کیم کارداشیان، فکر می‌کنم، با کره چشم‌هایی که روی پلک‌هایش نقاشی شده، به خواب عمیقی رفته است. این بهترین صحنه او است

کیم کارداشیان و نگاهی که ممکن است به شما داشته باشد، آن نگاه سرد و مرده که خلأ ذاتی جهان وسیع، بی‌نهایت و بی‌اهمیت را نشان می‌دهد. کاملا چیزی است.

او به لطف نمایشگاه همه چیز دیزنی، اکنون یک بازیگر است. او مرا به یاد بسیاری دیگر از مشاهیر تئاتر می اندازد: بازیگر هوش مصنوعی تیلی نوروود، آقای اد، هربی از فیلم های هربی، مجسمه های متحرک در مونستر در دهه 1980، بچه دایناسور از نمایش دایناسورها.

او را در آنجا ببینید که در کنار بزرگانی مانند گلن کلوز، سارا پالسون، نیسی نش بتز و نائومی واتس، همه به سختی قادر به راه رفتن با پولی هستند که رایان مورفی، چشم سائورون تلویزیون، در آستر کت و شلوارهای شلوار فوق‌العاده براقشان گذاشته است.

در این روزگار، انصافا، بسیاری از بازیگران بهترین کار خود را در برابر توپ تنیس روی چوب انجام می دهند. و من کاملا مطمئن هستم که خود کارداشیان این مقایسه را دوست دارد، زیرا توپ تنیس چیست جز نمادی صاف و گرد که بدون اصطکاک در زمان و مکان حرکت می کند؟

پیش فرض، همانطور که در سری اول مشخص شد، ساده است. بازیگران فوق در نقش وکلای طلاق برای همسران میلیاردر تاجران میلیاردر بازی می کنند. این همان چیزی است که این روزها برای عدالت اجتماعی دیکنزی در هالیوود صادق است.

همه وکلا اسامی قطعی دارند: آلورا گرانت، لیبرتی رونسون، امرالد جی گرین بال، سکسترونیکا مگاباکس. (من یکی از اینها را ساخته‌ام. اولین کسی که به من پیامک می‌دهد با نام All's Fair خودش به کدام یک جایزه می‌دهم.) همه آنها به خاطر فمینیسم و ​​ایالات متحده و بهره‌برداری عاقلانه از زمین سبز خدا زندگی لوکس و جذابی دارند.

بازیگران غیر کارداشیان باید هر کاری که کیم انجام می دهد به صورت عقب و پاشنه دار انجام دهند. آن‌ها مانند ژیمناست‌هایی که سوار بر اسب طاق‌دار هستند یا قهرمان‌های Weekend در Bernie’s با جسد برنی یا تام هنکس با ویلسون در Castaway بر روی فضای خالی او مانور می‌دهند. در حالی که گلن کلوز، سارا پالسون و دیگران آینه های بی نظیری از شرایط انسانی هستند، ظاهرا کیم کارداشیان با حرکت دادن سر خود از این طرف به آن طرف هدایت شده است تا احساسات خود را بیان کند.

در All’s Fair، من واقعا نگران هستم که کیم کارداشیان ممکن است قابل اشتعال باشد

در قسمت دوم سری جدید صحنه ای وجود دارد که در آن همه آنها در هواپیمای شخصی خود هستند و در حال خوردن جام های شامپاین هستند، زمانی که یک خرابکار زن ستیز موتورها را از بین می برد و همه آنها شروع به احساسات شدید می کنند. سارا پالسون به طرز خنده‌داری شخصیتی تاریخی دارد. گلن کلوز به طرز متحرکی شهوانی است. Niecy Nash-Betts بی سر و صدا ویران شده است. و کیم کارداشیان فکر می کنم در خواب عمیقی با کره چشم ها روی پلک هایش نقاشی شده است.

این بهترین صحنه او است. صحنه‌ای در قسمت دوم وجود دارد که در آن سارا پالسون واقعا خنده‌دار و نائومی واتس واقعا ماهر نشان می‌دهند که بدون میلیاردر در میانشان چه توانایی‌هایی دارند. برای لحظه‌ای بارقه‌ای از یک نمایش حقوقی هوشمندانه‌تر مانند The Good Fight به چشم می‌خورد، اما بیننده‌های بسیار کمتری نسبت به All's Fair داشت، بنابراین حدس می‌زنم شوخی برای آنها باشد.

آثار رایان مورفی با آثار میشل و رابرت کینگ که The Good Fight را ساختند بسیار متفاوت است. در حالت طنز پست پست مدرن وجود دارد که در آن همه چیز در گیومه است، اما هیچ یک از ما نمی توانیم دلیل آن را کاملا به خاطر بسپاریم.

این بدان معناست که رایان مورفی می‌تواند کیک خود را بخورد و آن را بخورد - همانطور که تماشاگران می‌توانند در تجملات مجلل غرق شوند. تماشای نفرت یا عشق بسته به عادت آنها. و تصور کنید که آنها می توانند برخی براندازی های طولانی مدت را در روح اردوگاه اوایل قرن بیست و یکم ببینند.

