یک درصد هگزت

پت هگزت، وزیر دفاع، دوباره توجه خود را بر افسران درجه یک و درجه دار متمرکز کرده است. او در سخنرانی 30 سپتامبر در پایگاه تفنگداران دریایی در کوانتیکو، ویرجینیا، به آیه ای که بارها به آن اشاره کرده است، اشعیا 6: 8 استناد کرد.

و من صدای خداوند را شنیدم که می گفت:

چه کسی را بفرستم،

و چه کسی به دنبال ما خواهد رفت؟

سپس گفتم: اینجا هستم; برای من بفرست

قابل درک است که او در این سخنان از آیه قبلی که نسبتا کاربردی تر است نقل نمی کند:

بعد گفتم:

وای بر من! زیرا من لغو شده ام.

زیرا من مردی لب ناپاک هستم.

اشعیا برای وظیفه انفرادی و خطرناک سرزنش دادگاه فاسدی که آیین را با ایمان اشتباه می‌گرفت، مملو از کسانی بود که به بیوه و یتیم ظلم می‌کردند، «صورت فقرا را خرد می‌کردند» و «گناه خود را مانند سدوم اعلام می‌کردند، آن را پنهان نمی‌کردند» داوطلب شد. طبق تلمود، سرانجام توسط پادشاه شریر منسی، او را دو نیم کرد. قرن هشتم قبل از میلاد پیامبر به ارتشی متشکل از بیش از یک میلیون مرد و زن با حقوق رقابتی، مزایای مادام العمر عالی و حق سوار شدن بر هواپیما جلوتر از یک مادربزرگ 80 ساله نمی پیوست.

هگزت از بسیاری جهات یک شخصیت مضحک است - مردی که در حال رکاب زدن است که وعده ارتشی را داده است که «بدون چاق، بدون ترنس، بدون ریش، بدون افراد عجیب و غریب». به رخ کشیدن فشار آپ هایی که عملکردی دارند اما خارج از قانون هستند. مرد بالغ در سطح توسعه یک ستوان خشمگین گیر کرده است. افسر پیاده نظام وسواس تستوسترون که بر خلاف بسیاری از همتایان خود، هرگز نتوانست برگه رنجر به دست آورد. با این حال، ما باید حرف های او را جدی بگیریم.

[ بخوانید: پیت هگزت، مرد ایده‌آل ]

پس از سخنرانی کوانتیکو، هگزت قبل از بازی سالانه فوتبال نیروی هوایی-دریایی با دانشجویان آکادمی نیروی هوایی ایالات متحده صحبت کرد. او در سخنانی که اکنون به عنوان بی‌نقص او شناخته می‌شود، آنها را «یک درصد واقعی» جامعه ما خواند که «چشم‌اندازی دارند که ۹۹ درصد آمریکایی‌ها ندارند». او گفت که برای 251 سال، آمریکا از "بهترین مطلق" خواسته است تا بایستد و بقیه ما را نجات دهد.

این نه تنها بلدرش، بلکه بالدرش خطرناک است. با بیشترین احترام ممکن برای کار ارتش تماما داوطلب در 50 سال گذشته - با اذعان به سختی‌ها، رنج‌ها و زیان‌های آن - واقعیت این است که نیروهای مسلح ایالات متحده مهم‌ترین و سخت‌ترین جنگ‌های کشور را نه با یک درصد، بلکه با همه ما انجام داده‌اند. برای انجام کار، رفتن به خانه و از سرگیری زندگی غیرنظامی.

قاره‌های جورج واشنگتن برای به دست آوردن استقلال آمریکا حیاتی بودند - اما هزاران شبه‌نظامی نیز که نیروهای بریتانیا را به آزار رساندند، حیاتی بودند. جنگ داخلی با ارتش های توده ای پیروز شد. نیروی اعزامی آمریکا در جنگ جهانی اول توسط سربازانی که از طریق سیستم خدمات انتخابی استخدام شده بودند، پر می شد، همانطور که ارتش های جنگ جهانی دوم، کره، و ویتنام بودند. در تاریخ آمریکا، فقط جنگ‌های کوچک‌تر ما منحصرا با داوطلبان انجام می‌شد، و بسیاری از کسانی که با آن‌ها جنگیدند، مهاجرانی بودند که قبل از آنها به اینجا رسیده‌اند.

در پاییز 1863، آبراهام لینکلن به فکر خدمت سربازی برای ارتش های اتحادیه بود. وی در ارزیابی جالب خود خاطرنشان کرد:

در آغاز جنگ، و از آن زمان، انگیزه‌های گوناگونی که برخی در یک جهت و برخی در جهت دیگر بودند، به ذهن هر فردی که از نظر جسمی برای یک سرباز مناسب است، ارائه می‌شد، که بر اثر مجموع آن انگیزه‌ها، داوطلبانه وارد خدمت می‌شد یا نمی‌خواست. از جمله این انگیزه‌ها می‌توان به میهن‌پرستی، تعصب سیاسی، جاه‌طلبی، شجاعت شخصی، عشق به ماجراجویی، بی‌کاری و راحتی، یا مخالف برخی از این‌ها اشاره کرد.

