گوردون دارسی: اکنون فصل به درستی آغاز شده است - بیایید ببینیم چه کسی می تواند به حرکت خود ادامه دهد

فرار از این احساس که فصل فقط آخر هفته گذشته با اولین دور مسابقات جام قهرمانان و چلنج کاپ آغاز شد، دشوار بود. هیاهو در کار نبود. به نظر می رسد بودجه اجازه هیچ razzamatazz را نمی دهد.

جام قهرمانان برای مدتی طولانی با سندروم جوجه اردک زشت دست و پنجه نرم کرده است، فرمت آن در مرحله استخر، کسل کننده و کسل کننده است، جایی که خطر کمی برای آن باشگاه هایی وجود دارد که خود را برای دو مسابقه از چهار مسابقه درخواست می کنند.

تغییرات قوانین این فصل در رابطه با شرایط حضور در مراحل حذفی و امتیاز تلاش، گامی در مسیر درست است. راگبی آخر هفته گذشته را در اکثر موارد در طیف وسیعی از مسابقات جذاب دیدم.

زمانی که مشغول تثبیت خودم در راگبی حرفه‌ای بودم، بعد از شروعی که مودبانه آن را شروعی کاذب می‌دانم – و سال‌های بیابانی که بعد از آن اتفاق افتاد – با پیشرفت هر فصل، برای این زمان ارزش بیشتری قائل شدم.

الزامات برای هر بازیکن بسته به سن، رشد فیزیکی و شرایط موقعیت متفاوت است. شما باید به تکامل خود ادامه دهید و پیش فصل جایی است که این اتفاق می افتد. ممکن است توسعه مهارت باشد. برای برخی از بازیکنان این شرایط فیزیکی است. من خوش شانس، طبیعتا فنری و قدرتمند بودم.

چالش من معمولا کنترل وزنم و ایجاد ظرفیت هوازی بود که هیچ میانبری برای آن وجود ندارد. تجربه با زمان به دست می آید و رشد فیزیکی نیز به همین ترتیب است. توانایی 80 دقیقه دوام چیزی است که در آن رشد می کنید.

شان ادوگبو و برایان گلیسون، ردیف‌های عقب مونستر، روز شنبه تقریبا یک ساعت از بازی خارج شدند. اونجا مشکلی نیست این مدیریت خوبی از سوی کلایتون مک میلان است، که مراقب بازیکنان جوان است و زیاد از آنها فشار نمی‌آورد، حتی در بازی‌ای که به قدرتی که آنها می‌آورند نیاز دارد. هنوز می‌توانم تصور کنم که در UCD به زمین‌های پشتی می‌روم، مایکل چیکا در حالی که ما شاتل‌ها را می‌دویدیم، با گتوی بزرگش آنجا نشسته است. او و جیسون کاومن، رئیس تناسب اندام ما، نظر داشتند که بازی به کجا می‌رود. آنها سریعتر شدن آن را دیدند و احساس کردند که تغییرات قانون سرعت بالاتری را به همراه خواهد داشت.

آنها ما را 5 تا 10 درصد سبک تر، اما متناسب تر می خواستند.

این یک تغییر پارادایم بود. دویدن بی رحمانه و بی پایان بود. با عرق سرد از خواب بیدار می‌شوید و می‌دانید آن روز صبح چه چیزی در راه است. اما به فصل تمرکز کرد. در طی چند فصل ما انعطاف‌پذیری ذهنی، سپس تناسب اندام و سپس توانایی برنده شدن را ایجاد کردیم. چندین دوره پیش فصل طول کشید تا بتوان به اولین جام اروپایی رسید.

جو اشمیت همان تمرکز منحصر به فرد را به ارمغان آورد. ما مقدار باورنکردنی لمس کردن را بازی کردیم: جایی که هر بار که توپ را لمس می‌کردید، قبل از اینکه بتوانید مجددا به جلسات بپیوندید، به خط آزمایشی خود می‌رفتید. دفاع همیشه کوتاه بود، بنابراین مهاجمان باهوش جایی می رفتند که شما نبودید. همه اینها میزان کار و شدت بود، اما تاکید زیادی بر مهارت ها نیز داشت.

سود خالص در فصل به دست آمد. من به این موضوع اشاره می‌کنم زیرا در چهار بازی، می‌توانید شکل ظاهری استان‌ها را ببینید که چگونه می‌خواهند بازی کنند. Connacht و Ulster تصویر واضح تری دارند. ریچی مورفی در حال ساخت روی باند فرودگاهی طولانی تر در بلفاست است و استوارت لنکستر دومین سال حضور خود در گالوی را سپری می کند.

کارت ویزیت لنکستر اجرای مهارت های سطح بالا تحت فشار است. اگر می خواهید راگبی با سرعت بالا و مبتنی بر مالکیت بازی کنید، این یک پیش نیاز است. Connacht بزرگ‌ترین تیم، قوی‌ترین یا سریع‌ترین تیم نخواهد بود. چیزی که آنها می توانند کنترل کنند اجرای مهارت است.

