یک فرمانده و گروهبانش صداهای سرباز را به اوج رساندند

گروهبان الفورد ال. مک مایکل به تازگی از دویدن صبحگاهی خود در سال 1999 وارد شده بود که رئیس او که یک ژنرال سه ستاره بود به او گفت: "سرگروهبان، شما از ژنرال جونز تماس خواهید گرفت. به دفتر بروید و منتظر بمانید." به جای آن دوش گرفت و تماس را از دست داد.

رئیسش او را برگرداند و به او گفت که حرکت نکن. وقتی تلفن دوباره زنگ خورد، صدای روی خط گفت: "گروهبان، این جیم جونز است. چگونه دوست دارید گروهبان چهاردهم نیروی دریایی باشید؟" مک مایکل گفت بله. او گفت که این رویای هر تفنگدار نیروی دریایی است که روزی به عنوان سرباز ارشد نیروی دریایی خدمت شود.

ژنرال جیمز ال جونز به تازگی نامزدی خود را به عنوان سی و دومین فرمانده سپاه تفنگداران دریایی دریافت کرده بود. او با پنج نامزد مصاحبه کرده بود و با دو سه نفر تماس گرفته بود. او اکنون انتخاب مک مایکل را یکی از بهترین حرکاتی می‌داند که تا به حال انجام داده است.

جونز و مک مایکل در روز سه‌شنبه، در 251مین سالگرد تولد تفنگداران دریایی و در آستانه روز کهنه سربازان، با نیوزویک در واشنگتن صحبت کردند. این دو تفنگدار دریایی بازنشسته توضیح دادند که چگونه از زمان خود در بالاترین مقام برای شنیدن سخنان تفنگداران در رده های پایین تر استفاده کردند و افسران درجه دار جوان تر را به واشنگتن آوردند تا بگویند چه چیزی نیاز به تعمیر دارد. جونز گفت، تغییرات ناشی از ایده های تفنگداران دریایی، از هر فرماندهی بیشتر است.

جونز خیلی زود فهمید که افسران چقدر به تفنگداران دریایی وابسته هستند. در اکتبر 1967، او یک جوخه تفنگ در ویتنام را از یک افسر مجروح تحویل گرفت و گفت که از گروهبان کارکنان و افسران آن بسیار آموخته است.

او گفت: «تباران نیروی دریایی ارتش همه افسران را آموزش می دهند.

او افزود که رهبران گاهی اوقات می توانند مافوق خود را فریب دهند، اما هرگز سربازان را.

مک مایکل شغل خود را «پلی می‌دانست که پیام را از پایین‌ترین سطح به بالاترین سطح می‌آورد». این پل قبلا از واشنگتن عبور می کرد، جایی که رهبران ارشد استخدام شده برای یک سمپوزیوم هفتگی با هم ملاقات کردند. او و جونز می‌خواستند که آن را فراتر بگذارد.

مک مایکل با حمایت فرمانده، سمپوزیومی برای افسران جوان تر برگزار کرد. او می خواست آنها بدانند که رهبرانشان راه آنها را طی کرده اند و می خواهند زندگی را برای آنها و تفنگداران دریایی که دنبال می کنند بهتر کنند.

وقتی تفنگداران جوانتر دیدند که این پیشنهاد صادقانه است، او گفت، آنها مشکلات بیشتری را مطرح کردند که سپاه می توانست مدتها قبل برطرف کند، نسبت به آنچه که او در سه سال کار با گروهبان همکارش شنیده بود.

او گفت: «این کار سختی نبود که آنها را باور کنند، زیرا من قبلا به آنها اعتقاد داشتم.»

مک مایکل گفت مسائلی که او به عنوان گروهبان برای جونز مطرح کرد شامل برنامه اعضای خانواده استثنایی، مسکن، یونیفرم مقرون به صرفه تر و آموزش برای تفنگداران دریایی با لباس بود. او گفت که هیچ‌کدام از آن‌ها شبیه تانک یا توپخانه نیست، "اما ما فهمیدیم که اگر مراقب چیزهایی باشید که باعث تیک تاک آنها می‌شوند، ساعت هرگز از تیک تاک کردن باز نمی‌ماند."

