گراهام کوگلان از واترفورد: "بسیاری از دوستان من در سایت های ساختمانی هستند، این یک موقعیت ممتاز است."

منچستر یونایتد از یک ترس بزرگ مقابل لیگ دو نیوپورت کانتی در جام حذفی جان سالم به در برد - با دور زدن برتری دو گل اما در نهایت 4-2 پیروز شد - و پس از آن، اریک تن هاگ، سرمربی یونایتد به دنبال شماره مقابل خود رفت.

تن هگ گراهام کوگلن را در حال انجام یک مصاحبه تلویزیونی در کنار زمین پیدا کرد، و مصاحبه را قطع کرد تا یک بطری شراب قرمز 300 پوندی را که توسط الکس فرگوسن انتخاب شده بود، تحویل دهد. کوگلان از او تشکر کرد اما گفت که شراب قرمز نمی نوشد و بودویزر را ترجیح می داد. تن هاگ اصرار کرد که آن را نگه دارد و شرکت آبجو فرصتی را دید که هفته بعد یک کامیون Budweiser را به نیوپورت تحویل دهد.

کوگلن می گوید: «من یک مرد ساده هستم. این کلمه دستاوردهای او را توصیف نمی کند. روز یکشنبه او واترفورد اف سی را به اولین فینال جام FAI برای 22 سال هدایت کرد، پایانی قابل توجه برای فصلی که بازیکنش، کانن نونان، این هفته آن را "معجزه" توصیف کرد. کوگلن در ماه مه به شغل واترفورد منصوب شد و به تیمی در حال رو به پایان رسید که در 14 بازی اول فصل بدون برد در انتهای جدول قرار داشت.

با این حال، تنها بوهمیانس و شامروک روورز از لحظه ورود کوگلن امتیاز بیشتری گرفتند و واترفورد با سه امتیاز اختلاف حتی در پلی آف سقوط در رده هفتم به پایان رسید. کوگلن ابزار خود را برای چرخاندن آن به طور غیرمسلح ساده می کند.

او می‌گوید که «همه چیز را به حالت اولیه بازگرداند»، و برنامه بازی را برای برجسته کردن نقاط قوت واترفورد، یعنی تامی لونرگان و پادریگ آموند، که به ترتیب اول و دوم جدول امتیازدهی شدند، ساده‌تر کرد. او همچنین حق بیمه بسیار بیشتری را برای کار سخت قائل شد و بار دویدن بازیکنان را افزایش داد و شدت جلسات تمرینی را افزایش داد.

آموند می‌گوید: «او می‌خواهد تیم‌هایش شخصیت او را نشان دهند، و همیشه خواستار است و هرگز خوشحال نیست. ما دوست داریم تهاجمی باشیم و جلوی پایمان را بگیریم و این چیزی است که برای گروه مناسب است: ما نشان می‌دهیم که سرمربی به‌عنوان یک بازیکن و یک شخص چگونه است.» کوگلن می گوید: «موهای قرمز و کک و مک: ما ملتی از مردم آتشین هستیم.

جو دان که سه سال با کوگلن در بریستول روورز، منسفیلد تاون و نیوپورت کار می‌کرد، می‌گوید: «وقتی به تیمی به شکل گراهام نگاه می‌کنید، باید بدانید که اصول و اخلاق او در بالاترین حد است، و این از تربیت او در ایرلند ناشی می‌شود. او آن را به تیمش منتقل می‌کند.» دان یک شعار کوگلن را تکرار می‌کند که می‌گوید هیچ شغلی برای کسی خیلی بزرگ یا خیلی کوچک نیست.

کوگلن متولد 1974، در آپارتمان‌هایی در شهر جنوبی دوبلین، ابتدا مرسر هاوس و سپس ماروبون لین بزرگ شد. او می‌گوید که خانواده نمی‌توانستند فوتبال بخرند، بنابراین پدربزرگش، ادی کوریگان، روزنامه‌های روزانه را جمع می‌کرد و با او در امتداد ایوان مجتمع آپارتمانی می‌گذاشت. کوگلن با فشار دادن پدربزرگش روی تاب ها و پرتاب توپ کاغذی به هوا برای ضربه زدن به او در حالی که او به سمت جلو حرکت می کرد، رگبارهای خود را تمرین کرد.

کوگلان نقشه شهر را از پشت دوچرخه پدربزرگش ترسیم کرد. پدربزرگش او را برای مسابقات دابز به کروک پارک، برای مسابقات بین المللی راگبی به جاده لنزداون و برای تماشای تیم فوتبال ایرلند به پارک دالیمونت برد. محل اقامت اصلی به دنبال ورزش شلبورن و سنت پاتریک بود. او می‌گوید: «فکر نمی‌کنم تا به حال به بازی لیگ ایرلند پرداخته باشم. "از دیوارها می پریدم یا یواشکی زیر دروازه ها می رفتم. اگر راهی برای ورود به مسابقه وجود داشت، پدربزرگم آن را می دانست. این فقط یک زندگی عالی بود."

