یک فضاپیمای ژاپنی در حال تعقیب یک صخره فضایی است که گرانش را به چالش می کشد. بهترین توضیح فقط یک ضربه خورد

در 6 دسامبر 2020، کاوشگر Hayabusa2 ژاپن کپسولی از نمونه‌های گرانبها را از سیارک ریوگو به خارج از استرالیا پرتاب کرد، سپس در یک ماموریت طولانی‌تر حرکت کرد که به یک سنگ فضایی بسیار کوچک‌تر ختم می‌شود. با این حال، رویارویی بعدی آن ممکن است چالش‌برانگیزتر باشد، زیرا هدف جدید به گونه‌ای حرکت می‌کند که دانشمندان هنوز نمی‌توانند توضیح دهند.

این جسم که 1998 KY26 نامگذاری شده است، به گونه ای شتاب می گیرد که نمی توان آن را تنها با گرانش محاسبه کرد. این امر باعث شده است که برخی از دانشمندان پیشنهاد کنند که این یک سیارک نیست، بلکه یک دنباله دار تاریک یا حتی یک مصنوع بیگانه است (تئوری که حداقل فعلا قصد نداریم آن را سرگرم کنیم). اکنون، مقاله‌ای جدید این ایده که این یک دنباله‌دار است را به چالش می‌کشد و متوجه می‌شود که سنگ فضایی برای نگه داشتن یخ‌های مدفون آن‌قدر گرم است.

این یافته‌ها که در مجله Icarus منتشر شده است، راز مربوط به KY26 1998 را در حالی که فضاپیمای ژاپنی به سمت ناشناخته‌ها می‌جنگد، دوباره روشن می‌کند.

Hayabusa2 قرار است در سال 2031 با سنگ فضایی به عنوان بخشی از ماموریت طولانی خود برای جمع آوری غبار و سنگ بیشتر مستقیما از منبع ملاقات کند. 1998 KY26 یک جسم کوچک و توده‌ای نزدیک به زمین است که آنقدر سریع می‌چرخد که یک روز روی صخره تقریبا به محض شروع به پایان می‌رسد.

مدتی است که اوضاع برای این ماموریت خوب به نظر نمی رسد. در مقاله قبلی منتشر شده در سال 2025، اخترشناسان نشان دادند که هدف جدید هایابوسا 2 تقریبا یک سوم اندازه است که قبلا تخمین زده شده بود و بسیار سریعتر از آنچه در ابتدا تصور می شد می چرخد. اولین هدف Hayabusa2 تقریبا 3000 فوت (900 متر) عرض دارد. این فضاپیما ابتدا سیارک ریوگو را در 22 فوریه 2019 فرود آورد. در آوریل آن، یک ضربه گیر مسی به سیارک شلیک کرد تا یک دهانه مصنوعی تشکیل دهد و سپس در ماه ژوئیه برای دومین برخورد لمسی برای جمع آوری مواد از زیر سطح بازگشت.

با این حال، دست زدن به KY26 1998 ممکن است بسیار چالش‌برانگیزتر باشد، زیرا این سنگ فقط 36 فوت (11 متر) عرض دارد - به سختی دو برابر طول صفحه‌های خورشیدی فضاپیما - و تقریبا هر 5 دقیقه یک بار چرخش کامل را انجام می‌دهد. طبق مقاله ای که در مجله علمی Planetary در سال 2023 منتشر شد، برای پیچیده تر کردن اوضاع، مسیر سیارک شتاب های غیرعادی و غیر گرانشی را نشان می دهد.

بر اساس این مقاله، بزرگی شتاب‌ها بیشتر از آن‌هایی است که معمولا توسط اثر یارکوفسکی ایجاد می‌شود، نیروی کوچکی که توسط نور خورشید وارد می‌شود که می‌تواند به تدریج مدار یک سیارک را تغییر دهد، و نویسندگان نوشتند: «هیچ اثری مبتنی بر تشعشع و غیر شعاعی وجود ندارد که بتواند به این بزرگی باشد».

پس از بررسی جسم، تیم پیشنهاد کرد که این یک سیارک نیست، بلکه یک دنباله دار تاریک است. دنباله دار تاریک جسمی است که ظاهر و رفتارش تا حدودی شبیه یک سیارک است اما در فضا حرکت می کند که انگار یک دنباله دار است. دانشمندان هنوز در مورد این اجرام هیبریدی و اینکه آیا ممکن است بلوک های سازنده حیات را به زمین تحویل داده باشند، می آموزند.

اگر 1998 KY26 یک دنباله‌دار تاریک بود، شتاب آن را توضیح می‌داد: با گرم شدن جسم، یخ زیر سطح آن به گاز تبدیل می‌شود و به فضا منفذ می‌شود و سنگ را مانند یک رانشگر ضعیف به حرکت در می‌آورد.

با این حال، این توضیح ممکن است دیگر آن را قطع نکند. تحقیقات جدید منتشر شده نشان می دهد که اگر 1998 KY26 در واقع یک دنباله دار بود، مدت ها پیش ذخایر یخ خود را تخلیه می کرد. بدون یخ برای تخلیه، دلیل شتاب غیرمعمول جسم بار دیگر یک راز است.

این تیم با استفاده از داده‌های از قبل موجود، دمای جسم را مدل‌سازی کردند و دریافتند که حتی سردترین مناطق آن دارای میانگین دمای حداقل ۲۱۲ کلوین (۶۱- درجه سانتی‌گراد) هستند. برای حفظ یخ مدفون خود، دمای جسم باید زیر 145 کلوین (-128 درجه سانتیگراد) باقی بماند.

نویسندگان نوشتند: «در اینجا، ما نشان می‌دهیم که همه مکان‌ها روی سطح یا داخل KY26 1998 دارای دمای میانگین مداری هستند که به طور قابل‌توجهی بالاتر از نقطه تصعید مواد فرار در خلاء هستند. نتایج مدل دمایی ما نشان می‌دهد که نرخ خروج آب در KY26 1998 برای حفظ یخ مدفون بیش از حد بالاست.

در عوض، مقاله جدید نشان می‌دهد که این شی ممکن است به طبقه‌بندی سیارک‌هایی تعلق داشته باشد که عمدتا فاقد آب هستند. این موضوع هنوز شتاب عجیب سنگ را نامشخص می‌گذارد، اما Hayabusa2 ممکن است در نهایت زمانی که در سال 2031 به KY26 1998 برسد، پاسخ‌هایی دریافت کند.