شخصیت‌ها ثروتمند زندگی می‌کنند، نشان دهنده طلاق‌های ثروتمند در پرونده‌های مزخرف هستند که به راحتی حل می‌شوند و مانند دزدان دریایی بداخلاق که در هفته مد گم شده‌اند، به همدیگر تف می‌دهند.

لباس های آنها در واقع به طور مبهم دزدی دریایی است. شخصیت Niecy Nash-Betts کلاه و کت و شلواری به سر می‌کند که شبیه اوباش مورچه‌ها است، و در یک نقطه کیم کارداشیان در حالی که مانند یک شترمرغ وابسته به عشق شهوانی پر از پر است، یک قوز می‌پوشد.

آنها همچنین از هر طرف توسط خدمتکاران خاموش احاطه شده اند که شامپاین و سوشی برای آنها فراهم می کنند در حالی که بدون شک نقشه خانه هایشان را برای سوسیالیست های دموکرات آمریکا مشخص می کنند. و انبوهی‌ها وجود دارند: تا آنجا که چشم کار می‌کند، انبوهی از انبوهی‌ها. این هانکتوپیا است.

کاراکتر سارا پالسون تا به حال بند بند سابق کیم کارداشیان را دزدیده است، گلن کلوز توسط یک شکارچی بیست و چند ساله ثروتمند جذب شده است و خود کیم کارداشیان یک بخش امنیتی جدید را استخدام کرده است تا حشرات وحشی را از خود دور نگه دارد.

می‌بینید، او در پنجره‌اش یک توده ظاهری دیده است و وحشت خود را با کمی بازکردن لب‌هایش و گشاد کردن چشمانش تقریبا نامحسوس نشان داده است.

در مصاحبه شغلی او را از فوریت شرایط متقاعد می کند، سپس وقتی پیراهنش را با اسموتی لکه دار می کند، وقت خود را برای درآوردن آن تلف نمی کند. (افشای کامل: من همچنین به این ترتیب شغلم را در ایرلندی تایمز به دست آوردم، اگرچه من بیش از آن که هولناک باشم، ناشناس هستم.)

سپس، البته، دیوها همگی درباره اینکه کیم کارداشیان باید با مرد امنیتی خود رابطه جنسی داشته باشد، شوخی می کنند، که حدس می زنم این روزها خوب است، چرا که حقوق کارگران در این میان چیست، پایان تمدن آمریکا؟ اگر شرکت آنها حتی یک بخش منابع انسانی داشته باشد، HR مطمئنا مخفف هنک سواری است.

در این نمایش، منطق خودیاری انجیلی زیادی وجود دارد (مثلا: ثروتمندان به دلیل داشتن آن، لیاقت همه چیزهایی را دارند که دارند)، مصرف زیاد (غذا، غذاها، مناظر در مورد سارا پالسون) و داستان واقعی بسیار اندک.

در پایان قسمت اول آلورا گرانت/کیم کارداشیان توسط یک عقرب مسموم می شود، اما در صحنه اول قسمت دوم بهبود یافته است.

مانند همه کارهای رایان مورفی این روزها، All’s Fair دارای حرکت رو به جلو و کشش چشمگیر یک محافظ صفحه نمایش رنگارنگ یا صدای جیر جیر کلیدهایی در سطح چشم است. من شما را قضاوت نمی کنم در این دوران آشفتگی و ترس، هر دو پدیده را کاملا قانع‌کننده می‌بینم. سریال HBO The Gilded Age که برای چهارمین فصل در حال حاضر پخش می‌شود، در حوزه‌ای متفاوت با هدف ارائه می‌شود، حوزه‌ای که برای آن کسی که روش صحیح استفاده از کارد و چنگال نقره‌ای در شام را توضیح می‌دهد، بسیار هیجان‌انگیز است.

این اتفاق در اولین قسمت از سری جدید پس از آن رخ می دهد که یک پادگان سابق متحرک در یک جلسه کاری با برخی از افراد بدجنس احساس می کند از عمق خود خارج شده است.

نقد و بررسی The Golded Age: نمایشی زیبا اما خنده‌دار درباره نیویورکی‌های بداخلاق

عصر تذهیب نیز نمایشی است با سطوح کمی از تنش، با توجه به اینکه در مورد چگونگی رخ دادن تغییرات اجتماعی به دلیل زیبایی ذاتی ثروتمندان است. مانند تمام درام‌های تلویزیونی تاریخی جولیان فلوز، با سرعت یخبندان خود تاریخ حرکت می‌کند – و چیزی که به نظر می‌رسد طرفداران او بیش از هر چیز دوست دارند این است که افرادی در کرست‌هایی که احساسات خود را به خاطر مناسبت اجتماعی سرکوب می‌کنند.

من متوجه می شوم که چگونه ممکن است پس از تماشای چندین قسمت از نمایشگاه تاریخی تر All's Fair، که در آن بازیگران لباس های مجموعه را مانند بیشورها می جوند، چنین چیزهایی را دوست داشته باشید. گفته می شود، کیم کارداشیان دقیقا در عصر طلایی قرار می گیرد، زیرا به نظر می رسد که او اصلا هیچ احساسی ندارد.