یک شب ترامپن فروید خالص

در نهایت، حتی الاغ خارق العاده جان هاستد برای نجات جمهوری خواهان کافی نبود. و نه کمک 500 میلیون دلاری ایلان ماسک در کمپین. و نه آن وسایل کمکی بصری که نشان دهنده پیشرفت بزرگ در درزبندی حوضچه بازتابی است. راستش رای دهندگان بسیار ناسپاس هستند. شما وعده‌های خود را زیر پا می‌گذارید، چیزها را گران‌تر می‌کنید، و از مجموعه‌ای از غارگول‌ها حمایت می‌کنید که تنها با وفاداری بردگی‌شان به شما متمایز می‌شوند، و ناگهان همه به این فکر می‌کنند که «آیا ما واقعا به یک سالن رقص نیاز داریم، آقا؟» و "آیا شما می توانید کمتر در مورد گلوتس و بیشتر در مورد قیمت مواد غذایی صحبت کنید، آقای رئیس؟"

دیشب برای هرکسی که معتقد است اعمال باید عواقبی داشته باشد بسیار عالی بود. آیا یک رئیس جمهور باید برای پایان دادن به جنگ های خارجی کمپین کند و سپس با حضور بنیامین نتانیاهو در اتاق موقعیت کاخ سفید با یک پاورپوینت قانع کننده، در مورد یک ماجراجویی نظامی در خاورمیانه صحبت شود؟ آیا رئیس جمهور باید تعرفه هایی را اعمال کند که همه اقتصاددانان جدی می گویند که احمقانه هستند، صرفا به این دلیل که او همیشه می خواست آنها را امتحان کند؟ آیا یک رئیس جمهور باید فراتر از حمایت از مرزهای مستحکم برود و وارد یک رژیم اخراج ظالمانه و خشونت آمیز شود که رای دهندگان لاتین تبار را از خود دور می کند؟ باید ستوان او در

آیا وسوسه می‌شوید که با تصاحب کرسی‌های بیشتر در کنگره برای خود در جدول امتیازات بالا بروید، و مناطق اکثریت سیاه‌پوست را با ذوق و اشتیاق مشخص ایجاد کنید؟ آیا آن رئیس‌جمهور باید کمپین انتخاباتی را صرف نادیده گرفتن استطاعت به‌عنوان یک «تقلب» کند و در عوض بی‌پایان در مورد باسن غوغا کند؟ در نهایت، ما پاسخ خود را داریم.

دموکرات‌های خسته از جهان به احساسات معمول خود در شب انتخابات به‌عنوان هوپیوم (شاید این یک اشتباه در نظرسنجی است؟) و کپیوم (شاید ما به اندازه کافی پیش‌فرض تصدیق زمین را توضیح ندادیم؟) احساسات امروزی ترامپن فروید است. دیدن اینکه کسی که وعده هایش را زیر پا نمی گذارد، یک لذت ساده است.

[جاناتان چیت: دونالد ترامپ در سیاست بد است]

اما چرا باید به اشتباهات اجباری ترامپ بسنده کرد؟ انتخابات میان‌دوره‌ای نیز با مجموعه‌ای از غم‌انگیزهای مینی‌م‌های او مشخص شد، کسانی که پیروزی دو سال پیش بت خود را به‌عنوان مجوزی برای ناخوشایند و بداخلاقی خواندند. هیچ نتیجه ای بیشتر از پیروزی بزرگ جیمز تالاریکو در تگزاس من را سرشار از غم و اندوه نمی کند. دستگاه MAGA سینک آشپزخانه را به سمت نامزد دموکرات سنا پرتاب کرد: تالاریکو مخفیانه همجنسگرا بود. نه، او یک گیاهخوار بود. نه، او مسیر مبارزات انتخاباتی را ترک کرده بود تا به بیمارستان روانی در اوهایو مراجعه کند. هیچ کدام کار نکرد.

