یخچال های طبیعی در سرتاسر جهان در خطر انقراض هستند - اما هیچ دوتای مشابهی ندارند

بخشی از کار من به عنوان یک جغرافیدان و دانشمند یخچال های طبیعی شامل سفر به سراسر جهان است. به معنای واقعی کلمه. چندین بار در سال، به اکسپدیشن‌ها می‌پیوندم، قاره‌ها و اقیانوس‌ها، گاهی اوقات نیمی از سیاره را در چند روز طی می‌کنم. من از یخچال‌های طبیعی در برخی مکان‌های شگفت‌انگیز بازدید کرده‌ام - مانند یخچال استنلی اوگاندا، جایی که عقب‌نشینی یخ بر سلامت انسان و شیوع مالاریا تأثیر می‌گذارد. یا Breiðamerkurjökull ایسلند، جایی که تغییر یخچال های طبیعی فشار یخ شکن گردشگری جهانی را تشدید می کند.

یا یخچال هینی در جورجیا جنوبی، جایی که عقب نشینی یخی املاک وسیعی را برای یکی از بزرگترین مستعمرات پنگوئن های کینگ روی زمین فراهم کرده است.

کار من ترجمه منظره است: اقیانوس ها چگونه مواد مغذی را قطب به قطب منتقل می کنند. چرا ممکن است یک کوه از برف پشتیبانی کند اما کوه دیگر نه. چگونه یخچال ها جوامع را شکل می دهند

می دانم که این یک راه عجیب برای تجربه جهان است.

از ارتفاع 30000 پا، مرزها از بین می روند. درختان تبدیل به جنگل می شوند و سیستم ها تبدیل به یک سیاره زنده می شوند. من همه جا ارتباط می بینم. اما این منظره از ارتفاع 30000 پا، در عین حال که قابل توجه است، می تواند بسیاری از آنچه را که در زیر در سطح فردی می گذرد از دست بدهد - مردم، زندگی ها، تاریخ ها.

من فکر می کنم یخچال ها از همین مشکل چشم انداز رنج می برند. ما تمایل داریم که آنها را از فاصله دور، به عنوان یک داستان واحد و جهانی ببینیم.

آنها با هم جمع شده اند: حدود 275000 یخچال طبیعی در سراسر جهان باقی مانده است. آنها با هم اندازه‌گیری می‌شوند: چقدر سریع کوچک می‌شوند، چقدر بر تغییر سطح دریا تأثیر می‌گذارند، چقدر قبل از ناپدید شدنشان. چند نفر از آنها در حال حاضر هستند.

اما یخچال های طبیعی هرگز زندگی یکسانی نداشته اند. کار من بارها و بارها نشان داده است که هر یخچالی دارای تاریخچه زندگی مشخصی است که توسط جوامع، مناظر و سیستم های اطراف آن شکل گرفته و شکل می دهد. با تغییر یخچال های طبیعی، ما شاهد یک داستان یخچال جهانی از ارتفاع 30000 فوتی نیستیم. ما شاهد صدها هزار داستان فردی از تحول هستیم.

یکی از شگفت‌انگیزترین چیزها این است که درست در حیاط خلوت من آشکار می‌شود.

در شمال غربی اقیانوس آرام، یخچالی جوان در حال رشد است

نمایی هوایی از کوه سنت هلن در ژوئن 2024، با کوه هود در دوردست در سمت چپ. USGS

آخرین سفر من مرا به نه کشور برد. اما من سفر را در پورتلند، اورگان - درست در شمال خانه ام در یوجین - آغاز کردم - سرزمین قهوه برشته شده و زنجیره آتشفشان Cascade که در بیشتر دوران کودکی ام برای خودم جهت گیری می کردم. صبح اول، به طبقه بالای هتل دویدم تا ببینم آیا هوا آنقدر صاف است که بتوانم 50 مایلی شمال شرقی به سمت کوه سنت هلن، آن سوی مرز در ایالت واشنگتن نگاه کنم. از مرکز شهر، به راحتی می توان قله نهنگ را تشخیص داد، که به طور قابل توجهی در مقایسه با نیمرخ های تیزتر کوه هود و کوه آدامز افت کرده است.

