یک تهدید وجودی برای صنعت نفت

در اواخر ژوئن 2021، شبح آینده تابستانی از شمال غربی اقیانوس آرام بازدید کرد. به مدت سه روز، یک گنبد گرما بر فراز شهرستان مولتنوما، اورگان، معلق بود و مناظر بارانی پرتلند از گیاهان همیشه سبز و سرخس ها را با دمای 116 درجه فارنهایت - بسیار گرمتر از آنچه که هر ساکنی، حتی صدساله، در آنجا تجربه کرده بود، می شست. در امتداد ساحل صخره‌ای اقیانوس، ستارگان دریایی و صدف‌ها زنده در استخرهای جزر و مد پخته می‌شوند. گرما خطوط بزرگراه را منحرف کرد و کابل‌هایی را که برق را به شبکه ریلی می‌رساند ذوب کرد.

همه تهویه هوا نداشتند و با گذشت روزها، گرفتن آمبولانس یا تخت بیمارستان سخت‌تر می‌شد. شصت و نه نفر از مردم محلی جان باختند.

در مقر اداری کانتی، در شرق پورتلند، هیئت کمیسران به این فکر افتادند که کسی باید تاوان تمام این خسارات و تلفات جانی را بپردازد. تا همین اواخر، مسئول دانستن یک شخص یا شرکت از نظر مالی برای طلسم آب و هوای تابستانی بیهوده بود. امواج گرما مانند طوفان یا آتش بود: اعمال خدا یا محصولات شانس، بسته به متافیزیک شما.

اما درک دانشمندان آب و هوا از جو زمین پیچیده‌تر می‌شود و تعداد فزاینده‌ای از آن‌ها به این باور رسیده‌اند که رویدادهای آب‌وهوای محلی خاص قابل ردیابی برای اعمال انسان هستند. آنها می گویند که با پیشرفته ترین مدل های کامپیوتری، اکنون می توانند یک گنبد گرمای خفه کننده مانند گنبدی که بر فراز شهرستان Multnomah مستقر شده است را تا پایانه ها، پالایشگاه ها و برج های اداری شیشه ای شرکت های نفتی خاص هزاران مایل دورتر پیوند دهند.

دانشمندانی که این رشته را راه‌اندازی کردند می‌دانستند که می‌تواند عواقب قانونی داشته باشد و امیدوار بودند که داشته باشد. اکنون کار آنها - که هنوز جدید است و بدون چالش نیست - در حال آزمایش است. در طول پنج سال گذشته، ده‌ها شهر، شهرستان و ایالت آمریکا از آن در ادعاهای مطرح شده علیه اکسون موبیل، شورون، و تعداد زیادی از شرکت‌های دیگر استفاده کرده‌اند و نه تنها برای بلایایی که قبلا اتفاق افتاده است، بلکه وجوه کاهش هزینه برای کسانی که در آینده مجبور به اعتصاب هستند، درخواست کرده‌اند. در جلسه هیئت مدیره شهرستان Multnomah در ژوئن 2023، کمیسیونرها به آنها رای دادند.

تنها چند ساعت بعد، شهرستان شکایتی را برای بیش از 51.5 میلیارد دلار علیه 17 متهم مطرح کرد: 14 تولیدکننده و فروشنده سوخت فسیلی، دو انجمن صنفی صنعتی، و یک شرکت مشاوره مدیریت، McKinsey & Co. هنوز هیچ موردی در ایالات متحده به محاکمه نرسیده است، اما کارشناسان حقوقی به من گفتند که شکایت Multnomis در نوع خود است.

این شکایت‌ها نمایانگر جبهه جدیدی برای جنبش تغییر اقلیم است، و در زمانی وارد شده‌اند که این جنبش به دنبال آن است. پرزیدنت ترامپ ایالات متحده را از توافقنامه پاریس خارج کرد و همه امیدها برای تلاش کوتاه مدت جهانی برای محدود کردن انتشار گازهای گلخانه ای را از بین برد. دولت او نه تنها از تنظیم کربن اتمسفر امتناع کرده است، بلکه فعالانه آمریکایی ها را تشویق می کند تا بیشتر آن را به آسمان بریزند.

