یک جزیره اقیانوس آرام ظرف چند دهه توسط دریا بلعیده خواهد شد. آیا ایرلند توجه دارد؟

اصطلاح "ملت دیجیتال" به معنای چیزهای بسیار متفاوتی با ایرلند و تووالو است.

برای ایرلند این به معنای داشتن بخش بزرگ فناوری اطلاعات، پذیرش هوش مصنوعی و دنبال کردن یک سیاست عمدی دیجیتالی کردن تراکنش های روزمره در خانه، مدرسه، کسب و کار و خدمات عمومی به نام پیشرفت است.

برای تووالو، این تلاش مذبوحانه برای حفظ وجود خود از طریق دنیای مجازی آنلاین است، زمانی که تمام آثار کشور فیزیکی در زیر دریای خروشان ناپدید می شود.

این دو کشور، با چنین تجربه‌های متفاوتی از زندگی مدرن، برای میزبانی دومین کنفرانس بین‌المللی انتقال عادلانه به دور از سوخت‌های فسیلی در جولای آینده همکاری می‌کنند.

تحویل از کلمبیا و هلند، که وظیفه میزبانی کنفرانس افتتاحیه را در آوریل گذشته بر عهده داشتند، در حاشیه مجمع عمومی سازمان ملل متحد در نیویورک در پایان سپتامبر انجام شد.

جزئیات رویداد سال آینده اندک است، با تدارکات پیچیده، دستور کار رسمی، برنامه رویدادهای جانبی و تعیین وظایف هنوز کار نشده است.

اما گردهمایی سازمان ملل در نیویورک زمینه فراوانی را برای چالش‌هایی فراهم کرد که هدف کنفرانس، یعنی ترغیب کشورها به توقف استفاده سریع و برای همیشه از سوخت‌های فسیلی تخریب‌کننده آب و هوا.

در طول یک جلسه در سطح بالا، رهبران جهان یا نمایندگان آنها بیانیه هایی در مورد افزایش سطح آب دریاها و پیامدهای آن ارائه کردند که با تصویب رسمی اعلامیه سازمان ملل در مورد افزایش سطح دریا پایان یافت.

این سند دو سال در حال مذاکره بود و با یک پیام مشترک رسمی آغاز می شود.

در این بیانیه آمده است: «ما عمیقا نگران افزایش سطح دریا هستیم. «افزایش سطح دریا یک سناریوی دور نیست، بلکه برای بسیاری یک تجربه واقعی و زنده است.

افزایش سطح آب دریاها عمدتا ناشی از گرم شدن اقیانوس ها و ذوب شدن یخ ها و یخچال های طبیعی است و ما با نگرانی متذکر می شویم که این پدیده در حال شتاب گرفتن است.

برای بیان ارقام این پدیده، گزارش پیش‌زمینه این اعلامیه می‌گوید دریاها در سطح جهان از سال 2012 تا 2025 به طور متوسط 4.75 میلی‌متر در سال افزایش یافته‌اند - بیش از شش سانتی‌متر در بیش از یک دهه.

اما این میزان در سال 2023 5 میلی‌متر و در سال 2024 به 5.9 میلی‌متر رسید، بنابراین با تشدید تغییرات آب و هوایی، این میزان در حال افزایش است.

در سال 2023، هیئت بین دولتی تغییرات اقلیمی، متشکل از دانشمندان برتر جهان، هشدار داد که سطوح ممکن است تا سال 2050 بین 20 تا 29 سانتی متر و تا پایان قرن 50 سانتی متر به یک متر افزایش یابد.

اما، می‌گوید، از آن زمان، مطالعات بیشتر نسبت به افزایش چشمگیرتر هشدار داده‌اند، به‌ویژه در صورت رسیدن به نقاط اوج مانند فروپاشی یخ‌های گرینلند و غرب قطب جنوب. در هر صورت، پس‌زمینه‌ساز نتیجه می‌گیرد، تقریبا 770 میلیون ساکن ساحلی - یک دهم جمعیت جهان - مستقیما در معرض خطر هستند.

اینها گروه متنوعی از مردم هستند - میلیاردرهای ساحلی در کالیفرنیا، کشاورزان کوچک در کو وکسفورد، جوامع ماهیگیری در بنگلادش، بانکداران در منهتن، برنج‌کاران در ویتنام و شهروندان برخی از کوچک‌ترین جزایر کم ارتفاع اقیانوس آرام.

