یک سگ شکاری کمیاب با گذشته ای داستانی با آینده ای مبهم در بنگلادش روبرو می شود

در بنگلادش، جایی که اکثریت جمعیت مسلمان رویکردی محافظه‌کارانه برای اهلی کردن سگ‌ها دارند، معمولا با سگ‌ها به خوبی رفتار نمی‌شود. در اینجا لگد زدن به سگ ولگردی که در حال استراحت یا در حال عبور است، اغلب سرگرم کننده تلقی می شود. این نگرش خصمانه، برای چندین دهه، مسئولین را برای کشتن سگ های ولگرد توجیه می کرد. در سال 2019، تصویب قانون رفاه حیوانات در نهایت به چنین کشتار سازمانی سگ ها پایان داد. با این وجود، تعصب منفی عمیقا ریشه‌دار علیه سگ‌ها همچنان پابرجاست.

به عنوان مثال، سال گذشته، زنی در شهر ایشوردی در شمال غربی که توسط سگ های ولگرد محله ناراحت شده بود، این خبر را با بستن توله سگ ها در گونی و غرق کردن آنها در برکه اعلام کرد. اعتراض عمومی ناشی از آن، مقامات را مجبور به طرح دعوی کیفری علیه او کرد. بنگلادش خانه نزدیک به 1.7 میلیون سگ است که 83 درصد آنها ولگرد هستند که از گرسنگی، سوء تغذیه، آسیب یا ظلم انسان ها رنج می برند. در نتیجه، گروهی از دوستداران حیوانات ظهور کرده اند تا جلوی رفتار غیرانسانی با حیوانات ولگرد را بگیرند و از آنها حمایت کنند.

برخلاف سایر نقاط کشور، مردم شهر کوچک ساریل، واقع در حدود 95 کیلومتری (60 مایلی) شمال شرقی پایتخت، داکا، نسل‌ها تلاش کرده‌اند تا یک نژاد سگ بومی به نام این شهر را نجات دهند: سگ شکاری ساریل. با افتخار به این میراث، برخی از مردم در داخل و اطراف ساریل در تلاش هستند تا این نژاد کمیاب را از انقراض نجات دهند. دوستداران حیوانات خانگی، برخی از خارج از کشور، در جستجوی یک توله سگ به سرائیل سفر می کنند که آماده است تا 60000 تاکا (500 دلار) بپردازد، بر اساس ... این مقاله در اصل در Mongabay منتشر شده است.