نمونه های زیادی در پیروزی 45-36 مقابل ساراسنز وجود داشت. دقت راک خوب بود. تصمیم گیری هم در زمان بندی و هم در اجرا تیز بود. برد 40-21 اولستر مقابل زبره در چلنج کاپ به اندازه آنهایی که خواهران و برادران استانی خود با آن روبرو شدند آزمون سختی نبود. اگرچه این فرصتی برای ایجاد تغییرات بود و بعد از مصدومیت فصل گذشته، این چیز بدی نیست.

چرخش پرسنل و بازیکنان ایرلند که در سه بازی اول مسابقات قهرمانی راگبی متحد (URC) به صورت دریبی و دراب بازگشتند، سطحی از ناهماهنگی را در اوایل فصل در الگوهای بازی به ارمغان آورد، اما این در آخر هفته کمتر مشهود بود.

مانستر یاد آنتونی فولی را با نمایشی پرانرژی گرامی داشت که در آن مارنوس ون در مروه، ادوگبو، گلیسون و دن کلی در بازی حمل و نقل پیشتاز بودند و تیم خود را در جلو قرار دادند. کیفیت توپ راک عالی بود که کریگ کیسی را وارد بازی کرد و به او اجازه داد سرعت را دیکته کند.

نحوه بازی آنها مشخص است. چارلی اوشی، الکس نانکیول، کلی و تا حدودی شان اوبراین، همگی به شدت درگیر بازی های گسترده موج دوم و سوم حمله، شکار عدم تطابق هستند. این شروع یک سبک بازی است، شاید حتی یک هویت. شی مک کارتی من را تحت تاثیر قرار داد. من عاشق تلاش او بودم. یک وینگر با سرعت، به اندازه کافی باهوش که متوجه شود زمانی که خط را با یک افتادن دوست داشتنی از لگنش شکست، مجبور شد برای خط آزمایشی به بیرون برود، که این کار را انجام داد و سه حریف را شکست داد. این کسی است که می داند چه زمانی برای تیم خودخواه باشد.

این یک نقطه ضعف در تیم های ایرلندی بوده است.

لینستر در جلو محکم و قوی به نظر می رسید. Fintan Gunne تیز بود. بله، او اشتباهاتی داشت، اما با زمان کم بازی در این سطح، این اشتباهات قابل درک است.

قول آنجا بود. ضربه زدن او به دور راک و بارگذاری برای تلاش Tadhg Furlong مظهر ارزش های بازی مدرن بود: خط را بشکنید و توپ را زنده نگه دارید.

چیزهای زیادی برای دوست داشتن وجود داشت. تمایل به کاوش وجود دارد. سم پرندرگاست در نیمه اول دوید و گرفتار شد. دفعه بعد گرفتار نشد. شما فقط بردها را قضاوت نمی کنید. شما احساس می کنید که چه زمانی و چرا باید حمله کنید.

تداوم نیز در حال توسعه است. هنگام ضربه زدن به کلرمون، پرندرگاست از عمق شکست خورد و ضربه فوق العاده بود. اما آنچه مهم است این است که جیمی اوبراین برای آن آماده بود. یک یاردی بعد و او فضایی برای جمع کردن و برگرداندن توپ به بیرون زمین ندارد. هر بار که پشت فضای خالی بود، اوبراین آنجا بود. یعنی بازیکنان بدون نیاز به برقراری ارتباط، شروع به دیدن همان چیز می کنند. من منتقد بزرگ فین راسل اسکاتلندی در بیشتر دوران حرفه ای او بودم. من با سایمون زبو در مورد آن بارنی داشتم. او از راسل به عنوان خلاق و عالی دفاع کرد.

وقتی گلوله‌ها در حال پرواز بودند، توانایی او را برای هدایت بازی‌های بزرگ زیر سوال بردم.

راسل به یک بازیکن واقعا برجسته تبدیل شده است. چیزی که او را متمایز می کند، بازی همه جانبه اش است، قرار دادن توپ در جایی که باید با هر وسیله ای که لازم باشد.

پرندرگاست ویژگی‌های مشابهی را نشان داده است، یک برد پاس در برابر کاردیف و آخر هفته گذشته یک بازی تماشایی ضربه‌ای که از دستش خارج شده است. این برای من مانند بازیکنی است که در سال گذشته به خودش نگاه کرده و از او خواسته است که چه کاری متفاوت انجام دهد.

مدافعان درونی کلرمون مقابل او ایستادند و او را تهدیدی با توپ در دست نمی دیدند. او به جای وحشت، دفاع بیرونی را تماشا کرد و توپ را روی پایش به فضای پشت رها کرد، در حالی که هم تیمی ها در همان زمان موقعیت را تشخیص می دادند.

که در دیگران بیشتر نمایان می شود. تامی اوبراین می خواهد چیزهایی را امتحان کند. رایان برد وارد آن خواهد شد. چالش برای Leinster این است که آن را اغلب در کنار هم ببیند تا ریشه دار شود. شنبه آینده به زیبایی صف می کشد. لنستر در مقابل مونستر پیش فصل تمام شد بیایید ببینیم چه کسی این حرکت را ادامه می دهد.