همینطور. مردم به دلایل مختلف نام نویسی می کنند، اما نه لزوما به این دلیل که از نظر اخلاقی، فیزیکی یا ذهنی بهترین هستند.

علاوه بر این، واقعیت بی‌رحمانه این است که چالش‌های پیش روی نیروهای حرفه‌ای ما با چالش‌هایی که ارتش‌های انبوه قبلی آمریکا متشکل از داوطلبان و سربازان وظیفه کوتاه‌مدت با آن مواجه بودند، متفاوت و کوچک‌تر بوده است. باز هم با احترام و تشکر از سربازان آمریکایی امروز، عراقی ها، طالبان و ایرانی ها مخالفان کمتری نسبت به ورماخت، ارتش خلق کره، ارتش آزادیبخش خلق چین و ارتش خلق ویتنام بودند.

در برابر دشمنان اخیر خود، ایالات متحده سلاح های بی نهایت برتر، مجموعه ای از متحدان، و معمولا تعداد بیشتری را به ارمغان آورده است. این در برابر رزمناوهای سنگین ژاپنی و یوبوت های آلمانی از ملوانان آمریکایی بسیار دور است. سربازان آمریکایی به لوله تفنگ 88 میلی‌متری روی یک تانک کینگ ببر از یک شرمن بسیار ضعیف‌تر خیره شده‌اند یا به تماشای گلوله‌های بازوکا که از T-34 پرتاب می‌شوند، هستند. یا هوانیروزهایی که با میگ 15های خلبان روسی بر فراز رودخانه یالو پرواز می کنند.

[ بخوانید: نشانگر جادویی پیت هگزت ]

چیزی که حتی بدتر از بی سوادی کتاب مقدس و نادانی تاریخی این محصول دانشگاه های پرینستون و هاروارد است، پروژه ای است که به نظر می رسد او در مورد آن جدی است: انزوای فرهنگی ارتش. سخنرانی‌های او به طرز ماهرانه‌ای بدنه افسران عمومی را تحقیر می‌کند و بر تأثیرپذیرترین بخش ارتش تمرکز می‌کند، آن‌هایی که به اندازه کافی پیر هستند که وارد سیستم شده‌اند اما آنقدر جوان هستند که در مورد شایستگی‌های آن ساده لوح باشند.

آنچه هگزت می گوید به این معناست: شما از 99 درصد هموطنان آمریکایی خود بهتر هستید. شما از نظر جسمی و اخلاقی بهتر هستید. شما جنگجویان صلیبی هستید و آنها - به ویژه رسانه ها و روشنفکران - نه تنها از شایستگی های شما آگاهی ندارند، بلکه آماده اند تا شما را زیر پا بگذارند. آنها خائن هستند. ما می‌خواهیم شما را از بخش خاصی از جامعه انتخاب کنیم: ما مردان جوان محافظه‌کار اجتماعی و (تعداد بسیار کمی) زنان را از دانشگاه لیبرتی و هیلزدیل می‌خواهیم، ​​نه از دانشگاه‌ها و کالج‌های تحقیقاتی لیبرال.

ما می‌خواهیم که شما از بقیه این جامعه فاسد که ما از آن بیزاریم، منزوی شوید.

این چیزی عمیقا خطرناک است، مخالف آنچه که سربازانی مانند جورج سی مارشال یا دوایت آیزنهاور معتقد بودند، اینکه سرباز اول یک شهروند است، اینکه نمی‌توان از این جامعه بدون اعتقاد به ارزش‌ها و خوبی‌های اساسی آن به اندازه کافی دفاع کرد، این که هوای تحقیرآمیز با زندگی انزجار از خود ناسازگار است.

فرقه برتری نظامی هگزتی بر غیرنظامیان نه تنها غیرقابل توجیه است، بلکه به طور فعال خطرناک است. اگر اجازه داده شود که چروک شود، ارتشی جدا شده از آمریکا، تحصیلکرده ضعیف و تحقیر کننده مطبوعات و همه سیاستمداران به جز سیاستمداران خط ترامپ ایجاد می کند. این نیرو به سختی جذب خواهد شد، نماینده کشوری بسیار متنوع نیست، جزیره ای است و در مسائل فنی وسواس دارد. این ارتش هیچ شباهتی به ارتش امپراتوری آلمان نخواهد داشت که کشورش را در جنگ جهانی اول به فاجعه کشاند.

اینکه وزیر دفاع، که خود خالکوبی صلیبی دارد، این پروژه را با نقل قول از یک مرد تنها با ایمان آغاز می کند، کم کم توهین به مقدسات است.