چیزی که از این فاصله قابل مشاهده نیست، رازی کوه سنت هلن است که در آن پنهان شده است.

آتشفشان در ماه می سال 1980 فوران کرد، دو سال قبل از تولد من. من با شنیدن داستان‌هایی بزرگ شدم که چگونه خاکستر مزرعه خانوادگی ما را پوشانده بود، چگونه آسمان بعدازظهر تار شد، چگونه یک اسب وحشت زده از درب دکه‌اش لگد زد. چیزی که تا مدت ها، خیلی بعد، یاد نگرفتم این بود که، قبل از فوران، کوه سنت هلن از 11 یخچال طبیعی و دو یخچال کوچک بدون نام پشتیبانی می کرد.

فوران نه ساعته پلینی 70 درصد از یخ های کوه، از جمله یخچال های طبیعی Loowit و Leschi را از بین برد، در حالی که قله و کل جناح شمالی فرو ریخت و دهانه ای به شکل نعل اسبی به عرض تقریبا دو مایل پشت سر گذاشت.

اگر تا به حال مجوز کوهنوردی را از سازمان جنگل‌های ایالات متحده دریافت کرده‌اید، به لبه دهانه راه رفته‌اید و به آن کاسه بادی از سنگ پا و بازالت‌های تیره خیره شده‌اید، تقریبا می‌توانم تضمین کنم که آخرین کلمه در ذهن شما "مهد کودک" است. به من اعتماد کن من کودکم را در اتاقی با نور ملایم با پالت اسکاندیناوی تکان دادم که برای هر نیاز احتمالی نوزاد طراحی شده بود. اما ماونت سنت هلن، که ظاهرا طرفدار فرزندپروری آزاد است، رویکرد دیگری را در پیش گرفت. و کار کرد. در داخل آن آتشفشان خام، یک یخچال طبیعی در داخل آن رشد می کند.

فورانی که بسیاری از یخچال های کوه سنت هلن را نابود کرد، همچنین شرایط عالی را برای رشد یخچال جدید ایجاد کرد.

زمستان پس از زمستان، برف بر روی دیواره شیب‌دار آتشفشان می‌بارید، و سپس بهمن بارها به کف دهانه زیرین می‌بارید. در سپتامبر 1996، دانشمندان مشاهده کردند که بدنه 16 ساله برف و یخ شروع به حرکت کرده است. این واقعیت وجودی است - یخچال ها به عنوان اجسام متحرک یخی خشکی تعریف می شوند که سال به سال باقی می مانند. وقتی یخچال‌ها از حرکت باز می‌مانند، «مرده» می‌شوند - فقط از دست دادن حجم نیست که هویت آنها را به عنوان یخچال تهدید می‌کند. یخچال طبیعی Okjökull در ایسلند در سال 2014 پس از توقف جریان مرده اعلام شد. در سال 2019، ملت برای آن مراسم تشییع جنازه برگزار کردند.

اما اینجا برعکس اتفاق افتاده است.

به دنیا خوش آمدید، Crater Glacier.

نمایی از یخچال طبیعی دهانه در سال 2005. ام جکسون

چیزی به همان اندازه شگفت انگیز و عجیب در مورد همسن بودن یک یخچال طبیعی وجود دارد. ما هر دو بچه های دهه 80 هستیم که زیر همان آتشفشان های آبشار بزرگ شده ایم. من یخدان شناس شدم. او یک یخچال طبیعی شد

و هر دوی ما شکست هایی داشته ایم. من: پرداخت قبوض، مادر شدن، و یاد گرفتن مکرر این که بزرگسالی به ندرت از توپوگرافی که شما برنامه ریزی کرده اید پیروی می کند.

Crater Glacier: کوه سنت هلن، در سال 2004، دوباره فوران کرد. ماگما شروع به هل دادن به زیر او کرد. یک گنبد گدازه ای از کف دهانه و به درون خود یخچال متورم شد - اولین باری که دانشمندان قرار گرفتن گنبد گدازه ای را در میان یخ یخچال مشاهده کردند.

او را به دو قسمت تقسیم کرد.