جونز دلیل عملی برای گوش دادن دید. او گفت که یک فرمانده می تواند به همه دستور دهد 500 فوت به سمت راست حرکت کنند و کل تفنگداران دریایی جابجا شوند.

او گفت: «اما اگر این ایده خوبی نباشد، روزی که شما دفتر را ترک کنید، آن‌ها از انجام این کار دست می‌کشند، زیرا منطقی نیست.» بنابراین، اگر می‌خواهید کارها بیشتر از دوره ریاست‌جمهوری شما دوام بیاورد، به نظر من منطقی است که ایده‌های بزرگ را از آنچه دیگران فکر می‌کنند، قبل از اینکه آن را به عنوان یک مأموریت تعیین کنید، بخواهید.»

رابطه بین افسران و تفنگداران دریایی که جونز در کمپ لژون دید، و هر دو نفر هفته قبل از مصاحبه از آن بازدید کردند، رابطه ای بود که او به یاد آورد. او گفت که شکاف بین نیروها و ژنرال‌ها در آنجا بسیار کم بود و تفنگداران دریایی سرباز وقتی ژنرال‌ها از آنها سؤال می‌کردند پاسخ‌های مستقیم می‌دادند.

آن دو همچنین به فرماندهان در مورد Veterans Strong رفتند، برنامه ای که هر دو مرد با آن کار می کنند. این ایده از NewDay USA سرچشمه گرفت، وام‌دهنده‌ای که جانبازان را در خانه‌ها قرار می‌دهد و هر دو مرد در هیئت مشاوران آن حضور دارند. جونز Veterans Strong را تلاشی برای ترسیم آنچه کهنه سربازان در طول زندگی خود به آن نیاز دارند، توصیف کرد. او گفت که یک جانباز 22 ساله به چیزهای متفاوتی نسبت به یک جانباز 58 ساله نیاز دارد.

مک مایکل این برنامه را راهی برای فراتر رفتن از یک تشکر و قدردانی می‌داند، که به گفته او می‌تواند به عنوان «فقط لبیک بگوید». او گفت که بهتر است به جانبازان کمک کنیم تا ببینند خدمات آنها با مزایایی همراه است که می توانند از آنها برای ایجاد پس انداز، ایجاد اعتبار و جستجوی آموزش عالی استفاده کنند. او گل را یک دست بالا توصیف کرد، نه یک دستی.

این اولین بار نیست که این دو فراتر از تفنگداران دریایی با هم کار می کنند. در ژانویه 2003، شش ماه قبل از پایان سفر خود به عنوان فرمانده، جونز آنجا را ترک کرد تا فرمانده عالی متحدان ناتو شود. این اولین باری بود که یک تفنگدار دریایی این شغل را بر عهده داشت.

جونز گفت که ائتلاف کشورهای سابق پیمان ورشو را پذیرفته است که ارتش آن‌گونه که کشورهای غربی برای افسران درجه‌دار ارزش قائل نیستند. او گفت که ناتو در هنگام ورود 19 عضو و هنگام خروج 26 عضو داشت. هیچ مشاور ارشد استخدامی نداشت.

قبل از اینکه مک مایکل بازنشسته شود، جونز دوباره تماس گرفت و از او خواست که برای پر کردن پست جدید به بلژیک بیاید. مک مایکل گفت هیچ تردیدی وجود ندارد. او همیشه آن دو را بتمن و رابین نامیده است و خودش را رابین می نامد.

جونز گفت که برای بقیه زمان خود در وظیفه فعال، مک مایکل شبکه ای از رهبران ارشد در سراسر اتحاد ایجاد کرد و اعضای آن با کمال میل این ایده را پذیرفتند. جونز این کار را تحول آفرین نامید.

مک مایکل گفت که دو تماس تلفنی جونز زندگی او را تغییر داد. او خود را برای هر دو خوش شانس می داند. او گفت قبل از اینکه کسی بتواند رهبری کند، باید پیروی را یاد بگیرد.

او گفت: "من رهبری بزرگی داشته ام که هر دو را به من یاد داده است."