گسترش ردپای نظامی: پایگاه هوایی جدید چین در لائوس

با افزایش قدرت و اعتماد به نفس چین، این کشور در ارائه این قدرت با ایجاد پایگاه های نظامی در خارج از کشور بسیار فعال تر می شود. بر اساس اعلامیه سپتامبر توسط وزارت دفاع ملی در پکن، آخرین مورد در فرودگاه Ban Keun در نزدیکی Vientiane است، جایی که چین یک مرکز پشتیبانی و آموزشی مشترک با لائوس ایجاد کرده است. این اولین تأسیسات نظامی خارج از کشور است که چین علنا بر خلاف تأسیسات جیبوتی و کامبوج به آن اذعان کرده است. این موضوع چندین پیامد برای منطقه دارد. اما اول، خود پایه.

تصاویر ماهواره ای تهیه و تحلیل شده توسط CNN یک باند 2000 متری، تاکسی وی و سکوی پارکینگ 22 هواپیما را نشان می دهد. CNN همچنین از ساخت و ساز سریع در این سایت خبر می دهد. گزارش‌های دیگر رسانه‌ها اشاره می‌کنند که عکس‌های ماهواره‌ای هشت هواپیما، احتمالا جت‌های آموزشی و تهاجمی سبک چینی-پاکستانی هونگدو JL-8 (که K-8 نیز نامیده می‌شوند) و بیش از دوجین خودروی پشتیبانی را نشان می‌دهند. لائوس به داشتن این نوع هواپیما معروف است، اما کمتر از هشت فروندی که در این تاسیسات دیده می شود. لائوس می‌توانست بیشتر بخرد، یا موارد اضافی ممکن است چینی باشند.

چین گفته است که این مرکز صرفا برای آموزش خلبانان نیروی هوایی لائوس، "افزایش همکاری نظامی عملی" و "ارتقای صلح و ثبات منطقه ای" است. این به اندازه کافی معقول به نظر می رسد، اما با مواضع قبلی خود چین در مورد تأسیسات نظامی خارجی در تضاد است. این یک منتقد سرسخت از حضور نظامی جهانی ایالات متحده بوده است. ایجاد پایگاه لائوس از الگویی در حضور و دسترسی نظامی خارجی رو به رشد چین پیروی می کند.

چین اولین تأسیسات نظامی خارج از کشور خود را در جیبوتی در سال 2017 تأسیس کرد، و در آن زمان و اکنون نیز صرفا یک تأسیسات لجستیکی است. این هنوز هم دورترین پایگاه نظامی خارجی آن است که بر روی آبهای مهم مشرف به تنگه باب المندب منتهی به دریای سرخ نشسته است. نزدیک‌تر به خانه، یک داستان واشنگتن پست در سال 2022 نشان داد که چین در حال ارتقای پایگاه دریایی ریم کامبوج است و ارتش چین از بخش‌هایی از آن «استفاده انحصاری» می‌کند. چین و کامبوج ابتدا این گزارش را تکذیب کردند، اما سال گذشته به طور رسمی تأسیسات را افتتاح کردند.

به زودی کشتی های جنگی هر دو کشور از آن بازدید کردند و تمرینات نظامی مشترکی را انجام دادند. اگرچه این پایگاه خیلی دور از قلمرو خود چین نیست، اما در خلیج استراتژیک تایلند قرار دارد و در نتیجه موقعیت چین را در اقیانوس هند و اقیانوس آرام و به ویژه در دریای چین جنوبی تقویت می کند. چین با پایگاه دریایی ریم در کامبوج و تأسیسات هوایی بان کیون در لائوس، اکنون دارای مراکز لجستیک دریایی و هوایی در این منطقه است. حداقل چهار پیامد از ایجاد پایگاه در لائوس، هم برای همسایگانی مانند ویتنام و هم برای کل منطقه وجود دارد.

اول، نشستن در غرب ویتنام، به چین یک نقطه فشار بیشتر بر آن کشور می دهد. ویتنام در حال حاضر روابط پیچیده ای با چین، با روابط نزدیک اقتصادی و همچنین اختلافات ارضی قابل توجهی دارد. دوم، بعد نیروی هوایی به فعالیت پایگاه خارجی چین می افزاید. دو پایگاه خارجی که چین قبلا ساخته بود، هر دو پایگاه دریایی بودند. آخرین پایگاه در بان کیون، نیروی هوایی چین را در یک منطقه حساس استراتژیک قرار می دهد. می توان انتظار داشت که چین بعدا باند فرودگاه را برای پشتیبانی از هواپیماهای جاسوسی یا بمب افکن های چینی گسترش دهد.

اگرچه لائوس محصور در خشکی است، جغرافیای طولانی و باریک آن می‌تواند مکانی عالی برای نظارت بر فعالیت‌ها در سراسر آسیای جنوب شرقی برای چین فراهم کند. سوم، این نشان دهنده نوع جدیدی از فعالیت های پایگاه نظامی است. برای چین، آنچه اهمیت دارد دسترسی مطمئن است. پکن با بسته‌بندی دسترسی به عنوان امکانات آموزشی مشترک یا مراکز امداد و کمک بشردوستانه در بلایا، حضور پایدارتری را تضمین می‌کند و در عین حال از هزینه‌های دیپلماتیک و سیاسی ساخت پایگاه‌های نظامی سنتی اجتناب می‌کند.

تا آنجا که به چین مربوط می شود، تقریبا همان اثر استراتژیک را بدون سرمایه گذاری در پایگاه اختصاصی خود به سبک غربی ایجاد کرده است. همچنین برخلاف پایگاه‌های غربی، تصمیم چین برای اقدام علیه بان کیون، همانطور که راشل وندنبرینک، تحلیلگر ارشد ASPI به رویترز گفت، «بیشتر هدفی از فرصت بود تا رفع نیاز عملیاتی آشکار». در نهایت، افزایش فشار نظامی به طور فزاینده ای استراتژی سنتی پوشش ریسک آسیای جنوب شرقی را تحت فشار قرار می دهد، که در آن کشورهای منطقه با قدرت تولیدی چین ادغام می شوند و در عین حال آن را با قدرت نظامی ایالات متحده متعادل می کنند.

قدرت‌های منطقه‌ای باید در نظر داشته باشند که چه مدت می‌توانند از زمانی که قدرت نظامی چین بیش از پیش بر آنها ظاهر می‌شود، محافظت کنند. این مقاله در ابتدا در ASPI’s The Strategist منتشر شد.