فرانسه بر سر اینکه چه کسی را باید مقصر دانست و از شورش های آخر هفته چه چیزی یاد گرفت، تقسیم شده است

نخست وزیر فرانسه گروه های چپ افراطی را مسئول برنامه ریزی برخی از خشونت ها دانسته است

"این چهره فرانسه نیست! همه شما رسانه ها بر خشونت و تخریب تظاهرات روز شنبه تمرکز می کنید. اما این اکثریت نیست. "ما" نیستیم. آن فرانسه نیست!"

الیزابت در مقابل ردیفی از ویترین های شکسته شده با من صحبت می کرد، شیشه های خرد شده هنوز در خیابان پر درخت پاریس پر از درخت بود. دیوارهای آن با گرافیتی با حروف قرمز که به پلیس فرانسه توهین می کرد و تاریخ شورش، 17 اکتبر، امضا شده بود.

من او و دوستش را متوقف کرده بودم تا بپرسم نظر آنها در مورد اتفاق روز شنبه چیست. الیزابت به قدری ناراحت بود که وقتی صحبت می کرد، به نظر می رسید که اشک می ریخت.

دوست من فکر می‌کند که این جنگ داخلی در فرانسه است، اما من اینطور نیستم. شنبه درباره چیز دیگری است.

اما دقیقا چه اتفاقی افتاد؟ چه کسی پشت این شورش ها بود؟ در حالی که بیشتر غارت ها فرصت طلبانه به نظر می رسید، خشونت از قبل برنامه ریزی شده به نظر می رسید. چرا پس از هفته ها اعتراض دانشجویی اکنون آن را سازماندهی کنیم؟ و چه کسی از تخریب این آخر هفته بیشتر سود می برد؟ الیزابت کاملا مطمئن نبود.

تئوری های مختلف در حال انجام است - در داخل و خارج از فرانسه. پاسخ های سیاه و سفید ممکن است جذاب باشند، اما حقیقت این است که عوامل زیادی در بازی وجود دارد.

یائل براون-پیوت، رئیس مجلس ملی، تحقیق پارلمانی در مورد شورش‌ها و نحوه سازماندهی آن را پیشنهاد کرده است.

اطلاعات فرانسه در اوایل ماه جاری به محافل دولتی اطلاع داده بود که گروه های آنارشیست چپ در اعتراضات دانشجویی دست داشته اند. امضای آنها: یک علامت بزرگ A، که به رنگ سیاه حلقه شده است، این آخر هفته بر روی بسیاری از ساختمان ها در سراسر فرانسه رنگ آمیزی شد.

رسانه‌های فرانسوی ویدئویی را پخش و پخش کرده‌اند که روز شنبه گرفته شده است که نشان می‌دهد گروه‌هایی از مردان جوان سیاه‌پوش، با یک دستمال تا شده سیاه دور صورت‌شان برای پنهان کردن هویت خود، ظاهرا به تعدادی وانت پلیس با چیزی شبیه چکش یا قمه بزرگ حمله می‌کنند.

یک گزارش اطلاعاتی فرانسه به تاریخ 29 سپتامبر که توسط روزنامه فیگارو منتشر شد، جزئیات "دستکاری" تظاهرات دانشجویی توسط اتحادیه های دانشجویی و جنبش های سیاسی همسو با چپ رادیکال را نشان می دهد. این نشان می دهد که جنبش سیاسی چپ افراطی La France Insoumise (LFI) در آستانه انتخابات ریاست جمهوری 2027 بر خشونت به عنوان یک استراتژی انتخاباتی تکیه کرده است.

"بسیار ناراحت کننده": ساکنان در شوک پس از آتش گرفتن تالار شهر تاریخی فرانسه

طبق گزارش های فرانسوی، غارت گسترده بیش از 3000 مغازه و کسب و کار در روز شنبه به نظر می رسد تا حد زیادی فرصت طلبانه بوده است. بسیاری از جوانان بلافاصله در تلاش برای فروش اجناس دزدیده شده خود، از جمله مربیان طراح، آنلاین شدند. برخی به خود زحمت نمی دادند صورت خود را بپوشانند. آیا آنها احساس معافیت از مجازات داشتند؟

پلتفرم‌های فروش آنلاین اکنون می‌گویند که با مقامات فرانسوی برای ردیابی هر چه بیشتر غارتگران همکاری خواهند کرد. پلیس می گوید که در حال بررسی فیلم های دوربین مداربسته و شبکه های اجتماعی است. رئیس‌جمهور مکرون تاکید می‌کند که همه کسانی که عامل خشونت یا دزدی هستند به دست عدالت سپرده خواهند شد.