منصوبان ترامپ استانداردهای بهره وری سوخت را معکوس کرده اند، سرمایه گذاری در انرژی خورشیدی و بادی را کاهش داده اند، و همین هفته گذشته، حذف تمامی محدودیت های انتشار گازهای گلخانه ای در نیروگاه های کشور را پیشنهاد کرده اند.

در همین حال، تابستان ها همچنان گرمتر می شوند. نیهیلیسم زیست محیطی جدیدی در میان آمریکایی ها در حال شکل گیری است: اگرچه تعداد بی سابقه ای از ما اکنون گرم شدن زمین را به عنوان یک "تهدید جدی" می بینیم، بیش از 60 درصد به نظرسنجی ها می گویند که بشریت برای جلوگیری از توجه سیاره زمین به سمت فاجعه ای که یک بار در هر زمان اتفاق می افتد، کاری را که لازم است انجام نخواهد داد. در برابر این پس‌زمینه ناامیدی، پرونده‌هایی که توسط کانتی Multnomah و دیگر شاکیانی از این قبیل مطرح می‌شود، می‌تواند برای کسانی که ناامید از هر نوع اقدامی هستند، موهبتی به نظر برسد.

آنها کنگره و رئیس جمهور را کنار می گذارند و مبارزه را مستقیما به سراغ آلاینده های اصلی می برند. با جوایز هیئت منصفه که ممکن است هرکدام ده ها میلیارد دلار باشد، اجرای موفقیت آمیز این دعاوی می تواند مانند مالیات کربن بر استروئیدها عمل کند. آنها می توانند شرکت های انرژی را وادار کنند که سرمایه گذاری های فوری بیشتری در انرژی های تجدیدپذیر انجام دهند، اگر فقط مسئولیت خود را محدود کنند. سناریوهای شدیدتر تغییرات آب و هوایی کمتر محتمل می شوند.

اما این تنها در صورتی است که علم پابرجا بماند.

زمانی که نوح دیفنباگ برای اولین بار در سال 2000 تحصیلات تکمیلی خود را در رشته علوم زمین آغاز کرد، همه می دانستند که انسان ها در حال گرم کردن کره زمین هستند. دانشمندان علوم اقلیمی نوعی تفنگ دودزا را در لایه‌های عمودی جو زمین کشف کرده بودند: گرمایش دقیقا به همان شکلی پخش می‌شد که انتظار می‌رفت اگر انتشار کربن ما مقصر باشد. اما هیچ کس رویای یافتن اثر انگشت انسان در یک رویداد آب و هوایی، مانند موج گرما را در سر نمی پروراند. دیفنباگ به من گفت: "حالت فقط این بود: این کاری نیست که ما انجام دهیم."

چند سال بعد، در سال 2003، این وضعیت تغییر کرد. مایلز آلن، دانشمند اتمسفر در آکسفورد، در سرمقاله ای برای نیچر به نام «مسئولیت در برابر تغییرات آب و هوایی»، استدلال کرد که نسبت دادن رویدادهای شدید به گرمایش جهانی نه تنها از نظر علمی امکان پذیر است، بلکه یک اولویت فوری برای این حوزه است. او از همکارانش خواست دقیقا این ایده را دنبال کنند زیرا می تواند برای طرفین دعوی آینده مفید باشد. اپیدمیولوژیست ها قبلا راه را نشان داده بودند.

آنها مدت ها پیش از این سوال که آیا سیگار باعث سرطان فرد می شود، دست برداشته بودند. در عوض، آنها پرسیدند تا چه کسری خطر ابتلا به این بیماری را در فرد افزایش می دهد. آلن استدلال کرد که دانشمندان آب و هوا باید با این پرسش که چگونه دودکش ها و دیگر منابع کربن جوی خطر سیل یا موج گرما را در سیاره افزایش داده اند، کاری مشابه انجام دهند.

