یک سیگنال رادیویی مرموز هر 8 دقیقه تکرار می شود. اخترشناسان بالاخره می‌دانند پشت آن چیست

هنگامی که ستاره شناسان جهان را بررسی می کنند، اغلب با سیگنال هایی بدون منبع روشن مواجه می شوند. اگرچه آنها معمولا منبع را پیدا می‌کنند، برخی از پاسخ‌ها عجیب‌تر از پاسخ‌های دیگر هستند - برای مثال، پالس‌های مرموز ستاره‌ای را در نظر بگیرید که قبلا مرده است.

در اواخر سال 2024، آرایه میدان وسیع مورچیسون (MWA) در استرالیا GPM J071507-114153 را شناسایی کرد، یک سیگنال رادیویی که تقریبا هر هشت دقیقه یکبار تپش می‌خورد. از دسامبر 2024 تا سپتامبر 2025، MWA 214 پالس را از منبع شناسایی کرد و اخترشناسان سیگنال را به عنوان یک دوره گذرای طولانی طبقه بندی کردند. در مطالعه‌ای که امروز در Nature Astronomy منتشر شد، محققان محتمل‌ترین منبع این سیگنال را گزارش کردند: یک منظومه ستاره‌ای دوتایی متشکل از یک کوتوله سفید - هسته باقی مانده از مرگ یک ستاره - و یک ستاره از نوع G مانند خورشید ما.

اخترشناسان می گویند این اولین تشخیص پالس های رادیویی است که از یک کوتوله سفید که به جای یک کوتوله قرمز به دور ستاره ای شبیه خورشید می چرخد، نشات می گیرد.

ناتاشا هرلی واکر، نویسنده مسئول این مطالعه و ستاره شناس در دانشگاه کرتین استرالیا، در بیانیه ای گفت: "این شگفت انگیز است که با استفاده از طول موج های رادیویی می توانیم طوفان های ستاره ای را در فاصله بیش از 5000 سال نوری از ما تشخیص دهیم."

گذراهای دوره طولانی دسته نسبتا جدیدی از سیگنال های فضایی هستند. دانشمندان اولین بار در سال 2005 با باد این نوع تشعشعات را دریافت کردند، اما در سال 2022 بود که جامعه واقعا شروع به مطالعه گذراهای طولانی مدت کرد. بررسی دقیق سیگنال 2022 - توسط تیمی از جمله چندین محقق در پشت این مطالعه جدید - نشان داد که این سیگنال از تپ اخترها متمایز است، که ستاره های نوترونی سریع در حال چرخش هستند که پرتوهای سریع نور را ساطع می کنند.

واضح‌ترین نشانه این بود که دوره‌های گذرای طولانی مدت - همانطور که از نامشان پیداست - دوره‌های نبض بسیار طولانی‌تری داشتند. اکتشاف 2022 تقریبا 18 دقیقه بود، در حالی که یک سال بعد ستاره شناسان سیگنال دیگری با دوره ضربان 21 دقیقه پیدا کردند. سپس این سوال مطرح شد که چه چیزی باعث ایجاد این پالس های طولانی شده است.

در حالی که تفاوت‌های کوچکی وجود داشت، محققان دریافتند که حداقل چهار مورد از 12 گذرا دوره طولانی شناخته شده سیستم‌های دوتایی هستند که از یک کوتوله سفید و یک کوتوله قرمز تشکیل شده‌اند. با این حال، کمتر مشخص بود که کدام ستاره مسئول پالس های رادیویی طولانی است. اما پس از 100 ساعت پردازش داده های رادیویی در GPM J071507-114153، تیم متوجه شد که این سیگنال خاص یک پیشرفت رصدی است.

سام مک سوینی، نویسنده اصلی این مطالعه و ستاره شناس دانشگاه کرتین در استرالیا، در بیانیه ای گفت: «این اولین باری است که پالس ها به اندازه کافی واضح هستند که می توان دید کوتوله سفید را در مدار خود به دور همدمش حرکت می کند. ما می دانیم که تپش ها از ناحیه ای نزدیک به کوتوله سفید یا احتمالا از خود کوتوله سفید می آیند.»

هرلی واکر افزود، علاوه بر این، پالس‌های کوتوله سفید به تیم کمک کرد تا شراره‌های ستاره‌ای را بر روی همدم خورشیدمانند خود ببیند. مشاهدات نوری بعدی با رصدخانه کک تأیید کرد که جسم دیگر در واقع یک ستاره از نوع G است. این تیم در این مقاله افزود: به این ترتیب، ردیابی‌های گذرای دوره‌ای طولانی در آینده ممکن است به ما اجازه دهند کوتوله‌های سفید پنهان از رصدخانه‌های سنتی را پیدا کنیم.