گزینه های اوکراین در حال اتمام است و روسیه این را می داند

لئونید راگوزین یک روزنامه نگار آزاد مستقر در ریگا است.

مذاکرات سه جانبه بین اوکراین، روسیه و ایالات متحده که این هفته در ابوظبی برگزار شد، ممکن است به یک پیشرفت سریع منجر نشود، اما آنها به وضوح مسیر مناقشه ای را ترسیم می کنند که در نهایت ممکن است به پایان خود نزدیک شود.

اگر چیزی نشان دهنده شکاف سیاسی و عاطفی دو طرف باشد، این سخنان رئیس جمهور ولودیمیر زلنسکی در کپنهاگ است که در آن از زنده بودن ولادیمیر پوتین، رهبر روسیه ابراز تاسف کرد. با این حال، واقعیت خشن اوکراین، او را به سوی یک سازش ناخوشایند با دشمن اصلی‌اش سوق می‌دهد.

کیف مجبور شد در بدترین لحظه وارد مذاکرات شود، زمانی که ابزار کمی برای مقابله با حملات هوایی ویرانگر روسیه که به صنایع کلیدی آن آسیب می‌رساند و زیرساخت‌های اساسی در شهرهای بزرگ را فلج می‌کند، در اختیار داشت. یکی از مذاکره کنندگان ارشد اوکراین، دیوید آراخامیا، که رهبری فراکسیون پارلمانی زلنسکی را بر عهده دارد، مذاکرات را از سخت ترین مذاکراتی که از سال 2022 تاکنون در آن شرکت کرده است، توصیف کرد. او گفت روس ها با دستورالعمل های بسیار سخت وارد شده اند و نرم کردن لحن مذاکرات دشوار بوده است.

ارزیابی او تأیید می کند که روسیه خود را برای مذاکره از موضع قدرت مجهز می بیند.

مسکو در عین حال نسبت به نتیجه ابراز خوش بینی کرد. ولادیمیر مدینسکی، دستیار پوتین گفت که این مذاکرات دو کشور را به صلح نزدیکتر کرده است. حتی اراخامیا گفت که حرکتی برای دستیابی به راه حل قبل از پایان سال وجود دارد. لازم به ذکر است که این خوش بینی بدون هیچ نشانه ای از تغییر موضع روسیه در مورد خطوط توافق صورت می گیرد. درست مانند سال‌ها، کرملین بر اوکراینی واقعا بی‌طرف و غیرنظامی شده اصرار دارد که به حقوق جمعیت روسی‌زبان خود احترام می‌گذارد.

اگر همه اینها برای بسیاری در غرب غافلگیرکننده است، به این دلیل است که در بیشتر سال جاری، سیاستمداران غربی و رسانه های جریان اصلی اصرار داشتند که موج جنگ در حال تغییر است و اوکراین در حال گرفتن دست برتر است. خوش‌بینی آنها با حملات دوربرد اوکراینی که پالایشگاه‌های نفت روسیه را هدف قرار می‌داد و همچنین سرعت پیشروی‌های روسیه در میدان جنگ توسط حلزون‌ها تقویت شد.

در اواخر سپتامبر، گیتاناس ناوسدا، رئیس جمهور لیتوانی، گفت که «روسیه به جز نام، جنگ را شکست داده است». در همان زمان، مارک روته، دبیر کل ناتو گفت که روسیه در اوکراین عملکرد خوبی ندارد.

هنگامی که رهبران ناتو برای نشست سران آنکارا در ماه ژوئیه گرد هم آمدند، به نظر می‌رسید که حتی دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور ایالات متحده، این ایده را قبول کرده بود که اوکراین از مزیت میدان نبرد برخوردار است.

اما روسیه با حملات هوایی شبانه روزی که اوکراین را به سد دردناک خود نزدیک می کند، با حمایت مالی اروپایی و اشتراک اطلاعاتی ایالات متحده، به افزایش اوکراین پاسخ داد. پیام مسکو بی‌رحمانه بود: هر آسیبی که اوکراین و غرب ممکن است به روسیه وارد کنند با ویرانی حماسی در اوکراین مواجه می‌شود که بهبود آن دهه‌ها طول می‌کشد.

زمستان پیش رو فاجعه انسانی در سراسر کشور را به همراه دارد. حملات روسیه به زیرساخت های انرژی باعث اختلال در تامین برق و گرمایش مرکزی شده است. میلیون‌ها نفر از اوکراینی‌ها، به‌ویژه در شهرهای بزرگ، در بلوک‌های آپارتمانی وابسته به گرمایش مرکزی زندگی می‌کنند که بدون آن خانه‌هایشان عملا غیرقابل زندگی می‌شود. ژنراتورها می توانند برق موقت را تامین کنند، اما استفاده از آنها هزینه جنگ را برای اوکراین و مالیات دهندگان غربی که هزینه جنگ این کشور را تامین می کنند، هنگفت می کند.

این شرایط وخیم و نه فشار دولت ترامپ است که اوکراین را مجبور به ورود به مذاکرات کرده است. زلنسکی اگر اینقدر تحت فشار نبود حداقل تا بهار صبر می کرد.