گویی در سرمقاله، در عرض چند ماه پس از سرمقاله آلن، یک هفته مرگبار از گرمای شدید اروپا را فرا گرفت. در فرانسه و ایتالیا ده ها هزار نفر جان باختند. پس از آن، آلن با پیتر استات، دانشمند آب و هوای سرویس ملی آب و هوای بریتانیا، و یک محقق جوان آکسفورد به نام دایتی استون برای تجزیه و تحلیل ارتباط بالقوه موج گرما با تغییرات آب و هوایی همراه شد. این تیم رکوردهای دمای اروپا را برای هر ماه ژوئن، ژوئیه و آگوست به سال 1851 بررسی کرد و دریافت که سال 2003 واقعا دور از ذهن بوده است.

برای بخش بزرگی از این قاره، میانگین دمای تابستان 4 درجه فارنهایت بالاتر از حد معمول بوده است. این تیم از یک مدل کامپیوتری برای محاسبه احتمال آن نوع سنبله در دو جهان مختلف استفاده کرد: یکی با انتشار کربن انسانی و دیگری بدون انتشار. با شبیه‌سازی تابستان‌ها در هر دو جهان، محققان به این نتیجه رسیدند که در جهان ما - جهان با انتشار گازهای گلخانه‌ای - خطر تابستان گرم اروپا حداقل دو برابر بیشتر است.

[ بخوانید: تغییر آب و هوا باعث جابجایی کوه ها می شود]

با آن مقاله، علم جدیدی متولد شد. دیفنباگ که در حال حاضر استاد و همکار ارشد در مدرسه پایداری دوئر استنفورد است، می‌گوید: «اکنون این یک زیرشاخه شناخته شده با ده‌ها گروه تحقیقاتی و صدها مقاله است. در ماه ژوئیه، آکادمی ملی علوم، مهندسی و پزشکی، پس از بیش از 20 سال کار علمی، گزارشی در مورد وضعیت تحقیقات مربوط به اقلیم منتشر کرد. به گفته این سازمان، تلاش‌ها برای پیوند دادن رویدادهای شدید آب و هوایی به تغییرات آب و هوایی به لطف مدل‌های پیچیده‌تر به‌طور قابل توجهی بهبود یافته است.

برخی از رویدادهای شدید آب و هوایی هنوز دشوار است: آتش‌سوزی‌ها و طوفان‌ها مشکل هستند زیرا عوامل مختلفی فراتر از گرما را شامل می‌شوند. اما این گزارش به وضوح نشان می‌دهد که برای امواج گرمایی، مانند موجی که شهرستان مولتنومه را درنوردید، علم نسبت آب و هوا اکنون روی زمینی محکم است.

در واقع، اگر تنها کاری که این شهرستان باید انجام می‌داد این بود که ثابت کند آب و هوای بی‌رحمانه تابستانی آن در سال 2021 به تغییرات آب و هوایی ناشی از انسان نسبت داده می‌شد، این یک مشکل بود. اما شکایت شهرستان علیه کل نوع بشر طرح نشده است. شرکت های انرژی خاصی را نام می برد. برای موفقیت در دادگاه، شاکیان باید نه یک بلکه دو ارتباط را ثابت کنند: اول، بین مرگ و ویرانی موج گرما و فعالیت‌های صنعتی بزرگ، و دوم، بین آن فعالیت صنعتی و افراد آلوده کننده.

اثبات پیوند دوم مستلزم ورودی یک خط تحقیقاتی متفاوت است - یک پروژه حسابداری خسته کننده که در همان دوره ای که علم اسناد اقلیم به جریان اصلی تبدیل شد، آشکار شد. در سال 2003، همان سالی که آلن سرمقاله Nature خود را منتشر کرد، از یک جغرافیدان به نام ریچارد هید خواسته شد تا گزارشی غیرعادی تهیه کند. یک وکیل محیط زیست به نام پیتر رودریک، از هید می خواست که هر تن دی اکسید کربنی را که استاندارد اویل وارد اتمسفر کرده بود، از سال 1882 شروع کرد و تا تبدیل شرکت به ExxonMobil با ادغام ادامه داد.

تا آن زمان، سهم کل کربن بشر در جو قبلا حدود 400 میلیارد تن برآورد شده بود. هدف هید این بود که نشان دهد چند درصد از این مجموع شگفت‌انگیز را می‌توان به عملیات یک شرکت بزرگ ردیابی کرد.