ترامپ مطمئن ترین تاکتیک خود را برای از بین بردن مشاغل سیاسی - یک نام مستعار پست - امتحان کرد و چیزی به دست نیاورد. در عوض، طرفداران دموکرات به پوشیدن تی شرت هایی با اسطوره TALAFREAKO پرداختند.

و بله، جان کورنین، سناتور جمهوری خواه فعلی، ممکن است تسلیم سونامی آبی نیز شده باشد. اما مقیاس بزرگ پیروزی تالاریکو به انتخاب ترامپ از کن پکستون به عنوان نامزد خود ربط دارد. حتی طرف خود پکستون از او متنفر است: او به عنوان دادستان کل توسط جمهوریخواهان تگزاس به دلیل فساد استیضاح شد. او همچنین از مناظره اجتناب می‌کرد، به نظر می‌رسید که یک مضحکه - موضوع مکرر سخنرانی‌های ترامپ، جایی که او را با افراد داغی مانند هاستد مقایسه می‌کردند - و قبلا در حالی که یک خودکار 1000 دلاری را در یک سینی امنیتی به جیب می‌برد، فیلم گرفته شده بود. سرباز بی‌پشت MAGA بی‌نقص!

پکستون له شد. لحظه ای اینجاست تا قدردانی کنیم که حتی چندین میلیون ایلان ماسک هم نمی تواند این گیرودار را از بین ببرد.

باشه، باشه ما همچنین برای یک دقیقه وقت داریم تا به پیروزی دموکرات ها در کارولینای جنوبی بپردازیم. به هر حال، چرا یک کاندیدای جمهوری خواه مناسب داشته باشید، در حالی که می توانید با تلاش برای سپردن کرسی سنا، مانند موهبت امپراتور، به خواهر لیندسی گراهام، به رای دهندگان توهین کنید - حتی اگر او آشکارا چیزی در مورد سیاست نمی داند و حتی کمتر به آن اهمیت می دهد؟

اما زمانی برای تعمق در آن نیست، زیرا ما باید به سمت اوهایو برویم. ویوک راماسوامی، نامزد جمهوری خواهان برای فرمانداری آنجا، خلأ کاریزمایی است که بدون تطبیق کالسکه خود با ترامپیسم، به جایی نمی رسد، جنبشی که در آن وفاداری بیش از شایستگی یا جذابیت اهمیت دارد. برخی از نامزدها با حفظ شأن خود شکست می‌خورند. راماسوامی در عوض سعی کرد به کثیف‌ترین شکل ممکن پیروز شود و مادر حریف خود را که گاه در ماشینش زندگی می‌کرده و گربه‌ها احاطه کرده بود، بیرون آورد تا یک تبلیغ تهاجمی بسازد و دخترش را دروغگو خطاب کند.

(دلیل واقعی بیگانگی این بود که امی اکتون، دموکرات، در کودکی توسط شوهر مادرش مورد آزار جنسی قرار گرفت.)

[بخوانید: انکار]

و مشکل کانزاس چیست؟ هیچی! برای یک بار هم که شده، دموکرات‌ها عاقبت به خرج دادند و یک کلیسای بزرگ را نامزد کردند - یعنی فردی با مهارت‌های ارتباطی ثابت شده و دیدگاه‌های اجتماعی که به طور گسترده با رای‌دهندگان یک ایالت محافظه‌کار هماهنگ بود. رئیس جمهوری خواه سناتور راجر مارشال بود که سال گذشته هنگامی که رای دهندگان از او پرسیدند چرا وزارت کارآمدی دولت ماسک سربازان کهنه کار را اخراج می کند، از سالن شهرداری خارج شد.

