گفتگوهای سیاسی با خانواده سخت است. در اینجا نحوه آسان تر کردن آنها آورده شده است

پیمایش گفتگوهای سیاسی با خانواده می تواند سخت باشد. پیمایش گفتگوهای سیاسی با خانواده در میانه یک دوره قطبی شدن تاریخی می تواند آنقدر دلهره آور باشد که ممکن است باعث شود در تعطیلات به خانه خود فکر کنید.

بنابراین برای کمک به ما برای آماده شدن برای این فصل تعطیلات، با رابرت و سام رایش، یک زوج پدر و پسر که هر کدام امپراتوری‌های دیجیتالی چشمگیری در بخش‌های بسیار متفاوت اینترنت ساخته‌اند و هر دوی آنها هم در مورد سیاست و هم در مورد مدنیت حرف‌های زیادی برای گفتن دارند، هم‌زمان شدیم. از یک طرف، یک کمیک 42 ساله کهنه کار 42 ساله که در 16 سالگی دبیرستان را رها کرد تا «ویدیو بسازد و آنها را در اینترنت قرار دهد» (به قول پدرش)، CollegeHumor.com را در سال 2019 خریداری کرد، نام آن را Dropout TV تغییر داد، و اکنون مدیر عامل یک شبکه پر رونق میزبانی، از جمله اشتراک‌ها، برنامه‌ها و برنامه‌های میزبانی Dinge0 است. Ve

افراد مهم مدل او نه تنها سودآور شده است - Dropout نمایش های آنها را در تقریبا در همه سایت های رسانه اجتماعی مسخره می کند، بلکه آنها را به طور کامل در پلت فرم خود ارائه می دهد - او و شرکای او به برخی از کارمندان خود تقسیم سود را ارائه می دهند و آنها را به یکی از جذاب ترین مکان ها برای کار در هالیوود تبدیل می کند.

سپس رابرت، پدر ۸۰ ساله‌اش، که بیشتر مردم احتمالا او را به عنوان وزیر کار رئیس‌جمهور بیل کلینتون به یاد می‌آورند، وجود دارد. در سال 1994، او پیش‌بینی‌های وحشیانه‌ای انجام داد: «ما در راه تبدیل شدن به یک جامعه دو لایه متشکل از چند برنده و گروه بزرگ‌تری از آمریکایی‌هایی هستیم که پشت سر گذاشته‌شده‌اند، که خشم و سرخوردگی‌شان به راحتی قابل دست‌کاری است» و «زمانی که نارضایتی توده‌ای از بین نرود، می‌تواند بافت جامعه را مسموم کند. زمانی که مردم هنوز از اصطلاح "روشنفکر عمومی" استفاده می کردند و در مورد لاغر می نوشتند، او یک روشنفکر عمومی بود.

مواردی مانند «سرمایه داری روشنفکر» و خطرات نابرابری زمانی که آن هنوز یک آینده دیستوپیایی بود، نه یک واقعیت خردکننده.

در چند سال گذشته، با کمک اندکی از سام، رابرت، که استاد بازنشسته سیاست عمومی در UC Berkeley است، با بیش از 1.5 میلیون دنبال کننده، به ستاره TikTok تبدیل شده است. رابرت می‌گوید: «من برای همیشه کتاب می‌نوشتم، و سام، بسیار مؤدبانه و با همدلی فراوان گفت: «پدر، اگر می‌خواهی به نسل من بپردازی، شاید باید به ویدیوها و فیلم‌ها فکر کنی.»

"و من نمی دانستم سام در مورد چه چیزی صحبت می کند." در حال حاضر، رابرت شرکت خود به نام Inequality Media، و همچنین یک مستند جدید به نام The Work in Progress را دارد که پاییز امسال در سینماهای سراسر کشور نمایش داده می شود. این فیلم افرادی از دو نسل مختلف - 30 ساله و 80 ساله - را با هم جفت می کند تا در مورد معنای آمریکایی بودن بحث کنند، و همانطور که رابرت می گوید: "ما چه چیزی به یکدیگر مدیونیم؟" سام می‌گوید: «من اولین فرزندی هستم که والدینش را در رسانه‌های اجتماعی به گونه‌ای تنظیم می‌کنم که میلیون‌ها فالوور از والدینش پیشی بگیرند.»