پیشنهاداتی مبنی بر اینکه برخی با پست‌های رسانه‌های اجتماعی تشویق شدند تا به خشونت بپیوندند، گابریل آتال، نخست‌وزیر سابق فرانسه (یکی از امیدهای انتخابات ریاست‌جمهوری آتی فرانسه) را وادار کرد تا برای فرونشاندن خشونت‌های بیشتر، خواهان خاموشی انتخابی در رسانه‌های اجتماعی شود.

بلژیک نیز در روزهای اخیر شاهد اعتراضات خشونت آمیز بوده است. روز سه‌شنبه، وزیر کشور بلژیک، برنارد کوئینتین، نسبت به "TikTokisation" خشونت هشدار داد. او گفت که فیلم شورش ها به طور گسترده در رسانه های اجتماعی به اشتراک گذاشته می شود و به مخاطبان زیادی از جوانان تأثیرپذیر می رسد، در حالی که خشونت در خیابان های بروکسل و لیژ را «گروه های چپ افراطی شناخته شده» مقصر می داند.

در فرانسه، نخست‌وزیر سباستین لکورنو و وزیر کشورش، لوران نونز، نیز به وضوح «چپ سخت» را در ضرب و شتم روز شنبه - «ریختن نفت روی آتش» دخالت داده‌اند. آقای لکورنو روز سه‌شنبه از «شورش‌هایی» که توسط «گروه‌های کوچک چپ افراطی و اولترا چپ» برنامه‌ریزی شده‌اند صحبت کرد.

قبلا او "چپ افراطی" را متهم کرده بود که تظاهرات دانشجویی را مسلح می کند.

این چیزی است که رهبر ضد سرمایه‌داری LFI، ژان لوک ملانشون، که امیدوار است رئیس‌جمهور فرانسه شود، به شدت آن را رد کرده است.

ملونشون در تظاهرات برنامه ریزی شده روز شنبه شرکت کرد. سیاستمداران جنبش LFI او از یک ماه پیش در تظاهرات دانشجویی در حومه‌های محروم پاریس با درخواست برای آموزش بهتر دولتی برای همه حضور داشتند.

گیوم گورین، شهردار محافظه‌کار لیموژ، چپ رادیکال LFI را مسئول هرج و مرج در شهرش دانست که حزب آن را رد کرد.

روز دوشنبه در حومه سن دنیس، لیزا کوردات، از اتحادیه دانشجویی FSE را ملاقات کردم. او به من گفت که دانش‌آموزان از طریق پیام‌رسانی در رسانه‌های اجتماعی یا از طریق سازمان‌های تحت رهبری دانش‌آموزان خود را برای دموها سازماندهی کردند. او گفت که "توهین آمیز" است که نشان دهیم آنها توسط سیاستمداران دستکاری می شوند یا "به آنها گفته می شود این کار را انجام دهند یا آن کار را انجام دهند".

لیزا می گوید: «خشم دانش آموز از پایه می آید.

اما ناامیدی محسوسی نیز در میان بسیاری در فرانسه وجود دارد که آنها آن را سیاسی کردن خشونت روز شنبه می دانند. لینا، 25 ساله، به من گفت: "سیاستمداران در حال شکار بزهای قربانی هستند، اما نپرسید چرا این همه اتفاق افتاد. علل اصلی شنبه. ما احساس ترس و رها شدن می کنیم."

سیاستمداران برجسته فرانسه از روز شنبه در جشنواره انگشت نشان دادن شرکت کرده اند.

انتخابات ریاست‌جمهوری در اینجا شش ماه دیگر با رقابت شدیدی همراه است و بی‌ثباتی در خیابان‌های فرانسه بلافاصله به سیاست از قبل تب‌آلود فرانسه کشیده شد.

ملانشون که در حال حاضر در اکثر نظرسنجی‌ها در جایگاه دوم قرار دارد، پیش از نامزدهای میانه‌رو، نخست‌وزیر میانه‌رو فرانسه را متهم کرد که "مسئول هرج و مرج" است یا به دلیل "بی کفایتی یا بدترین استراتژی".

ملونشون در ادامه ظاهرا به این نکته اشاره کرد که ممکن است آقای لکورنو اجازه داده باشد خشونت آشکار شود تا پس از بی قانونی روز شنبه خود را به عنوان یک "حزب نظم" قرار دهد، "که باعث می شود مردم شکست او را در امور مالی عمومی فراموش کنند."

فرانسه با بدهی های عمومی و هزینه های استقراض دولت دست و پنجه نرم می کند.

در مورد شکست های اطلاعاتی در روز شنبه، رئیس جمهور مکرون خواستار توضیحات و یک استراتژی جدید پلیسی شده است. وزیر کشور فرانسه اعتراف کرد که علیرغم اینکه اعتراضات سراسری از قبل علنی شده بود، افسران کافی در خیابان ها وجود نداشت. پس از اتهامات سنگین در دموهای قبلی، پلیس این آخر هفته خیلی از عمق خود خارج به نظر می رسید.

