گل دراگ برنز جام FAI را برای هفتمین بار به دری سیتی فرستاد

فینال جام FAI: دری سیتی 1 (برنز 69) واترفورد 0

پاتریک مک کلین همیشه آرزو داشت که زمین استادیوم آویوا را با برادر بزرگترش جیمز به اشتراک بگذارد.

ایده بالا بردن جام FAI با هم برای Candystripes تا حدودی دلیل بازگشت این دو برادر به خانه دری سیتی در این فصل بود.

The younger sibling will have to be content with a towering man-of-the-match performance at the heart of Derry’s defence, keeping the prolific Waterford striking partnership of Podge Amond and Tommy Lonergan quiet in a final that was decided by Darragh Burns’ 69th-minute goal.

مک‌کلین در تمام وقت به RTÉ گفت: «پس از گلزنی به تامی گفتم، این احتمالا خلاف روند بازی بود. "کلمات هیچ معنایی ندارند، همه چیز در مورد اعمال است. ما باید این را بپذیریم و به فصل آینده بپریم و لیگ را به چالش بکشیم.

«دری بر روی انعطاف‌پذیری ساخته شده است. شما می توانید آن را در جمعیتی که امروز اینجا پایین آمدند ببینید. در ذهنم به این فکر می‌کردم که فردا جام را مقابل گیلدهال ببرم.»

برخی از رویاها محقق می شوند، برخی دیگر نه.

آتش‌نشانی دوبلین پس از اینکه برنز به خانه برنده شد، به قدرت رسید. اولتراهای دری نمی‌توانستند پس از گلی که در انتهای شمالی جاده لنزداون به ثمر رساندند، در برابر باریدن شراره‌های قرمز روی چمن مقاومت کنند.

عدم دید، داور کوین اوسالیوان را مجبور به توقف برای استراحت کرد. این یک هدف مناسب برای حل و فصل تصمیم گیرنده بود. Burns showed his quality just as Waterford’s dominant midfielders, Noah Mawene and Evan McLaughlin, were becoming the difference between the sides.

واترفورد از وینگر 24 ساله دعوت کرد تا از سمت راست خارج شود و روی پای چپ بهترش بچرخد. Burns, who returned from his second stint in England last July, had to move away from goal to create space, easing past Benny Couto and McLaughlin before beating Stephen McMullan with a low finish for his first Derry goal.

In a sliding doors moment, Derry manager Mark Connolly had indicated that Burns’ day was done, with Kevin Dos Santos ready to replace him seconds before he left fly. هشت دقیقه دیگر طول کشید تا تعویض انجام شود.

همانطور که دری به دنبال آزاد کردن مایکل دافی بود، واترفورد به دقت ضربات کوتو تکیه کرد. Duffy was denied any freedom down the left, mainly by Waterford’s marauding midfielder Mawene, but the captain put the ball in the net after 28 minutes. گروه بزرگ دری پرچم خط‌نما را ندیدند، اما همه بازیکنان واترفورد ایستاده بودند.

دافی باید از سمت چپ سرگردان می شد تا دو تلاش گمانه زنی از راه دور ایجاد کند. یکی فاقد سم بود، دیگری دقت.

کانن نونان باید از تنها فرصت واضح واترفورد در نیمه اول بهتر عمل می کرد. هافبک سابق شامروک روورز پس از پیروزی جان ماهون، آموند و مک لافلین در دوئل خود مستقیما به برایان ماهر شلیک کرد. Maher has struggled with a wrist injury all season and the former Republic of Ireland under-21 goalkeeper looked uncertain when he misjudged Couto’s early free-kick. توپ از میان دستکش های او عبور کرد و از روی تیر افقی عبور کرد.

The Portuguese wing back’s long throws asked Derry plenty questions, which were mostly answered by the forehead of McClean, although Lonergan was disappointed to miss the target after a flick-on by Mahon.

کانولی بدون یک مهاجم مرکزی ثابت شروع کرد، زیرا جیمز کلارک و الیس چپمن در نقش 9 کاذب متناوب شدند. به نظر می رسید واترفورد از اینکه چپمن در مقابل سه نیمه میانی خود توپ را به دست بگیرد راضی بود.

از زمانی که گراهام کوگلان در ماه می جایگزین جان دالی به عنوان سرمربی شد، واترفورد در دوران انتقال کشنده بوده است. ارسال سریع توپ به وینگر نروژی آنها، یورگن وویلاس، کلیدی بود که به لونرگان و آموند اجازه داد تا از یکدیگر فرار کنند.

The strikers have an equal share of 36 goals between them, and the 37th might have earned them a lucrative place in next season’s Europa League qualifiers. اما مک‌کلین و جیمی استات از دست دادن یا از دست دادن تمرکز خودداری کردند.

تهدید هجومی هر دو طرف باعث شد که بازی هرگز 0-0 احساس نشود. در عوض، به نظر می رسید که دری به یک مهاجم مرکزی مناسب برای شکستن بن بست نیاز دارد. برنز ایده های دیگری داشت.

ماون و لونرگان در اواخر فریادهای پنالتی داشتند که اوسالیوان با دست از او دور شد.

اما در تعادل کلی مسابقه، دری سیتی شایسته این بود که یک فصل کابوس را به یک بازگشت جشن به خانه در گیلدهال تبدیل کند.

دری سیتی: ماهر; دامیگان، استات، مک کلین، فلمینگ؛ توئیسک، اوریلی؛ برنز (دوس سانتوس 77)، چپمن، دافی؛ کلارک (بویس 85).

واترفورد: مک مولان; کن، ماهون، لانگ؛ وولیاس (مک منامی 75)، ماون، نونان، مک لافلین (هینی 89)، کوتو؛ آموند، لونرگان.

داور: کوین اوسالیوان