"این حقیقتا خویشاوندی معکوس است.") انتخاب سردبیر 250 آلبوم برتر قرن 21 تا کنون 100 بهترین قسمت تلویزیونی تمام دوران 500 آلبوم برتر تمام دوران 100 بهترین فیلم قرن 21

اگر کسی می تواند برای گفتمان مدنی در میان خانواده توصیه کند، این دو هستند. در طول مکالمه یک ساعته ما، آنها به طور متناوب ستایش کردند ("سام استاد خنده و شوخ طبعی است") و توصیه های سازنده ("پدر، من شما را به عنوان تهیه کننده اجرایی راهنمایی می کنم تا بگویم باید اعتبار کامل را به دست آورید")، در حالی که جایی برای دیدگاه های جایگزین می گذاشتند، حتی اگر به نظر می رسید تقریبا در مورد همه چیز موافق هستند. تماشای تعامل آنها یادآور این است که گاهی صبر بهترین دیدگاه را ارائه می دهد.

رابرت می‌گوید: «من نظریه‌ای دارم که سال‌ها درباره آن می‌نویسم، و آن این است که بسیاری از چیزهایی که ما را از هم جدا می‌کنند واقعی نیستند. آنها گاهی اوقات توسط افراد یا گروه‌هایی ساخته می‌شوند که می‌خواهند ما را از هم جدا کنند، می‌خواهند ما را از هم جدا نگه دارند. مردم اساسا افراد خوبی هستند. آنها می‌خواهند با یکدیگر ارتباط برقرار کنند. آنها با هم با بسیاری از مشکلات مشابه روبرو می‌شوند. و زمانی که ما آن اشتراک را کشف کردیم، می‌توانیم شروع به کار روی آن مشکلات کنیم.

زمانی است که ما نمی‌توانیم آن اشتراک را ببینیم [که] امیدی به شروع کار ضروری نداریم.» مطالب مرتبط جوجه ها به دلیل بیماری کنسرت لس آنجلس را ساعت ها قبل از زمان نمایش به تعویق می اندازند. مقامات منتخب ما باید توجه داشته باشند

حتی ارتباط گذشته با هموطنان آمریکایی خود، می تواند به شما کمک کند تا باورهای خود را بهتر درک کرده و بیان کنید. رابرت می‌گوید: «بهترین راه برای یادگیری چیزی صحبت کردن با افرادی است که با شما مخالف هستند، زیرا این شما را مجبور می‌کند تا با ضعیف‌ترین بخش استدلال‌ها، باورها، پیش‌فرض‌هایتان کنار بیایید و همچنین درگیر نوعی فرآیند گوش دادن باشید که بسیاری از مردم در انجام آن خیلی خوب نیستند.»

"این ارتباط بسیار نزدیک با دموکراسی دارد، زیرا من فکر می کنم آنچه در دموکراسی خود در خطر از دست دادن هستیم، ظرفیت بحث کردن با هم در مورد آنچه مهم است است."

با در نظر گرفتن این موضوع، در اینجا پنج نکته در مورد نحوه انجام همان نوع مکالمات سازنده - گفتگوی بین نسلی واقعی - وجود دارد، حتی زمانی که ممکن است دور از دسترس به نظر برسد.

به همان اندازه که اینترنت به زندگی واقعی تبدیل شده است، هنوز مکان مناسبی برای تعامل معنادار نیست. سام می گوید: «اینترنت، به طور خاص، کمکی نکرده است. «این بهانه‌ای ضعیف برای ارتباط است که باعث می‌شود احساس کنیم با یکدیگر ارتباط برقرار می‌کنیم، و با این حال همه ما در حفره‌های الگوریتمی خرگوش خود هستیم.» علاوه بر این، او خاطرنشان می‌کند، وقتی با کسی در اینترنت روبرو می‌شویم، مجبور نیستیم با عواقب آن زندگی کنیم. ما فقط می توانیم در مورد چیزی با تمام حروف نظر بدهیم و خارج کنیم. ما ممکن است نظر خود را بیان کنیم، اما در واقع در حال ارتباط نیستیم.

