کوزوو: اعتراضات و خشم پس از کشته شدن یک زن با وجود درخواست مکرر کمک از مقامات

آرلیندا زکای بارها از پلیس کوزوو درخواست حفاظت کرد. آنها معتقد بودند که او اغراق می کند.

چهارم مهرماه، زن ۴۹ ساله بار دیگر همسرش را به پلیس معرفی کرد. این بار او دستگیر شد. اما زکاج همچنین از پلیس درخواست حمایت بیشتر کرد - این بار در برابر خانواده شوهرش. اما فایده ای نداشت.

پلیس آرلیندا زکاج را به خانه برد، جایی که قاتل او منتظر بود. ساعت 20:58 زکاج از ماشین جوخه پیاده شد. مدت کوتاهی بعد پلیس با اورژانس تماس گرفت. زمانی که مأموران ساعت 21:10 به خانه زکاج رسیدند، تنها جسد او را پیدا کردند.

این زن 49 ساله در اتاق خوابش با تبر به طرز فجیعی به قتل رسیده بود. در آن زمان، عامل مظنون - برادر شوهرش، آلبرت سیلاج - فرار کرده بود.

این قتل که در روستای ویتومیریکا در نزدیکی شهر پژا در غرب کوزوو رخ داد، اعتراضات و تظاهرات مردمی متعددی را با حضور هزاران نفر در سراسر کشور برانگیخت.

این هشتمین زن کشی در کوزوو در سال جاری بود - و ظاهرا وحشیانه ترین.

بیش از هر زن‌کشی دیگری در کشور در سال‌های اخیر، مرگ زکاج نشان داد که یکی از مواردی که قتل او را ممکن کرد این واقعیت بود که پلیس و دادستان به درخواست‌های قربانی برای کمک بی‌اعتنا بودند.

یکی از اولین تظاهرات روز بعد، در 26 اکتبر، زمانی که گروهی از فمینیست‌ها سطل‌های رنگ قرمز را روی پله‌های خارج از مقر دولت کوزوو در پریشتینا، پایتخت خالی کردند.

روی بنری که فعالان در ورودی ساختمان آویزان کرده بودند، نوشته شده بود: «دولت آرلیندا را کشت.

در روزهای بعد و در اول نوامبر، خشم عمومی هزاران نفر را در سراسر کشور به خیابان ها آورد. بسیاری از آنها عکس های زنان کشته شده را حمل می کردند. یک شعار بارها و بارها ظاهر شد: "دست دولت خون است".

معترضان خواستار اتهامات افسران پلیس و دادستان های مسئول رسیدگی به پرونده زکاج هستند.

آنها همچنین خواستار استعفای خلال سوکلا، وزیر کشور و دونیکا گروالا، وزیر دادگستری هستند که آلبین کورتی، نخست وزیر کوزوو، آنها را در ماه مارس به عنوان هماهنگ کننده ملی حفاظت در برابر خشونت خانگی منصوب کرد.

هر دو Svecla و Gervalla تاکنون درخواست برای کناره گیری را رد کرده اند.

با این حال، کورتی به نوبه خود اذعان کرد که برخی از نهادهای دولتی کوزوو "شکست خورده اند".

آرلیندا زکاج در تابستان سال گذشته همسرش را به دلیل تهدید همسرش به پلیس معرفی کرده بود. دادگاهی در پجا متعاقبا با صدور حکم حمایتی، سرپرستی موقت پسرشان را به او اعطا کرد و به او حق ماندن در خانه خانواده را داد.

دستور حفاظت به شوهرش اجازه می‌داد در همان خانه به زندگی ادامه دهد، مشروط بر اینکه در فاصله دو متری او قرار نگیرد. در خارج از خانه، او باید حداقل 20 متر فاصله داشته باشد.

زکاج تصمیم گرفته بود که به پناهگاه زنان نرود زیرا می خواست در خانه خود با پسرش زندگی کند.

حتی پس از صدور حکم حفاظت، او بارها به پلیس شکایت کرد، از جمله در مورد تهدید برادر همسرش آلبرت سیلاج.