هید توانست بیشتر داده های مورد نیاز خود را از سوابق خود اکسون بازیابی کند. پس از تصویب قانون بورس اوراق بهادار در سال 1934، شرکت های سهامی عام شروع به گزارش تولید سالانه نفت، گاز و زغال سنگ خود به سهامداران کردند. هید برای به دست آوردن رکوردهای باقی مانده قبل از سال 1934، تاریخچه اولیه روغن استاندارد را در مجموعه های کتابخانه های گرد و غباری در مناطق مختلف کشور ردیابی کرد. برخی از سال های اولیه همچنان یک راز باقی مانده است. او به من گفت: «فکر نمی‌کنم حتی خود شرکت آن رکورد کامل را داشته باشد.

اما به هر حال تولید سوخت فسیلی در طی آن دهه ها نسبتا ناچیز بود، بنابراین حذف آن تأثیر کمی بر کل نهایی داشت.

[ بخوانید: تغییرات آب و هوایی تا اواسط قرن با آمریکا چه خواهد کرد]

پس از جمع آوری اعداد برای اکسون، هید به رودریک گفت که این شرکت احتمالا حدود 5 درصد از کل کربنی را که بشر تا به حال به جو زمین پمپ کرده است، کمک کرده است. رودریک مطالعه هید را سفارش داده بود، زیرا تصور می کرد که این مطالعه در شکایت علیه شرکت مفید است، اما این نتیجه نهایی برای جلب توجه در دادگاه بسیار کوچک به نظر می رسید. بنابراین هید تصمیم گرفت همین تحلیل را روی شرکت های دیگر نیز اجرا کند.

در سال 2013، او نتایج خود را - پایگاه داده ای که با کمک داوطلبان و همکارانی در سراسر جهان که از طرف او از کتابخانه ها بازدید کردند تکمیل شد - به یک مجله علمی به نام تغییرات آب و هوایی ارسال کرد. دست‌نوشته او گزارش می‌دهد که 63 درصد از انتشار CO2 و متان صنعتی جهان را می‌توان تنها در 90 موجودیت ردیابی کرد. زمانی که شهرستان Multnomah شکایتی را برای خسارت ناشی از موج گرما در سال 2023 ارائه کرد، وکلای آن به این تحقیق اشاره کردند. تقریبا همه متهمان نامبرده در لیست هید ظاهر می شوند.

دانشمندان علوم سیاره ای به بخش قابل توجهی از کارآگاهی سیاره ای دست یافته بودند. آنها دست انسان را در گرم شدن کره زمین پیدا کرده بودند، اثرات آن را تا حد اتفاقات آب و هوایی خاص ردیابی کردند، و سپس تقصیر آن رویدادها را بین اکسون ها و شورون های جهان تقسیم کردند. اما همه این پیوندها ساده نیستند - و در یک دادگاه، هیئت منصفه منطقی ممکن است آنها را انتزاعی یا غیرقابل قبول بدانند.

برای یک چیز، هر پیشرفتی که دانشمندان نسبت آب و هوا انجام داده اند، کار آنها هرگز قطعی نخواهد بود. آن‌ها نمی‌توانند آزمایش‌های تصادفی‌سازی شده و کنترل‌شده را در مورد رویدادهای شدید آب و هوایی انجام دهند: هیچ‌کس به زمین دوم دسترسی ندارد که از هر نظر مشابه زمین ما باشد، به جز کربن اضافی در جو آن. بنابراین، در عوض، آن‌ها تحلیل‌های احتمالی را به ما می‌دهند که بر اساس سوابق مربوط به زمان قبل از پمپاژ کربن بسیار به آسمان، آب و هوای امروزی را با آنچه که انتظار می‌رفتیم بدون انتشار گازهای انسانی ببینیم، مقایسه می‌کند.

مشکل این است که دانشمندان حداکثر یک قرن داده های آب و هوای خوب را در اختیار دارند و این فقط برای آمریکای شمالی و اروپا است. این ممکن است برای به تصویر کشیدن طیف وسیعی از تغییرات طبیعی کافی نباشد، و حتی اگر هم باشد، داده‌ها همچنان تنها یکی از بسیاری از روش‌های ممکن رفتار جو زمین را در یک جهان بدون انتشار توصیف می‌کنند.