از سوی دیگر، رابرت خاطرنشان می کند، بودن در یک اتاق با یک فرد ما را مجبور می کند که واکنش آنها را نسبت به ایده هایمان ببینیم و مطابق با آن رفتار کنیم. او می‌گوید: «یک کاری که فیلم سعی کرد انجام دهد، ایجاد این محیط‌های امن بود. "اگر محیط امنی است و شما واقعا در آنجا با کسی نشسته اید، با او به عنوان یک فرد واقعی روبرو می شوید. این تفاوت عظیمی ایجاد می کند."

رابرت لحظه‌ای را در فیلم The Work in Progress به یاد می‌آورد که در آن یک زن سفیدپوست مسن‌تر و زنان جوان سیاه‌پوست درباره زندگی‌شان بحث می‌کنند. دیالوگی وجود دارد که در آن یک زن سیاهپوست جوان به یک زن سفیدپوست مسن‌تر می‌گوید: «تو نمی‌فهمی من از کجا آمده‌ام، زیرا من واقعا با موانعی روبرو شده‌ام که شما هرگز با آن‌ها روبرو نشده‌اید.» و زن سفیدپوست مسن‌تر، ابتدا از طرز فکری کاملا متفاوت می‌آید. او به زن جوان سیاه‌پوست می‌گوید: «شکست‌خورده نباش، مثبت باش.

فقط باید به خودت اعتماد داشته باشی.» اما به تدریج، زن سفیدپوست مسن‌تر در واقع شروع به دیدن آنچه که زن جوان سیاه‌پوست می‌گوید، می‌بیند، و این بسیار تکان‌دهنده است، زیرا در واقع می‌توان نقطه‌ای را در فیلم مشاهده کرد که در آن زن سفیدپوست بزرگتر نوعی «آها!» [لحظه] دارد، زیرا آنها آنجا هستند و به چشمان یکدیگر نگاه می‌کنند.»

بنابراین چگونه می توانید یک محیط امن برای گفتگوی باز ایجاد کنید؟ که ما را به …

وقتی سم در حال بزرگ شدن بود، او به یاد می آورد، پدرش دوستی به نام آلن سیمپسون داشت. سیمپسون یک جمهوری خواه، سناتور ایالت وایومینگ بود، اما او همچنین دوست خانوادگی عزیزی بود. تفاوت قد خنده دار وجود داشت - سیمپسون 6 فوت 8 بود، رابرت ساعت 4 فوت 11 بود - که منجر به یک برنامه گفتگوی PBS به نام The Long and Short of It شد، اما همچنین احترامی که به پسرانش نشان داد نیازی به توافق سیاسی با کسی برای مراقبت عمیق از آنها ندارید. رابرت می‌گوید: «از این که بگویم خجالت نمی‌کشم، فقط آن مرد را دوست داشتم. (سیمپسون سال گذشته در سن 93 سالگی درگذشت.)

سم می‌گوید: «پدر همیشه در مورد این دوست، این سناتور جمهوری‌خواه از وایومینگ صحبت می‌کرد، و برای ما غیرممکن بود که تصور کنیم جمهوری‌خواهان دشمن هستند، وقتی آلن سیمپسون خیلی نزدیک بود.» "اتفاقا، آدم فوق العاده ای است. متأسفانه، وقتی مردم را به سیاست هایشان تقلید می کنید، تمام شخصیت از بین می رود و وقتی شخصیت از بین می رود، انسانیت از بین می رود."

همچنین باید به خاطر داشت که هنگام مواجهه با افرادی که ممکن است با شما موافق نباشند، فرصتی وجود دارد. سام می‌گوید: «این روزها ما آنقدر در حباب‌های خود هستیم که وقتی در علنی به کسی برخورد می‌کنید که به چیزی غیر از شما اعتقاد دارد، ممکن است احساس کنید که به مریخ برخورد کرده‌اید. "مثلا، من با یک موجود بیگانه واقعی در حال تعامل هستم. فکر می کنم کشف آن شخص، آن تعامل، با کنجکاوی واقعی مفید است.