(یکی از زنان با احتیاط به عقب فریاد زد: «ما به شما رأی می‌دهیم.» او سپس به دلیل ترس از رأی‌دهندگان خود، حضور در انظار عمومی خود را کاهش داد. مارشال به وضوح برای واقعیت های سخت شرکت در یک انتخابات رقابتی آماده نبود. او در آخرین روزهای مبارزات انتخاباتی سرکشی کرد و تبلیغی در مورد اینکه واقعا خوب است که از بیمارانش به خاطر بدهی پزشکی آنها شکایت کرده بود، درست کرد. تیمش سعی کردند او را متوقف کنند و او به هر حال این کار را کرد. مارشال در سخنرانی امتیازی خود در شب گذشته گفت: "من هیچ پاسخی ندارم."

گرجستان چطور؟ در آنجا، دموکرات‌ها جان اوسف را داشتند - نزدیک‌ترین فرد سفیدپوست تا به حال به باراک اوباما - در حالی که جمهوری‌خواهان مایک کالینز را به میدان فرستادند، مردی که دامادش، به گفته CNN، یک تأثیرگذار ناسیونالیست سفیدپوست است. (نمونه نقل قول: "تمام چیزی که به ما گفته می شود این است که "آلمان بد، شیطان هیتلر، سوال نپرس، هولوکاست، هولوکاست، هولوکاست، اینجا هر سال 50 فیلم در مورد هولوکاست و چرا اینقدر بد است.") اوسف بی وقفه در تضاد با خود غنی سازی مجدد ترامپ و خود غنی سازی منظم ترامپ بود. یک نتیجه

یا در مورد می سی سی پی چطور؟ تحقیر آشکار قانون حقوق رای که توسط دولت ترامپ و اکثریت محافظه‌کار دیوان عالی نشان داده شد، احتمالا رای‌دهندگان سیاه‌پوست را در آنجا انرژی می‌داد و برای اولین بار از دهه 1980، کرسی سنا را در دسترس دموکرات‌ها قرار داد. اگر اسکات کولوم برنده شود، انتقام شیرین خواهد بود: در سال 2023، انتصاب او به عنوان یک قاضی فدرال از حمایت دو حزبی در سراسر ایالت برخوردار شد، اما توسط سناتور سیندی هاید اسمیت، یک جمهوری خواه، مسدود شد. او رقیب او در انتخابات بود.

کولوم قبلا گفته بود: «منصفانه است که بگوییم من از سمت فدرال برای نامزدی در مجلس سنا استعفا نمی‌دادم».

درسی که ترامپ از پیروزی مردمی خود در سال 2024 گرفت این بود که می‌توانست هر کاری را که دوست دارد انجام دهد - اینکه آنچه رای‌دهندگان می‌خواهند حداکثر ترامپ بود، نسخه پرچرب رژیم غذایی ضعیف ترامپ که او مجبور شد در ترم اول باشد. این یک خطای استراتژیک بزرگ بود، یک تکه غرور آنقدر حماسی که باید بنای یادبود خود را داشته باشد. (شاید یک کاربرد جدید برای آرک د ترامپ برنامه ریزی شده باشد.) در مقابل، دموکرات ها درس های درستی از سال 2024 گرفتند: اقتصاد بیش از هر چیز مهم است. رای دهندگان جنگ های خارجی را دوست ندارند.

آمریکایی های میانه از نظر اجتماعی محافظه کارتر از تشکیلات دموکرات هستند، اما ظالم نیستند. برخی از دموکرات‌هایی که این بار انتخاب می‌شوند رسوایی‌های خاص خود را خواهند داشت - برخی از این رقابت‌ها فقط به صورت جزئی گزارش شده‌اند و نامزدهای آن‌ها مورد بررسی قرار نگرفته‌اند. اما حداقل مردم در آن مناطق می دانند که می توانند دفعه بعد به سمت دیگری بروند و به آنها رای دهند.

دموکراسی قرار است اینگونه عمل کند: مردم صحبت می کنند و سیاستمداران گوش می دهند. این شب خوبی برای دموکراسی بود. همچنین، آیا اشاره کردم که ایلان ماسک 500 میلیون دلار هدر داده است؟ خوب اقدامات باید عواقب داشته باشد.