رشد اوکراین نتوانست شرایط صلح مسکو را یک اینچ تغییر دهد. در این میان، تلقی غرب از واقعیت های این جنگ دستخوش دگرگونی قابل توجهی شده است. دو نشانه عمده از تغییر چشم انداز وجود دارد که مستقیما بر دستور کار مذاکرات ابوظبی تأثیر می گذارد.

برای اولین بار از زمان آغاز جنگ، به نظر می رسد که بخش بزرگی از تشکیلات غربی آماده بحث در مورد معماری امنیتی اروپا پس از جنگ هستند. این موضوع ابتدا توسط مذاکره کننده آمریکایی جرد کوشنر مطرح شد و باعث خشم در اردوگاه جنگ افروزان شد. اما مدینسکی پس از مذاکرات ابوظبی گفت که این موضوع محوری در دستور کار است.

این موضوع به برنامه ای بازمی گردد که مسکو در دسامبر 2021، چند ماه قبل از تهاجم همه جانبه، به روی میز آورد. این کار پس از امضای منشور همکاری استراتژیک توسط ایالات متحده و اوکراین انجام شد که ممکن است به عنوان محرک تعیین کننده برای تصمیم پوتین برای حمله باشد. خود ایده بحث در مورد معماری امنیتی اروپا با مسکو برای بیش از چهار سال به یک تابو سخت در غرب تبدیل شد، اما واضح است که دیگر چنین نیست.

به گفته کوشنر، که گفت مسئله سرزمینی سخت ترین موضوع است، عجیب این است که این موضوع گسترده و حیاتی نقطه گیر اصلی در مذاکرات نبود. مسکو از مدت ها قبل اصرار داشت که نیروهای اوکراینی باید از بخش باقی مانده از منطقه دونتسک عقب نشینی کنند تا مذاکرات به نتیجه برسد.

اما مخالفت مسکو با سازش ارضی ممکن است یک اقدام فریبکارانه باشد که هدف آن دستیابی به حداکثر سود در موضوعات ژئوپلیتیکی است که آن را واقعا حیاتی می‌داند. در پایان روز، فقط نمادگرایی تبلیغاتی است که کرملین را وادار می کند تا ادعای اسلوویانسک و کراماتورسک را داشته باشد.

نشانه دیگر تغییر این است که دولت های اروپایی تلاش می کنند تا از مذاکرات صلح بپرند، حتی در شرایطی که این شکاف بین تندروها، مانند کاجا کالاس، مسئول سیاست خارجی اتحادیه اروپا، و عملگرایان که معتقدند سازش اجتناب ناپذیر است، آشکار می کند. مهم‌ترین آنها عبارتند از الکساندر استاب، رئیس‌جمهور فنلاند و یوناس گار استور، نخست‌وزیر نروژ، که در 27 اکتبر، پیش از مذاکرات ابوظبی، با موافقت محتاطانه بخش‌هایی از رهبری اتحادیه اروپا، تماس تلفنی طولانی با پوتین داشتند.

هم ایالات متحده و هم اوکراین در روزهای اخیر پیشنهاد کردند که اروپایی ها باید یک نماینده واحد را برای حضور در دور بعدی میز مذاکره معرفی کنند. استیو ویتکاف، فرستاده آمریکا در 12 نوامبر گفت که پوتین موافقت کرده است که نمایندگان اروپایی به دور بعدی مذاکرات بپیوندند. روسیه آن را تایید نکرد، در حالی که دیمیتری پسکوف، سخنگوی پوتین، احتمال ورود اتحادیه اروپا را به شخصیت فرستاده منتخب آن مرتبط دانست.

شاید قابل توجه ترین تغییری که در ابوظبی به نمایش گذاشته شد، ظهور فرمانده عالی ناتو در اروپا، الکسوس گرینکویچ بود، به خصوص که کرملین از آن استقبال کرد و تمایل دارد جنگ را به عنوان یک درگیری نیابتی با ناتو ببیند.

اما حتی سرسخت‌ترین تندروها، مانند دولت‌های آلمان و بریتانیا، به وضوح در حال تغییر مسیر هستند. صدر اعظم فریدریش مرز پیشنهاد کرد که می تواند در اجلاس بعدی گروه 20 با پوتین گفتگو کند. وس استریتینگ، وزیر دفاع بریتانیا به طور غیرمنتظره ای خواستار باز شدن کانال های ارتباطی با روسیه شد.

دیگران، مانند کالاس یا مته فردریکسن، نخست وزیر دانمارک، به طور فزاینده ای منزوی شده اند و قادر به تأثیرگذاری بر تحولات سریع نیستند. زلنسکی هم همین‌طور است، که در آخرین حضورش در مورد عدم حمایت غربی‌ها بسیار تلخ به نظر می‌رسد. اما او روند صلح با میانجیگری ایالات متحده را پیش می برد زیرا انتخاب زیادی وجود ندارد.

نظرات بیان شده در این مقاله متعلق به خود نویسنده است و لزوما منعکس کننده موضع تحریریه الجزیره نیست.