برای دور زدن این محدودیت ها، دانشمندان سعی می کنند مجموعه ای از سناریوهای ممکن را شبیه سازی کنند. آنها از مدل‌های آب و هوایی برای ایجاد هزاران روشی که آب و هوا می‌توانست در طول زمان آشکار شود، چه با یا بدون انتشار کربن تولید شده توسط انسان در ترکیب، استفاده می‌کنند. سپس شمارش می‌کنند که هر چند وقت یک‌بار رویدادی شبیه آنچه که می‌خواهند نسبت دهند - مثلا یک موج گرما تاریخی در شمال غربی اقیانوس آرام - در هر انبوهی از جهان‌های شبیه‌سازی شده ظاهر می‌شود و تفاوت را تحلیل می‌کنند.

اما خیلی چیزها به این بستگی دارد که چگونه محققان در آن انبوه ها به دنبال چه چیزی هستند. برای تکمیل مطالعات خود، دانشمندان باید پارامترهایی را برای موج گرمایی که می‌خواهند نسبت دهند تعیین کنند - دمای اوج دقیق، تعداد روزها، یک منطقه جغرافیایی - و سپس این پارامترها را در داده‌های موجود یا در انبوهی از شبیه‌سازی‌های خود جستجو کنند. آنها اقداماتی را برای کنترل خطر سوگیری در تجزیه و تحلیل بعدی انجام می‌دهند، اما با تعریف رویداد به روشی خاص، محققان در تئوری می‌توانند آن را غیرعادی‌تر به نظر برسانند - و در نتیجه بیشتر به انتشارات انسانی نسبت داده شوند.

حتی اگر آن را کنار بگذاریم، یک تحلیل اسنادی فقط می‌تواند بگوید که تغییرات آب و هوا باعث می‌شود نوع خاصی از موج گرما بیشتر شود. نمی توان گفت که آیا تغییرات اقلیمی واقعا باعث هر یک از این رویدادها شده است یا خیر. راجر پیلکه جونیور، کارشناس سیاست آب و هوا در مؤسسه امریکن اینترپرایز، به من گفت که سر خوردن از یکی به دیگری مانند این است که بگوییم میانگین ضربه زدن بالا باعث یک دویدن خانگی شده است.

تد شپرد، دانشمند آب و هوا در دانشگاه ریدینگ، در انگلستان، که از این شیوه انتساب انتقاد کرده است، این زمینه را به سمت آنچه که او انتساب خط داستانی می نامد سوق داده است. در این روش، دانشمندان با انجام تمام تلاش خود برای قرار دادن جزئیات مکانیک جوی آن در یک مدل، یک رویداد آب و هوایی خاص را دوباره ایجاد می‌کنند. سپس تماشا می‌کنند که چگونه با و بدون گازهای گلخانه‌ای انسانی در ترکیب بازی می‌کند. این اسناد خط داستانی از برخی از مسائلی که نوع دیگر را آزار می دهد اجتناب می کند، اما آنها ساده سازی ها و سوگیری های بالقوه خود را دارند.

در پرونده شهرستان Multnomah و موارد مشابه، قضات باید ارزیابی کنند که آیا علم انتساب، به هر حال انجام شده، در دادگاه قابل پذیرش است یا خیر. رابین کریگ، استاد حقوق محیط زیست در دانشگاه کانزاس، به من گفت که مطمئن نیست که آیا هر یک از آنها به یک نتیجه خواهند رسید یا خیر. حتی برخی از محققانی که در این زمینه کار می کنند، نسبت به استفاده از آن در داخل دادگاه محتاط هستند. پارک ویلیامز، یک هیدروکلیماتولوژیست در UCLA که کار مهمی در زمینه نسبت دادن آتش‌سوزی‌ها و خشکسالی‌ها به تغییرات آب و هوایی انجام داده است، به من گفت که بررسی‌هایی از این نوع غیرممکن است.