از میان همه نامزدهای ریاست جمهوری، به نظر می رسد مارین لوپن از حزب ضد مهاجرت، تجمع ملی بیشترین سود را از صحنه های تکان دهنده روز شنبه به دست آورد.

او هم اکنون در نظرسنجی ها بسیار جلوتر است. لوپن تصمیم گرفت تا روز یکشنبه یک سخنرانی ویدئویی با ظاهر رئیس جمهور از طریق رسانه های اجتماعی برای ملت پخش کند. او گفت که با لباس رسمی، پشت یک میز بزرگ و در مقابل پرچم فرانسه، ژان لوک ملانشون را به خاطر همکارانش که "به دنبال پرتاب کشور به هرج و مرج هستند" سرزنش کرد.

او همچنین دولت مکرون را متهم کرد که "بخارش تمام شده"، به این معنی که فرانسه "به گروگان بین خشونت و ناتوانی" گرفته شده است.

او ویدئوی خود را با یادآوری به رای دهندگان فرانسوی پایان داد که در مدت 6 ماه فرصت "مسیری متفاوت" را خواهند داشت.

حزب لوپن یک قانون و نظم، پیام مرزهای بسته را ترویج می کند و مانند ترامپ رئیس جمهور ایالات متحده و معاون رئیس جمهور ایالات متحده جی دی ونس، از جمله مهاجران را مسئول هرج و مرج در فرانسه در روز شنبه می داند.

او گفت که معلم، مار، شکایت کرد که خشونت روز شنبه "مناسب با هدف سیاستمداران است. از هفته ها اعتراضات مشروع برای خدمات عمومی بهتر منحرف می شود."

سیاستمداران به آنچه دانش‌آموزان نیاز دارند، نیاز معلمان یا مردم فرانسه را گوش نمی‌دهند.

اما تعداد فزاینده‌ای در فرانسه، بسیاری از نسل جوان نسل Z، می‌گویند که ایمانشان به «سیستم» رو به کاهش است.

این چیزی است که ما شاهد تکرار آن در سایر کشورهای اروپایی هستیم، جایی که اعتراضات عمدتا به رهبری جوانان - برخی به خشونت - این آخر هفته در ایتالیا، پرتغال و آلبانی و همچنین فرانسه و بلژیک آغاز شد.

این تظاهرات اغلب با افزایش هزینه های زندگی، بدتر شدن خدمات عمومی و احساس ناتوانی مردم نسبت به زندگی خود آغاز می شود.

بسیاری می پرسند که ما به عنوان یک فرد در مورد افزایش هزینه های انرژی که به دلیل جنگ های دور در خاورمیانه یا اوکراین ایجاد شده است، چه کاری می توانیم انجام دهیم؟

رأی دهندگان به طور فزاینده ای می گویند که در حال از دست دادن ایمان به احزاب سیاسی سنتی یا حاکم برای گوش دادن به نگرانی ها و رسیدگی به آنها هستند. نگاه جوانان به تغییرات آب و هوایی، نابرابری اجتماعی، قیمت غیرممکن مسکن و هوش مصنوعی به طور بالقوه جایگاه آنها را در بازار کار تهدید می کند.

بر اساس نظرسنجی‌های انجام شده در سال جاری توسط پیو، 69 درصد از مردم فرانسه از دموکراسی ناراضی هستند. در اسپانیا 68 درصد و در ایتالیا 62 درصد است. (ایالات متحده با 69 درصد اظهار نارضایتی از عملکرد دموکراسی ناراضی است.)

بسیاری از افرادی که از زمان شورش‌های روز شنبه در فرانسه با آنها صحبت کرده‌ام بر اهمیت ایجاد تمایز واضح بین معترضان خشمگین اما مسالمت‌آمیز و کسانی که قصد ایجاد ویرانی خشونت‌آمیز را دارند، تأکید می‌کنند.

به کنار سیاست، آیا چیزی که اکنون در موج اعتراضی اروپا می بینیم، شاید ترکیبی قدرتمند از جوشش ناامیدی است، فریاد کمک برای گوش دادن به مقامات، اما همچنین، برای برخی، حس تاریکی که چیزی برای از دست دادن باقی نمانده است؟

پس از آنکه اعتراضات جای خود را به بی نظمی «آخرالزمانی» داد، مارسی آماده ناآرامی های بیشتری است

کاتیا آدلر: دولت فرانسه پس از پایان هفته خشونت های گسترده تحت فشار قرار گرفت

در تصاویر: بناهای دیدنی فرانسه توسط معترضان خشن آسیب دیده و ویران شدند