تووالوایی ها از جمله آنها هستند که در یک مجمع الجزایر کوچک که بالاترین نقطه آن بیش از 4.6 متر ارتفاع ندارد، در نبردی سخت با دریاهای متجاوز می جنگند.

ایرلند و تووالو در جولای آینده کنفرانس بین المللی آب و هوا را برگزار می کنند

بیانیه چهار صفحه ای که توسط رهبران جهان در ماه گذشته مورد توافق قرار گرفت، به شیوه ای کاملا مبهم متعهد به انجام هر کاری که ممکن است "برای محافظت از سکونت، معیشت و زیرساخت های حیاتی طولانی مدت" در چنین مکان هایی است.

در این بیانیه آمده است: «ما بر نیاز به تقویت مشارکت و همکاری برای بسیج و ارائه حمایت مالی، فنی و سیاستی برای رسیدگی به افزایش سطح دریا برای کشورهای در حال توسعه، به ویژه Sids (کشورهای کوچک جزیره‌ای در حال توسعه) و کشورهای LDC (کشورهای کمتر توسعه‌یافته) تأکید می‌کنیم.

ما خواستار افزایش بودجه برای بومی سازی اقدامات در مورد افزایش سطح دریا هستیم.»

این تماسی است که آنها با خود می کنند، بنابراین اگر آنها واقعا متعهد به افزایش مالی باشند، اهمیت بیشتری خواهد داشت.

این بیانیه زمانی که به موضوع «راه‌حل‌های مبتنی بر طبیعت و رویکردهای مبتنی بر اکوسیستم» می‌پردازد، کمی دقیق‌تر می‌شود.

می‌گوید: «احیای حرا، صخره‌های مرجانی، تالاب‌های ساحلی، جنگل‌های کلپ و علف‌زارهای دریایی می‌تواند انعطاف‌پذیری را تقویت کند و در عین حال خدمات اکوسیستمی و مزایای مشترک را ارائه دهد.»

همچنین نکات معقولی در مورد برنامه ریزی و توسعه در مناطق ساحلی بیان می کند.

چیزی برای ایرلند وجود دارد که از این موضوع بیاموزد، تمایل توسعه دهندگان این است که فضایل زندگی ساحلی را در بوق و کرنا کنند، زیرا همه منظره های دریا و بدون طوفان هستند، در حالی که اغلب نمایندگان عمومی تصمیمات منطقه بندی را بر اساس آنچه تا به امروز اتفاق نیفتاده است و نه آنچه پیش بینی می شود، می گیرند.

در این بیانیه آمده است: «ما نیاز به ادغام پیش‌بینی‌های افزایش سطح دریا را در برنامه‌ریزی، طراحی، اجرا و نگهداری زیرساخت‌های مهم ساحلی برای اطمینان از انعطاف‌پذیری آن‌ها تشخیص می‌دهیم.

این شامل زیرساخت‌های حیاتی ساحلی، « بنادر، انرژی، حمل‌ونقل، سیستم‌های آب، تأسیسات مراقبت‌های بهداشتی، ارتباطات راه دور، زیرساخت‌های دیجیتال و اقدامات حفاظتی ساحلی از جمله احیای زمین و ارتفاع است».

خط ساحلی ایرلند - فرسایش در وکسفورد: "هیچ کس از سرزمین من برای من محافظت نمی کند"

اما همه چیزهایی که توسط دریا دزدیده می شود قابل مشاهده یا ملموس نیست.

در دو سال گذشته، مذاکره کنندگان با این سوال وجودی دست و پنجه نرم می کردند که آیا کشوری می تواند به عنوان یک نهاد حقوقی وجود داشته باشد، اگر شکل فیزیکی نداشته باشد و مردم آن مجبور به ترک آن باشند.

آنها به این نتیجه رسیدند و اعلامیه نیز از این موضوع حمایت می کند که می تواند و در بیشتر موارد باید.

این بیانیه می‌گوید: «هنگامی که یک دولت تأسیس شد، ناپدید شدن یکی از عناصر تشکیل‌دهنده آن لزوما به از دست دادن دولت آن منجر نمی‌شود».

ما پیش فرض را به نفع تداوم دولت تأیید می کنیم و از این نظر بر تداوم دولت در مواجهه با افزایش سطح آب دریاها و نیز حاکمیت، حقوق و مسئولیت های حاکمیتی و عضویت این کشورها در سازمان ملل متحد مطابق با قوانین بین المللی تأکید می کنیم.