سه روز قبل از قتل، در 22 اکتبر، زکاج گزارش داد که اعضای خانواده شوهرش، از جمله سیلاج، برخلاف میل او در خانه او هستند. به گفته وی، او او را با این جمله تهدید کرده است: "ترک کن وگرنه می کشم".

با این وجود، سیلاج تنها به عنوان شاهد در پرونده علیه شوهر زکاج مورد بازجویی قرار گرفت.

پلیس او را در 27 اکتبر در نزدیکی پجا دستگیر کرد. او اکنون به اتهام قتل تحت تحقیق است.

از سال 2010، 55 زن در کوزوو توسط شریک زندگی یا اعضای خانواده، اغلب پس از سال‌ها آزار و اذیت مستند و نادیده گرفتن شکایات، کشته شده‌اند.

در سال‌های اخیر، دولت‌های کوزوو تعدادی قوانین و مقررات را با هدف مبارزه بهتر با خشونت علیه زنان تصویب کرده‌اند.

این اقدامات شامل امکان حبس ابد برای مرتکبین در پرونده های زنان کشی است.

با این حال، فعالان استدلال می‌کنند که مقامات مسئول اجرای این اقدامات - از جمله پلیس، خدمات اجتماعی، دادستان‌ها و دادگاه‌ها - نتوانسته‌اند آنها را به طور مداوم و هماهنگ اجرا کنند.

نجومزا زجن الله، وکیل دادگستری در مقاله‌ای برای پرتال خبری ناسیونال می‌نویسد که "پس از هر قتل، یک کلمه را می شنویم: شکست. "موسسات شکست خورده اند." من مخالفم شکست زمانی است که چیزی یک بار اتفاق می افتد، زمانی که سیستمی که به طور معمول کار می کند در یک نقطه خراب می شود. وقتی این موارد مدام تکرار می شود، وقتی قربانیان تقریبا همیشه زن هستند و هر کدام قبلا در یک موسسه را زده بودند، دیگر شکست نیست. این یک فروپاشی دولت و جامعه در رابطه با زنان به طور کلی است."

در پی کشته شدن آرلیندا زکاج، چندین افسر ارشد پلیس از پجا و اطراف آن تعلیق شده اند. دادستانی که به شکایات زکاج رسیدگی کرده بود نیز تعلیق شده است.

اما برای معترضان در کوزوو، این تقریبا کافی نیست.

لیریدونا سیجارینا، دانشمند علوم سیاسی و فعال فمینیست با کولکتیو فمینیست کوزوو (مجموعه فمینیستی) گفت: «همه کسانی که در زنجیره مسئولیت دخیل هستند نه تنها باید از سمت خود برکنار شوند، بلکه باید به دلیل کوتاهی در انجام وظایف رسمی خود مورد پیگرد کیفری قرار گیرند.

او به دویچه وله گفت: «این نه تنها شامل افسران پلیس، دادستان ها و قضات می شود، بلکه شامل شهردار پژا، گازمند محجری و در نهایت، وزرای دولت می شود.

سیجارینا در ادامه گفت که فعالان فمینیستی همچنین از وزارت کشور می خواهند که یک واحد اختصاصی ایجاد کند که ایمنی زنان را به عنوان یک موضوع امنیت ملی در نظر بگیرد و به طور خاص بر پیشگیری از زنان کشی تمرکز کند.

او همچنین گفت که دولت باید پیش نویس قانون خود را در مورد مسکن اجتماعی مقرون به صرفه در اولویت سیاسی قرار دهد و اطمینان حاصل کند که زنانی که خشونت خانگی را تجربه کرده اند واجد شرایط مسکن اجتماعی هستند.

سیجارینا گفت: «از نظر ما، رفتار نهادها تاکنون بی اعتمادی زنان به دولت را عمیق‌تر کرده و در نتیجه، خشونت علیه آنها را تشدید کرده است. دولت اکنون این فرصت را دارد که نشان دهد آیا واقعا زندگی زنان را جدی می‌گیرد و به خواسته‌های ما پاسخ می‌دهد یا خیر».

این مقاله در اصل به زبان آلمانی منتشر شده است.