همانطور که گنبد بزرگ شد، بازوهای مجزای یخچال تغییر شکل دادند، سپس ضخیم شدند و سرعت گرفتند و 1 تا 2 فوت (30 تا 60 سانتی متر) در روز جریان داشتند. در عرض چهار سال، آن بازوها در سراسر گنبد گدازه کشیده شدند و دوباره به هم پیوستند. و یخچال به راه خود ادامه داد. بین سال‌های 2009 تا 2019، او حدود 13.8 میلیون متر مکعب یخ به دست آورد و بیش از هزار پا پیشرفت کرد.

همکاران من متوجه شده اند که پیشروی او کند می شود. در نهایت، گرم شدن تابستان‌های شمال غربی اقیانوس آرام ممکن است بر منطقه آب و هوایی منحصربه‌فرد درون دهانه کوه سنت هلن غلبه کند. یا ممکن است آتشفشان دوباره فوران کند.

و این برای مردمی که در پایین زندگی می کنند مهم است.

بدن یخچال طبیعی دهانه اطراف یک دریچه فعال و گنبد گدازه ای می پیچد. فوران آینده می تواند یخ را ذوب کند، با خاکستر، پوکه و سنگ مخلوط شود و تبدیل به یک لاهار، دوغابی از آب، گل و لای، درختان و هر چیز دیگری شود که به سرعت در حال حرکت است. لاهارهای فوران سال 1980 خانه ها، پل ها و جاده ها را ویران کردند. وقتی بزرگ شدم، یادم می‌آید که در کنار زلزله و آتش‌سوزی به ما مانور لحار یاد می‌دادند.

برای من فراموش نمی شود که چشم اندازی که با آن بزرگ شدم چقدر تغییر کرده است، یا چقدر بیشتر در سال های آینده تغییر خواهد کرد. اما، همانطور که توسعه Crater Glacier را دنبال می کنم، به من یادآوری می شود که همه چیز بد نیست. این یک یخچال، در میان صدها هزار، در حال نوشتن داستانی است که هرگز تصورش را هم نمی کردم.

در آذربایجان، یخچال های طبیعی فراموش شده به آب بسیار مورد نیاز تبدیل می شوند

من در ماه جولای به باکو، آذربایجان می رسم. متورم است.

این کشور یخچال های طبیعی دارد، اما من آنها را در این سفر نخواهم دید. آخرین باری که یخ را در قفقاز دیدم، در فولبرایت ترکیه بودم و در دریای سیاه زندگی می‌کردم و این کوه‌ها را از غرب کاوش می‌کردم. یخی که در آن زمان دیدم امروز غیرقابل تشخیص خواهد بود.

بین سال های 2000 تا 2020، آذربایجان 77 درصد از کل مساحت یخچال های طبیعی کشور را از دست داد.

برای من، فکر کردن به آن گیج کننده است. 77 درصد بیش از 20 سال. نصف عمرم

با این حال، تقریبا هیچ کس را که در آذربایجان ملاقات می کنم، علاقه خاصی به صحبت در مورد یخچال های طبیعی ندارد. من در خطر پرت کردن حواس راننده ام، کامران، یک مرد محلی 20 ساله و لذت بخش هستم که در ترافیک دیوانه وار باکو و در هفت مسیر جنون مانند چیزی نیست. دریای خزر به آرامی در سمت چپ ما چشمک می زند، کشتی های نفتی با تنبلی در هم می چرخند. در سمت راست ما، بلندمرتبه های نمادین و آبی درخشان شهر با مساجد و بناهای یادبود جنگ همپوشانی دارند.

آتشفشان گلی در ذخیره‌گاه تاریخی و فرهنگی دولتی گوبوستان در آذربایجان. ام جکسون

کامران که در مورد یخچال‌ها صحبت می‌کند، به من می‌گوید: «ما با آنها کار نداریم. او به سرعت به گوبوستان، ناحیه ای در جنوب باکو که در فهرست میراث جهانی یونسکو قرار دارد، می چرخد. آیا آتشفشان های گلی را دیده بودم؟ گردشگران همیشه برای دیدن آتشفشان‌های متان می‌آیند.»