به یک معنا، خود روش های تحقیق در این موارد آزمایشی خواهند بود.

علم آب و هوا در حال حاضر مورد مناقشه سیاسی است. در بیشتر تاریخ خود، محققان توانسته‌اند با دقت استدلال کنند که وقتی نیاز به کاهش انتشار کربن را توصیف می‌کنند، فقط از آنچه داده‌ها نشان می‌دهند پیروی می‌کنند - و توصیه‌های خنثی در مورد چگونگی جلوگیری از یک فاجعه سیاره‌ای ارائه می‌دهند.

اما از همان ابتدا، انتساب آب و هوای شدید به عنوان ابزاری برای دادخواهی فعالان مطرح شد: سرمقاله آلن از سال 2003 با این پرسش آغاز شد که «آیا ممکن است از کسی به دلیل آسیب رساندن به آب و هوا شکایت کرد؟» این آمیختگی کار تحقیقاتی و رویه حقوقی نیروی محرکه ای برای کل تلاش بوده است.

یکی از اعضای اصلی کمیته که وضعیت علم انتساب آب و هوا را برای آکادمی های ملی بررسی کرد، دانشمند اصلی در مرکز علمی اتحادیه دانشمندان نگران برای دعاوی اقلیمی بود. (پس از اینکه پیلکه در یک پست Substack به این موضوع اشاره کرد، او از پانل بازبینی حذف شد.) گروه‌های مدافع با بودجه نفت، اعضای باقی‌مانده کمیته را با درخواست‌های عمومی محاصره کرده‌اند تا احتمالا هرگونه تضاد منافع یا مبادلات شرم‌آور را کشف کنند.

سازمان‌های مرتبط با شرکت‌های بزرگ نفتی به‌طور مشابه از پایگاه داده Heede در مورد آلاینده‌های فردی انتقاد کرده‌اند که به‌طور خاص برای امکان دادخواهی ایجاد شده است. آنها همچنین خاطرنشان می‌کنند که حتی با توجه به داده‌های خود هید، انتشار کربن تک‌تک شرکت‌های آمریکایی نسبت به تولیدکنندگان ملی نفت، از جمله تولیدکنندگان نفت در اتحاد جماهیر شوروی سابق و چین، کمتر است.

وقتی از رایان مایرز، مشاور عمومی مؤسسه نفت آمریکا، بزرگترین انجمن تجاری ایالات متحده برای صنعت نفت، درباره دعوای مربوط به علم انتساب پرسیدم، او با بیانیه ای ایمیلی پاسخ داد که آن را یک "کارزار هماهنگ و مداوم برای به راه انداختن دعواهای بی ارزش و سیاسی علیه یک صنعت بنیادی آمریکایی" خواند. وی افزود: «سیاست‌گذاری اقلیمی متعلق به کنگره است، نه در مجموعه‌ای از دادگاه‌ها».

اگر کار کند چه کلاهی؟ چه می‌شود اگر دادگاه‌های ایالات متحده علم انتساب آب و هوا را با تمام موارد متضاد شکنجه‌شده‌اش بپذیرند؟ اگر برخی هیئت منصفه در جایی تمایل داشته باشند که شرکت های نفتی را شرور ببینند و بخواهند آنها را پایین بیاورند، چه؟ تنها یک ادعای موفق می تواند مسئولیت نجومی را ایجاد کند. در دنیایی که در حال گرم شدن است، تقریبا هر شهر و شهرستانی در آمریکا ممکن است در نهایت واجد شرایط ثبت یک پرونده باشند و هر کدام چشم انداز صدور حکمی عظیم را داشته باشند.

به همان اندازه که این نتیجه برای جنبش آب و هوایی تحت محاصره رضایت بخش است، ممکن است عدالت را به طور کامل نشان ندهد. کانتی Multnomah و سایر شاکیان با شکایت از شرکت هایی مانند ExxonMobil و Chevron، تغییرات آب و هوا و آب و هوای شدید را به گردن شرکت هایی می اندازند که در بالای زنجیره تامین انرژی قرار دارند. این حس خاصی دارد. شرکت‌هایی که سوخت‌های فسیلی استخراج می‌کنند و می‌فروشند، مطمئنا در حالی که زمین گرم شده است، خود را غنی کرده‌اند و می‌توانند خسارات زیادی از سودهای فوق‌العاده خود بپردازند.