یک تیم فوتبال با حمایت هنری در مرکز واترفورد آماده سازی برای فینال جام FAI

او به کلوندالکین نقل مکان کرد و به کالج Deansrath Community رفت، جایی که در میان هواداران منچستریونایتد بود که از خوشحالی کودکانی که در برتری لیورپول شکوه داشتند، رنج می بردند. او با Cherry Orchard فوتبال بازی کرد و اولین بازی در لیگ بزرگسالان Leinster را تنها در 15 سالگی انجام داد. "آنها دور گوش شما می بندند و در صورت نیاز با لگد به الاغ شما می زنند. صداقت، سخت کوشی: این اصول از جایی می آیند که ما بزرگ شده ایم."

او در سال 1995 با بلکبرن روورز قرارداد امضا کرد، درست پس از اینکه آنها قهرمان لیگ برتر شدند، اندکی قبل از اینکه دیمین داف نیز به این تیم برود. برخلاف داف، کوگلن تاثیری در تیم اول بلکبرن نداشت و در لیوینگستون موقعیت ثابتی پیدا کرد و از آنجا به پلیموث آرگیل ملحق شد که در آن زمان تحت مربیگری پل استوراک بود. پلیموث از لیگ دو به قهرمانی رسید و کوگلان همیشه در پست دفاع میانی حضور داشت.

استوراک در سال 2004 پلیموث را به خاطر دورانی بد در ساوتهمپتون ترک کرد و پس از بازگشت به کار در شفیلد ونزدی در اواخر همان سال، فصل بعد با کولان قرارداد امضا کرد. در سال 2007، برادر کوگلن، شین، به طرز غم انگیزی در دوبلین در سن 18 سالگی در اثر غرق شدن در گراند کانال جان باخت. او تمایلی به صحبت در مورد برادرش ندارد و می‌گوید این موضوع هنوز بر والدینش، تامی و ایلیش تأثیر می‌گذارد.

برایان لاوز، مدیر وقت چهارشنبه، به کوگلان اجازه داد تا به مراسم خاکسپاری برادرش برود. باشگاه پس از آن با کوگلن تماس گرفت تا در دسترس بودن او برای بازی بعدی را بررسی کند و کوگلن زمان بیشتری برای غصه خوردن درخواست کرد. وقتی هفته بعد به سر کار بازگشت، به کوگلان اطلاع داده شد که آینده ای در باشگاه ندارد و او آزاد است که آن را ترک کند. فوتبال اغلب یک تجارت بی عاطفه است.

گراهام کوگلان قراردادی چند ساله امضا کرد تا با واترفورد بماند

او دوران بازی خود را در ساوتند، بار دیگر تحت هدایت استوراک، که دری را به سمت مدیریت باز کرد، به پایان رساند. در یک بعد از ظهر یکشنبه در ماه ژوئن، در آستانه فصل پیش فصل، استوراک با کوگلن تماس گرفت، یک کد پستی به او داد و به او گفت که صبح روز بعد آنجا باشد. هنگامی که کوگلان وارد شد، استوراک یک سوت و یک کرونومتر به او زد و به او گفت که جلسه تمرین را رهبری کند. دستور این بود که لبخند بر لبان بازیکنان بنشیند. کوگلن بدون اینکه بداند چند نفر هستند به سمت گروه رفت و جلسه ای گذاشت. او دستیار استوروک شد و سپس مسیر مدیریتی خود را ایجاد کرد.

استوراک نقش اصلی را در دوران مربیگری کوگلن دارد و زمانی که چند سال پیش بی‌بی‌سی با کوگلن درباره مشارکت در یک مستند رادیویی درباره استوراک تماس گرفت، او برنامه هفته را تغییر داد و روز تعطیلی بازیکنان را تغییر داد تا اطمینان حاصل شود که او در دسترس خواهد بود. با وجود همه چیزهایی که از استوراک آموخته است، کوگلان اعتراف می کند که همه ترفندها و ویژگی های مربی او امروز کارساز نیستند.

او یک اپیزود از روزهای حضورشان در شفیلد ونزدی را به یاد می آورد، زمانی که تیم در خانه نتایج ضعیفی کسب می کرد و بازیکنان در تلاش بودند تا در مقابل 30000 هوادار منتظر اجرا کنند. استوراک از همه بازیکنان خواست که یک بعد از ظهر جمعه قبل از بازی خانگی در غذاخوری جمع شوند. در حالی که بازیکنان در سردرگمی جمع شده بودند، استوراک مانند جان وین با لگد در را باز کرد و جعبه آبجو را در آغوش داشت. او آبجو را روی میز انداخت و به بازیکنانش گفت تا زمانی که هر قطره قطره را تمام نکنند، هیچکس آنجا را ترک نخواهد کرد.

