کیم گوردون در گیتار Signature Fender: "این فقط یک صدای بسیار گوشتی است"

اگر محصول یا خدماتی را که به طور مستقل بررسی شده را از طریق پیوندی در وب سایت ما خریداری کنید، رولینگ استون ممکن است کمیسیون وابسته دریافت کند.

کیم گوردون امضای خود را به نام Fender، یک Jazzmaster سفید رنگ دریافت می کند - اما او به سرعت اعتراف می کند، "اینطور نیست که من خودم را به عنوان یک گیتاریست ببینم." این پروژه ده سال در حال ساخت بود و زمانی که در ماه اکتبر به سایت Fender عرضه شد به فروش رسید.

عضو موسس Sonic Youth بیشتر به خاطر نواختن باس در گروه شناخته می شد، اما معمولا در طول حرفه انفرادی خود به گیتار روی صحنه علاقه داشت. او مدت‌هاست که از طرفداران Jazzmaster بوده است، تا حدی به دلایل عملی. گوردون وقتی از Zoom صحبت می‌کنیم، می‌گوید: «مسترهای جاز اسب‌های کار بودند؛ [شما می‌توانید] پیکاپ‌های مختلفی بگذارید و پل را عوض کنید، و سیم‌های سنگین‌تر را برای کوک‌های مختلف بهتر نگه می‌داشتند. آنها گرانبها نبودند، می دانید؟ صدای آنها خوب بود، آنها می توانستند بلند باشند.

گیتار در Fender فروخته شده است، اما می توان آن را از خرده فروشان دیگر پیدا کرد.

گوردون با دوست و نوازنده همکار سالار راجبنیک روی طراحی گیتار امضاکننده خود کار کرد و به دنبال تکرار یک Jazzmaster مکزیکی بود که او در سال 2008 از آن استفاده کرد. گوردون به جزئیات می پردازد و توضیح می دهد که چرا پیکاپ های سیمور دانکن هامباکر گیتار همراه با پیکاپ های تک سیم پیچ استاندارد برای هر دو گردن بهترین هستند. اما او به سرعت اخطار می‌دهد که این بیشتر در مورد صدا بود تا مشخصات. من واقعا به این چیزها اهمیت نمی دهم - چیزهای فنی. من چیزهای زیادی در مورد آن یاد گرفتم، اما خوب به نظر می رسد. من واقعا از نحوه بیرون آمدن آن راضی هستم."

قبل از باس، او به یاد می آورد که گیتار را در روزهای اولیه Sonic Youth برداشته بود. او می‌گوید: «وقتی من و لی [رانالدو] و تورستون [مور] با هم شروع به نواختن کردیم، ممکن بود گیتار می‌نواختم. اما من اساسا به نوعی خطوط باس را روی گیتار می‌نواختم، بنابراین منطقی بود که بیس بزنم. به درستی، که گیتار امضای او را مطلع کرد. "باید به اندازه کافی پایین بود، صدای کاملی دارد، می دانید؟ در واقع بیس زیادی دارد.

من از گفتن [این] متنفرم - کمی گمراه‌کننده است - اما این فقط یک صدای بسیار گوشتی است که می‌توانید همان طور که قبلا می‌گفتند، مرباها را حذف کنید.»

همانطور که او در مصاحبه های دیگر گفته است، هرگز خود را به عنوان یک ستاره سنتی راک نمی دید. "من برای ساختن هنر به نیویورک نقل مکان کردم و اساسا همیشه خودم را هنرمندی می دیدم که موسیقی می نوازد. هنوز هم هستم." حس آزمایش‌گری او در کارهای انفرادی‌اش ادامه پیدا کرده است، که توسط ضرب‌های الهام‌گرفته از هیپ‌هاپ از همکار جاستین رایسن، تهیه‌کننده No Home Record، The Collective و امسال Play Me هدایت می‌شود. اکنون، او در حال بررسی این است که همکاری آنها برای پروژه بعدی چگونه باشد. او می‌گوید: «من فکر می‌کنم در لحظه‌ای هستیم که در حال تجدید نظر در همه چیز هستیم.

و ما قبلا شاید سه چیز را برای رکورد بعدی ساخته‌ایم، اما همچنین به این فکر می‌کنیم که چگونه به آن رویکرد متفاوتی داشته باشیم تا لذت را ادامه دهیم.» می پرسم منظورش چیست؟ "شاید این باشد که من تمام دستگیره ها را بچرخانم، می دانید؟ یا این که دستگیره ها را با او بچرخانم."

این روزها، گوردون به نظر می رسد در چند چیز تجدید نظر کند. "اگر در لس آنجلس نبودم، هرگز چنین رکورد انفرادی نمی ساختم. و به نوعی، کار با یک تهیه کننده و همکاری برای من چنین چیزی در لس آنجلس است. من در برابر این ایده بسیار مقاومت می کردم. صنعتی که من واقعا با لس آنجلس ارتباط دارم؛ نامزد شدن برای جایزه گرمی و دیدن آن دنیا و یک جورهایی به من می گوید که شخصیت بدی که به آن نزدیک شده است." "احساس می‌کنم کمی سرت را خراب می‌کنم. مرا وادار می‌کند که به نیویورک برگردم."