شاکیان استدلال خواهند کرد - همانطور که فعالان آب و هوا در حال حاضر بیش از یک دهه است - که این شرکت ها آسیبی که وارد می کنند را درک کرده و مردم را در مورد آن فریب داده اند. این استراتژی بود که علیه شرکت های دخانیات کار کرد. زمانی که از آن شرکت‌ها شکایت شد، فرآیند کشف اسناد داخلی را تکان داد که نشان می‌داد آنها مدت‌هاست می‌دانستند نیکوتین اعتیادآور است و سیگار باعث سرطان می‌شود و این اطلاعات را پنهان کرده بودند.

اما اگر غول‌های انرژی خطرات گرمایش جهانی را درک می‌کردند و آن‌ها را از مردم پنهان می‌کردند - و برخی شواهد مبنی بر صحت این موضوع قبلا علنی شده‌اند - آیا بقیه ما را رها می‌کرد؟ برای دهه‌ها، همه ما دلایل خوبی برای این باور داشتیم که انتشار کربن باعث گرم شدن زمین می‌شود و تعداد کمی از ما استفاده از سوخت‌های فسیلی را کنار گذاشته‌ایم، مهم نیست که چقدر به تغییرات آب و هوایی اهمیت می‌دهیم. ما مخازن بنزین خود را پر می کنیم، خانه هایمان را در زمستان گرم می کنیم و برای دیدن خانواده سوار پروازهای بین المللی می شویم.

ساخت محیط ساخته شده ما بدون سوخت های فسیلی امکان پذیر نبود و عملکرد سیستم کشاورزی ما نیز ممکن نبود. درس علم اسناد ممکن است این باشد که تغییرات آب و هوایی به همه ما نسبت داده می شود.

شرکت‌های نفتی نمی‌خواهند سهم خود را از آن بپردازند، اما اکثر مردم نیز این کار را نمی‌کنند. استدلال‌های رشد زدایی که از انسان‌ها می‌خواهد کمتر مصرف کنند یا آینده‌ای با افراد کمتر را در آغوش بگیرند، به‌طور تاسف‌باری نامحبوب هستند، و همچنین سیاست‌هایی که آمریکایی‌ها را ملزم می‌کند برای سوختن کربن هزینه بیشتری بپردازند یا به کشورهای در حال توسعه برای کربنی که قبلا سوزانده‌ایم، غرامت بدهند.

حتی اگر فرض کنیم که شرکت‌های انرژی فقط مسئول تغییرات آب و هوایی نیستند، بلکه به طور منحصربه‌فرد مسئول هستند، لزوما به این معنی نیست که آنها باید در قبال تمام آسیب‌های ناشی از آن مسئول باشند. گرگ لوسک، فیلسوف دانشگاه دورهام در انگلستان، که مطالب زیادی در مورد معرفت شناسی مدل های آب و هوایی نوشته است، به من گفت: بلایا هرگز فقط آب و هوا نیستند. آنها همچنین تابعی از انتخاب های انسان در مورد زیرساخت ها و واکنش اضطراری هستند.

در طول موج گرمای بسیار کشنده اروپا در سال 2003 که تنها در فرانسه منجر به مرگ نزدیک به 15000 نفر شد (و نمونه آزمایشی برای اولین مقاله اسناد اقلیمی بود)، اتفاقا بسیاری از کارکنان بهداشتی در تعطیلات دور بودند که ظرفیت فرانسه برای مقابله با بحران را کاهش داد. به طور مشابه، اگر تعداد بیشتری از ساکنان شهرستان Multnomah در سال 2021 دارای تهویه مطبوع بودند، گنبد حرارتی آن هزینه انسانی بسیار کمتری داشت. گفتگوی جهانی ما در مورد اینکه دقیقا چه کسی و تا چه اندازه باید مسئول رویدادهایی مانند این باشد، احتمالا تازه شروع شده است.