او گفت: "اگر نمی توانید هوشیار بازی کنید، پس می توانید عصبانی بازی کنید." مشروبات الکلی تخلیه شد و کوگلن روز بعد در برد 2-1 گلزنی کرد. کولن اوایل سال جاری برای چند هفته به ایرلند بازگشت و قصد داشت پس از بیش از 30 سال دوری از خانه، از فوتبال استراحت کند و زمان بیشتری را با والدینش بگذراند. با این حال، واترفورد از بازگشت خود استقبال کرد و کوگلن نتوانست در برابر تماس SOS مقاومت کند.

او می‌گوید: «وقتی خارج از بازی هستید، آن را از دست می‌دهید، و وقتی در آن هستید، می‌خواهید استراحت کنید. "این طرف بازی است که من هرگز نمی توانم آن را انجام دهم." او در اولین دیدار با بازیکنانش چند حقیقت خانگی را به بازیکنان واترفوردش ارائه کرد و تاکید کرد که آنها برای حرفه خود بازی می کنند، زیرا سقوط به دنبال یک فوتبالیست حرفه ای است.

کوگلن می‌گوید: «من مرتبا این کلمات را به بازیکنان می‌گویم: این بهترین شغل در جهان است. "بسیاری از دوستان من در کارگاه های ساختمانی هستند و داربست حمل می کنند. آنها هر هفته به شما نگاه می کنند و می گویند: "وای، ای کاش آن کار را انجام می دادم" و شرط می بندم که به آنها نگاه نکنی و کاش کار آنها را انجام می دادی. اتاق رختکن آن را دریافت کرده است و آنها برای کار و حرفه ای بودن خود ارزش قائل هستند.

"من از استانداردهایی که آنها هر روز به آن پایبند بودند راضی نبودم، از جایگاه آنها در لیگ راضی نبودم، و دلیلی هم داشت: آنها از استانداردها دور شده بودند. من سعی می کردم این دلیل را پیدا کنم. بنابراین سعی می کردم یکی دو نفر از آنها را عصبانی کنم، سعی کردم خرس را تحریک کنم و واکنش نشان دهم."

نقطه عطف مهم بازی خانگی مقابل دروگدا بود که واترفورد با یک پنالتی بسیار بحث برانگیز دقیقه 94 پیروز شد. اینکه اولین برد تیم در این فصل در دقیقه پایانی بازی به دست آمد، بازیکنان را متقاعد کرد که خواسته‌های بیشتر کوگلان در مورد تناسب اندام و استانداردها به طور کلی نتیجه داده است و از آن لحظه خرید را تضمین می‌کند. این که لولای فصل بر روی یک پنالتی خوش شانس استوار بود، نشان می دهد که فوتبال یک تجارت بی ثبات و احتمالی است.

کوگلن با شیوه‌ای که به‌طور مشخص و بی‌رحمانه‌اش انجام می‌شود، می‌گوید فینال جام صرفا برنده شدن است، زیرا هیچ‌کس بازنده‌ها را به یاد نمی‌آورد. او معتقد است بازیکنانش سزاوار موفقیت ملموس‌تری نسبت به کسب رتبه هفتم در لیگ هستند، که وقتی از شرایط چرخش آنها حذف می‌شود، شکوه و جلال را فریاد نمی‌زند. او همچنین به قول خودش برای «دستیابی» انگیزه بالایی دارد. او می‌گوید که از این واقعیت که در لیگ برتر یا لیگ قهرمانان اروپا با بلکبرن بازی نکرد، آزارش می‌دهد، و همچنین از این واقعیت که یک بازی ملی بزرگسالان بین‌المللی با ایرلند کسب نکرده، آزارش می‌دهد.

او می گوید: «اگر به اندازه کافی خوب بودم، بازی می کردم، پس این کار را نکردم. "این شما را آزار می دهد. شما در تمام دوران حرفه ای خود با آن زندگی می کنید."

دری سیتی سد راه واترفورد برای بالا بردن جام FAI است. والدین کوگلان برای فینال در استادیوم آویوا خواهند بود و در کنار دستیار قدیمی او جو دان خواهند نشست. همسر و فرزندان او که هنوز در شفیلد زندگی می کنند در حالی که کوگلان خود را در ترامور مستقر کرده است نیز در این بازی حضور خواهند داشت. در گواهی احترام به او، 44 نفر با باشگاه‌هایی که او قبلا در آن‌ها کار می‌کرده و برای این بازی سفر می‌کردند، مرتبط هستند.

کوگلن خود را در کارهای معمول این هفته مشغول کرده است و می گوید که انتظار ندارد عصبی باشد، اما اعتراف می کند که نمی داند وقتی از استادیوم آویوا بیرون می رود و سرود ملی را می شنود چه واکنشی نشان خواهد داد.

او می‌گوید: «تعدادی از افراد هستند که با ما نیستند، دوستان غایب هستند. من فقط می‌خواهم روز یکشنبه باعث افتخار خانواده‌ام و آن‌ها باشم.»