلار فراتر رود. این رقم در یک سال 11 تریلیون دلار افزایش یافته و نسبت به حدود 20 تریلیون دلار در سال 2020 افزایش یافته است.

زمان آن فرا رسیده است که اصلاحات اساسی در بودجه برای بازگرداندن سلامت عقل، ثبات و پایداری اعمال شود. اول از همه، ما باید یک قانون بدون بودجه، بدون پرداخت را اتخاذ کنیم. چنین قاعده ای الزام می کند که اگر کنگره تمام لوایح تخصیصی را تا پایان سال مالی لازم تصویب نکند، اعضای آن باید تا زمانی که این کار را انجام دهند در جلسه بمانند. اعضای کنگره تا زمانی که تمام لوایح تخصیصی را تصویب نکنند، حقوق دریافت نمی کنند و حقوق ماسبق نیز وجود نخواهد داشت. کالیفرنیا قانون مشابهی را در سال 2010 تصویب کرد و کارساز شد.

چه بودجه های کالیفرنیا را دوست داشته باشید یا نه، بودجه ایالت به موقع تصویب می شود.

قانون فدرال بدون بودجه، بدون پرداخت نیازی به اصلاح قانون اساسی ندارد. با این حال، با توجه به اصلاحیه بیست و هفتم قانون اساسی ایالات متحده، که قبل از اعمال تغییر در حقوق و دستمزد یک نماینده کنگره، به برگزاری انتخابات نیاز دارد، باید در کنگره بعدی مؤثر واقع شود.

اما اگر کنگره نتواند لوایح تخصیصی را به موقع تصویب کند، چه؟ قانون بدون بودجه، بدون پرداخت مورد استناد قرار خواهد گرفت. علاوه بر این قانون که مورد استناد قرار می گیرد، CR های خودکار نیز وارد می شوند. آنها در سطح اعتبارات سال قبل، بدون تعدیل تورمی و با حذف هرگونه بودجه «فقط یک ساله» تنظیم می شوند. چنین قانون پیش‌فرض CR خودکار، کنگره را تشویق می‌کند تا کار خود را به موقع انجام دهد. در میان چیزهای دیگر، این رویه باعث می‌شود از شرارت‌هایی که پیرامون تعطیلی دوره‌ای دولت و بحث‌های مربوط به سقف بدهی‌ها وجود دارد، جلوگیری کند. در واقع، آنها دیگر وجود نخواهند داشت.

بر اساس قوانین فعلی بازی، کنگره کنترل هزینه های فدرال را از دست داده است. بیش از 75 درصد از هزینه های مستقیم سالانه مربوط به خلبان خودکار است و این درصد در حال افزایش است. این رقم از 3 درصد در سال 1913 افزایش یافته است. زمان آن فرا رسیده است که یک سقف سالانه برای همه مخارج اعمال شود، به جز تأمین اجتماعی و بهره بدهی.

سقف بدهی یک شوخی بد ضرب المثل است. نتوانسته رشد دولت فدرال و افزایش بار بدهی را محدود کند. زمان آن فرا رسیده است که به صراحت سقف بدهی را با اصلاحیه قانون اساسی با تمرکز بر بدهی عمومی به عنوان درصدی از تولید ناخالص داخلی (بدهی/GDP) لغو و جایگزین کنیم.

به طور خاص، زمان تصویب محدودیت کارت اعتباری قانون اساسی برای دولت فدرال است. ما توصیه می کنیم که حد مجاز بین 110 تا 120 درصد تولید ناخالص داخلی تعیین شود. ما همچنین باید اقداماتی را برای کاهش بدهی به عنوان درصدی از تولید ناخالص داخلی به سطح معقولتر و پایدارتر، به عنوان مثال، 90 درصد طی 10 تا 15 سال آینده انجام دهیم. برای زمینه، بدهی فعلی ما که توسط مردم به عنوان درصد تولید ناخالص داخلی نگهداری می شود، حدود 100٪ است. دفتر بودجه کنگره (CBO) پیش بینی می کند که در صورت عدم تغییر در مسیر، بدهی عمومی به عنوان درصد تولید ناخالص داخلی در 30 سال به 175 درصد خواهد رسید.

از آنجایی که کنگره مایل نبوده و قادر به تصویب اصلاحیه مسئولیت مالی لازم در قانون اساسی ایالات متحده نبوده است، چگونه به سرزمین موعود برسیم؟ زمان آن فرا رسیده است که دولت ها این موضوع را تحمیل کنند. بر اساس ماده 5، ایالت ها می توانند کنگره ای که تمایلی به آن ندارند دور بزنند و در صورت اعمال دو سوم آنها، یک کنوانسیون قانون اساسی محدود را فراخوانی کنند. این آستانه هرگز برای اصلاحات مالی به دست نیامده است، اما تقریبا 20 ایالت در حال حاضر برنامه های کاربردی زنده دارند - بیش از نیمی از آنچه مورد نیاز است - و شتاب در حال افزایش است. وقت آن است که ایالت های باقی مانده کار را تمام کنند.

علاوه بر اصلاح قانون اساسی، دستیابی به اصلاحات بودجه و درآمدهای بسیار مورد نیاز نیازمند یک کمیسیون قانونی است که مردم آمریکا را با حقایق و حقیقت درگیر کند و از نظرات آنها درخواست کند. خوشبختانه، لوایح قانون کمیسیون مالی دو حزبی هم در مجلس نمایندگان و هم در سنا در حال بررسی است. زمان آن فرا رسیده است که مجلس نمایندگان و سنا لوایح خود را برای امضای رئیس جمهور تصویب و با هم تطبیق دهند.

اگر عمو سام می خواهد از یک بحران بدهی بزرگ جلوگیری کند و اطمینان حاصل کند که آینده ما بهتر از گذشته ما است، ایجاد یک کمیسیون مالی و تصویب اصلاحیه قانون اساسی ضروری است.

استیو اچ. هانکه، ستون نویس ارشد در فورچون، استاد اقتصاد کاربردی در دانشگاه جانز هاپکینز، و عضو هیئت مدیره بنیاد پایداری مالی فدرال است. او همچنین با بری دبلیو پولسون و جان مریفیلد ویراستار کتاب پایداری بدهی عمومی: دیدگاه‌های بین‌المللی است (لکسینگتون بوکز، 2022). دیوید ام. واکر، بازرس کل سابق ایالات متحده و رئیس هیئت مدیره بنیاد پایداری مالی فدرال است.

او همچنین به همراه جو پنلند، پدر، نویسنده کتاب پیش رو، نجات امنیت اجتماعی و آینده آمریکا: راه حل های عقل سلیم است.

نظرات بیان شده در نظرات Fortune.com صرفا نظرات نویسندگان آنها است و لزوما منعکس کننده نظرات و اعتقادات Fortune نیست.

این داستان در ابتدا در سایت Fortune.com منتشر شد