به عبارت دیگر، من به ندرت این فرصت را پیدا می کنم که با طرف مقابل صحبت کنم، [اما] اگر این را به عنوان مسئولیت اجتماعی فوری خود بدانم که سعی کنم نظر این شخص را تغییر دهم، احتمالا خود را برای ناامیدی آماده می کنم.

شوخ طبعی خلع سلاح است و یافتن چیزهایی که می توانید با هم به آنها بخندید می تواند گامی عالی به سوی کسی باشد که به روش های معنی دار دیگری با شما صحبت کند. رابرت می گوید: "اگر می توانید با کسی بخندید، همین است." "این یک بازی با توپ است. شما با آنها هستید. شما مسیر را ایجاد کرده اید."

البته، همانطور که سام اشاره می‌کند، این می‌تواند سخت باشد - به‌ویژه وقتی چیزهایی که در مورد آنها اختلاف نظر داریم اصلا خنده‌دار نیستند. "بسیاری از این موضوعات بسیار مهم هستند و همه ما آنقدر درگیر هستیم. برای مثال، اگر از اکثریت قریب به اتفاق مخاطبان [ترک کردن] بپرسید، این مسائل به سادگی برای مصالحه بسیار مهم هستند. من جرأت می‌کنم بگویم که بسیاری از جوانان آنقدر عصبانی هستند که حتی شرکت در مناظره نیز توهین‌آمیز است."

رابرت شخصیتی دارد که دوست دارد هنگام صحبت در مورد تعاملات خانوادگی دشوار مطرح کند، شخصی که او را عمو باب می نامد. "این شخصی است که یک ترامپگر است، یا فرض کنید، واقعا صحبت کردن با او تقریبا غیرممکن است زیرا مغز آنها قبلا به روش خاصی سیم‌کشی شده است." رابرت توضیح می دهد که بهترین راه برای شروع صحبت با کسی مانند آن ممکن است امتحان کردن شوخ طبعی یا فقط گله خوردن از چیزهایی باشد که هر دو به طور یکسان تجربه می کنید.

"من فکر می کنم شما با رایج ترین ناراحتی های روزمره که هر دو احساس می کنید یا رایج ترین لذت های روزمره که هر دو به اشتراک می گذارید شروع کنید." قیمت بنزین، شاید، یا هزینه مواد غذایی. شما با ترامپ شروع نمی کنید. شما با مالیات شروع نمی کنید. شما با سقط جنین شروع نمی کنید.

برای سام، بزرگ شدن در دهه 1990 به این معنا بود که او طوری تربیت نشده بود که کشور را به عنوان جناح های قطبی ببیند. او می‌گوید: «از نظر من، همه احساس می‌کنند ارزش دستیابی به او را دارند. "و [این] موضوع تلاش برای برقراری ارتباط با کسی قبل از اینکه بخواهید نظر او را تغییر دهید، تلاش برای یافتن وجه اشتراک با او قبل از اینکه بخواهید نظرش را تغییر دهید، است. کار خرابکارانه دیگری که می توانید انجام دهید - بسیاری از کارهایی که ما در Dropout انجام می دهیم - این است که ما واقعا سعی می کنیم موعظه نباشیم، زیرا در تجربه من، موعظه هیچ کس را به غیر از کسانی که قبلا تغییر کرده اند را تغییر نمی دهد."

صحبت کردن در مورد جزئیات چیزی که به آن اعتقاد دارید، به جای استفاده از عبارات نادرستی که در برنامه های گفتگو شنیده اید، به شما کمک می کند با طرف مقابل ارتباط برقرار کنید. سام توضیح می‌دهد: «همه چیز به اندازه‌ای درست پیش رفته است که اکنون آنچه جوانان به عنوان تعریف سوسیالیسم در نظر می‌گیرند، در واقع همان چیزی است که قبلا تعریف سرمایه‌داری معقول بود.