من مدام با این بی تفاوتی مواجه می شوم. همکار من، سلیمان، نیز نمی‌خواهد در مورد یخچال‌های طبیعی صحبت کند و بیشتر قهوه‌مان را صرف صحبت کردن در مورد مسابقه F1 در باکو می‌کند. او حتی حوصله نگاه کردن به نقشه ای را که من آورده ام ندارد. یخچال های آذربایجان دورافتاده، کوچک و مرتفع در شرق قفقاز هستند. تا سال 2025، 14 یخچال تکه تکه باقی مانده است که با هم حدود 124 هکتار را پوشانده است - تقریبا یک دهم یخی که این کوه ها را در دهه 1890 پوشانده بود.

اما یخچال های طبیعی در اینجا، مانند یخچال های طبیعی در همه جا، اجزای حیاتی چرخه آب منطقه ای هستند. یخچال ها آب را برای سال ها، دهه ها، قرن ها نگه می دارند. آنها مخازنی هستند که نیازی به ساختن ندارند. و در آذربایجان آب و ذخیره آب اهمیت دارد. کشاورزی بر سیستم پیچیده ای از مخازن، کانال ها و آبیاری متکی است. برداشت از آب های زیرزمینی از سال 2000 تا کنون چهار برابر شده است که عمدتا توسط مزارع کشت گندم، میوه و سبزیجات تامین می شود.

در سال 2025، محققان از یخچال طبیعی توفنداق آذربایجان صعود کردند و از عقب نشینی، سرعت ذوب شدن و گسترش شکاف ها خبر دادند. در زیر آن، رودخانه محموددره سطح آب و میزان دبی افزایش یافته بود.

اینگونه است که یک یخچال طبیعی می تواند در دید ساده ناپدید شود: با تبدیل شدن به مایع. با ذوب شدن یخچال، آب بیشتری در پایین دست آزاد می کند. و به همین دلیل، کاهش شدید یخچال های طبیعی آذربایجان تقریبا یک موهبت است. یخچال تبدیل به آب مذاب، رودخانه، آبیاری، آب آشامیدنی، گندم، کاهو، هلو می شود. کشاورزان خوشحال می شوند.

اما، در نهایت، یخ بیش از حد حل می شود و رواناب به اوج می رسد، سپس کاهش می یابد. در یخبندان شناسی، زمانی که یک یخچال در حال ناپدید شدن، بیشترین آبی را به ما می‌دهد، «اوج آب» می‌نامیم. چرخه پس‌اندازها و برداشت‌ها که قرن‌ها این چشم‌انداز را مشخص کرده است، در نهایت به این شکل پایان می‌یابد، زمانی که بانک مجبور به تعطیلی شود.

آیا یخچال توفنداق یا هر یک از 13 یخچال دیگر آذربایجان از این آستانه عبور کرده است؟ من نمی دانم. افزایش جریان محموددره تنها یک اندازه گیری از یک یخچال است که نمی تواند به طور کامل به این سوال پاسخ دهد.

اما می‌توانم به یخی که سال‌ها پیش در همین کوه‌ها دیدم فکر کنم، سپس به قفقاز امروز نگاه کنم و بفهمم که تغییر کرده است. آبی که یخ، ذخیره و سرد بود، اکنون مایع گرمی است که در پایین دست حرکت می کند.

یخچال های باقی مانده آذربایجان ممکن است در این قرن دوام نیاورند. مردم در سال‌های آینده مجبور خواهند بود همان کاری را که یخچال‌های طبیعی انجام می‌دادند انجام دهند - راه‌های بیشتری برای ذخیره آب بیشتر بیابند. وقتی رسید آن را بگیرید و نگه دارید تا زمانی که به آن نیاز دارید.

من مدام به بی تفاوتی آشکار بسیاری از آذربایجانی ها نسبت به یخچال های طبیعی فکر می کنم. شاید پاسخ کامران آشکارتر از آن چیزی باشد که من در ابتدا فکر می کردم.

شاید اولین قدم ناپدید شدن یخچال طبیعی از منظره ناپدید شدن آن از گفتگو باشد.

در ژاپن، یخچال های طبیعی تازه کشف شده در حال محو شدن هستند

نمایی از پنجره هواپیما در یخچال کورانوسوکه در ژاپن. ام جکسون

اگر فرصتی پیدا کردید، در موزه Tateyama در استان Toyama، ژاپن پرسه بزنید. موزه در فضای باز نفیس کوه تاتیاما را به عنوان منظره و مکان مقدس بررسی می کند: کوهی همیشه پوشیده از برف، محل سکونت ارواح و مردگان، قلمرویی حاوی جهنم و بهشت.