ما خواستار حمایت بین‌المللی از کشورهایی هستیم که به دلیل افزایش سطح دریا با تغییرات قلمرو خشکی مواجه هستند تا به فعالیت‌های سازمانی خود ادامه دهند.»

سرزمین‌های دریایی نیز حتی اگر کشوری که زمانی آن را احاطه کرده بودند، یا بخشی از آن از بین رفته باشد، مورد احترام قرار خواهند گرفت.

در این بیانیه آمده است: «پس از ایجاد بر اساس UNCLOS (کنوانسیون سازمان ملل متحد در مورد حقوق دریاها)، ما تأیید می کنیم که کشورها می توانند بر این اساس مناطق دریایی خود را در مواجهه با تغییرات فیزیکی ناشی از افزایش سطح دریا حفظ کنند.

ما ارائه پشتیبانی فنی مربوطه را برای کمک به کشورها برای نهایی کردن خطوط پایه خود تحت UNCLOS تشویق می کنیم.

"طوفان های قدرتمند شایع تر هستند": تهدید افزایش سطح دریا و فرسایش سواحل در گالوی

فراتر از قلمرو، زیرساخت ها و وضعیت حقوقی ویژگی هایی هستند که یک کشور را منحصر به فرد می کنند و اعلامیه به این موارد نیز می پردازد.

این بیانیه می‌گوید: «افزایش سطح دریا بر فرهنگ و میراث فرهنگی تأثیر می‌گذارد، از جمله از دست دادن دسترسی به مکان‌های فیزیکی، میراث زنده، زمین‌های سنتی، محل دفن، میراث فرهنگی زیر آب، مکان‌های باستان‌شناسی و مقدس، و چشم‌اندازهای ساحلی مهم».

حفاظت، حفظ و مستندسازی میراث فرهنگی از جمله از طریق دیجیتالی کردن اولویت است.

این پروژه ای است که تووالو قبلا آن را آغاز کرده است، با هدف گرفتن، حفظ و بازآفرینی ماهیت زندگی جزیره، گذشته و حال، برای زمانی که هیچ آینده فیزیکی ندارد.

این پروژه تنها در مراحل اولیه است و به کمک بین المللی - مالی و تخصص نیاز دارد.

ایرلند ممکن است بتواند کمک کند. ما مطمئنا یک بخش فناوری اطلاعات به اندازه کافی بزرگ و شجاع داریم که بتوانیم در هر دو جبهه وارد شویم.

هنگامی که تشریفات کنفرانس دور از گذر نهایی شود، بیشتر می دانیم که چالش در دستور کار چقدر برجسته است. تووالو ممکن است به کمک ایرلند نیز در طول همکاری بین دو کشور، از طریق ارزیابی مجدد نگرش ها، پایان یابد.

شورای مشورتی تغییر آب و هوا هفته گذشته برای چندمین بار هشدار داد که ایرلند به اندازه کافی تغییرات ساحلی را که با تغییرات آب و هوایی شاهد آن هستیم جدی نمی گیرد – و شاهد موارد بسیار بیشتری نیز خواهیم بود.

نقشه سیل: مناطق خط ساحلی ایرلند را در معرض خطر «بسیار بالا» ناشی از سیل، فرسایش یا افزایش سطح دریا ببینید.

مناطق کم ارتفاع به دلیل بالا آمدن سطح دریا از بین می روند، زمین های ساحلی بالاتر به دلیل فرسایش بدتر فرو می ریزند و مناطق بزرگ، اغلب پرجمعیت، در معرض طوفان های شدیدتر و مکرر تر و سیل قرار می گیرند.

ایرلند هنوز زمان دارد تا برای بسیاری از این موارد آماده شود. در مقابل، وب‌سایت Tuvalu’s Digital Nation با این بیانیه آغاز می‌شود: «بالا رفتن سطح دریاها تووالو را در چند دهه آینده خواهد بلعید».

این یک پیش‌بینی شگفت‌انگیز است که بیانیه سازمان ملل و وعده‌های کنفرانس دور از انتقال را در چارچوب قرار می‌دهد. در حال حاضر، آنها فقط کلمات روی کاغذ دیجیتال هستند، اما واقعی ساختن تعهدات آنها ممکن است به تووالو اجازه دهد تا به عنوان چیزی بیش از یک حافظه دیجیتال وجود داشته باشد.