شعری از شاعر قرن هشتمی اوتومو نو یاکاموچی در مورد برف تابستانی تاتیاما و ارتباط آن با الهی وجود دارد. من را متوقف می کند. حدود 1300 سال پیش، مردم قبلا درباره برفی که از ناپدید شدن امتناع می‌کرد می‌نوشتند - شگفت زده می‌شدند.

سمت دریای ژاپن یکی از برفی ترین مکان های روی زمین، بهشت ​​پودر اسکی بازان است. و با این حال، سال‌ها، من و همکارانم فکر می‌کردیم هیچ یخچال طبیعی در شرق شبه جزیره کامچاتکا روسیه وجود ندارد. مناظر بسیار گرم، کوه‌ها بسیار کم ارتفاع بودند و در شرایط امروزی نمی‌توان از یخچال‌های طبیعی حمایت کرد.

برای یخچال‌های طبیعی - بدنه‌های متحرک یخی خشکی که سال به سال باقی می‌مانند - متغیرهای پایه مهم هستند: برف، زمان و دما. اما این متغیرها با شرایط محلی شدید مانند باد، توپوگرافی، سایه - حتی فعالیت های انسانی تعامل دارند. مهم است که برف کجا می‌بارد، کجا می‌بارد، و در کجا منظره و مردم اجازه می‌دهند که برف جمع شود.

ژاپن از نظر فنی به اندازه کافی سرد نیست که بتواند یخچال های طبیعی را پشتیبانی کند. اما برف فوق العاده ای است.

هنگامی که در ماه ژوئن بر فراز تاتیاما پرواز کردم، بیشتر توده سه قله خاکستری بود - آلپ برهنه، با ذوب قابل توجه برف. اما من چند جیب سفید مانند دالماسی را در گوشه های سایه دار و برآمدگی های رو به شمال دیدم. اگر بهتر نمی دانستم، فقط آنها را به عنوان لکه های برفی برچسب می زدم. به یاد داشته باشید: قطعا یک یخچال طبیعی باید زیر وزن خودش جریان داشته باشد. حرکت بیشتر نشانه یک یخچال سالم است.

لکه های برف، صرف نظر از مدت زمانی که وجود دارند یا حاوی یخ هستند، حرکت نمی کنند.

همه در دنیای شلوغ تحقیقات کرایوسفر می دانستند که ژاپن لکه های برفی دارد. بیش از 100 مورد تنها در شمال آلپ ژاپن شناسایی شده بود.

در دهه 1970، محققان شروع به مشاهده حفره‌هایی در کورانوسوکه کردند - یکی از این لکه‌های برفی که تقریبا 6 هکتار وسعت داشت - که شبیه ویژگی‌های یخچالی به نام مولین بود. در سال 1979، یک محقق ژاپنی یکی از مولین ها را با استفاده از تکنیک قدیمی یخبندان شناسی که مستقیما به درون آن صعود می کرد، بررسی کرد. او لایه‌هایی از یخ باستانی را کشف کرد، مشاهداتی که بعدا با تجزیه و تحلیل کربن رادیویی چوب و بقایای برگ‌های جاسازی شده که قدمت آن‌ها تقریبا به 1700 سال می‌رسد، تأیید شد.

قدیمی، بله. اما قدیمی یخچال نمی سازد. جنبش انجام می دهد.

و بنابراین، کورانوسوکه، از نظر علمی، برای دهه ها و دهه ها، یک لکه برفی باقی ماند.

طلوع خورشید در کلبه کوهنوردی کورانوسوکه در کوه‌های آلپ شمالی ژاپن در ژوئیه ۲۰۲۵. آنتوان بورو / هانس لوکاس / خبرگزاری فرانسه از طریق گتی ایماژ

اما پس از آن، از سال 2009، محققین کوتارو فوکوی و هاجیمه آیدا از موزه Tateyama Caldera Sabo از پیشرفته‌ترین اندازه‌گیری‌های ژئودتیک و رادار نفوذی زمین استفاده کردند تا نگاهی دقیق‌تر به چندین برف چند ساله معروف در کوه‌های آلپ ژاپن بیاندازند. آنها نشان دادند که لکه های برفی گوزنزاوا، سانومادو و کومادو در واقع جاری بودند. آنها یخچالهای طبیعی بودند.

آن را در نظر بگیرید. من تمام عمرم را صرف تماشای ناپدید شدن یخ سریع‌تر از آنچه ما می‌توانیم آن را داشته باشیم، گذرانده‌ام. با این حال، اینجا یخچال‌هایی هستند که هرگز از وجودشان خبر نداشتیم. فورا به این فکر می‌کنم که اگر زمان، منابع و اراده‌ای برای نگاه کردن داشته باشیم، چه موارد دیگری ممکن است وجود داشته باشد؟

محققان در مرحله بعد به کورانوسوکه روی آوردند. آنها متوجه شدند که لکه برف تقریبا 3 سانتی متر در سال جاری است - به اندازه عرض یکی از آجرهای لگو که پسرم همیشه روی پله های ما می گذارد. یک اندازه گیری تقریبا غیرمعمول کوچک، اما 3 سانتی متر هنوز جریان دارد. حرکت. این امر کورانوسوکه را از یک لکه برفی به یک یخچال طبیعی تبدیل کرد.

با این حال، هویت ها هرگز کاملا ثابت نیستند. اخیرا، کوکوی، آیدا و تومویوشی کوساکا استدلال کرده‌اند که کورانوسوکه در میانه یک تحول آهسته دیگر است. با گرم شدن ژاپن، یخچال های طبیعی و لکه های برفی آن در حال از دست دادن توده مهم یخ هستند. آنها می گویند که Kuranosuke در حال کاهش است. اکنون در یک سرزمین بدون دانشمند سحابی بین یخچال و لکه برفی وجود دارد و مرزهای یخچال را محو می کند.

می توان به راحتی به آن به عنوان یک داستان تلخ از دست دادن نگاه کرد: این یخچال در حال مرگ است و ما به سختی فرصتی برای شناخت واقعی او داشته ایم. اما وقتی به کورانوسوکه نگاه می کنم، داستانی از پشتکار را می بینم. برای حداقل 1700 سال، نوعی از یخ و برف در اینجا وجود داشته است، در طول قرن ها تابستان، از طریق تار شدن با خدا، از طریق شناسایی به عنوان لکه برفی دائمی و سپس یخچال طبیعی.

و اکنون، یخچال در تغییر شکل.

فکر نمی‌کنم ناپدید شدن کورانوسوکه از احترام مردم محلی به تاتیاما بکاهد. در هر صورت، با ناپدید شدن برف و یخ چند ساله کوهستان، شعر اوتومو نو یاکاموچی ممکن است معنای بیشتری پیدا کند. 1300 سال است که این حرف ها و این برف پابرجاست. شاید ما آخرین نسلی باشیم که با هم شاهد آنها هستیم.

برای همه این یخچال ها و تعداد بی شماری دیگر، داستان آنها نه ساده است و نه قابل پیش بینی. اینها صرفا داستانهای از دست رفته اینچ نیست. در غیر این صورت، آنها ثابت می کنند که ما در مورد آینده ای که در انتظار ماست مطمئن نیستیم. کورانوسوکه و همسایگانش با اثبات وجود خود به عنوان یخچال های طبیعی، دهه ها علم مستقر را به چالش کشیدند. توفندگ فراوانی را به رودخانه و مزارع زیر آن می‌آورد - البته ما نمی‌دانیم تا چه زمانی دیگر. و Crater Glacier هنوز در حال رشد است و با انحلال بسیاری دیگر رشد می کند. من چیزی عمیقا متحرک در آن پیدا می کنم.

و من؟ من هنوز دور سیاره می چرخم و داستان های یخچال های طبیعی را جمع آوری می کنم. شاید، مانند شعر اوتومو نو یاکاموچی، روزی به آنها نیاز پیدا کنیم.

برای یادآوری.

این داستان در ابتدا توسط Grist با عنوان یخچال‌های سراسر جهان در خطر انقراض هستند منتشر شد - اما هیچ دوتای مشابه در 6 نوامبر 2026 وجود ندارند.