یک نسل تاخیر: 900000 کودک از درمان در بیمارستان کودکان عقب مانده محروم شده اند

دو اتفاق مهم در ژانویه 2007 رخ داد. اپل آیفون را به دنیا معرفی کرد. در ایرلند، دولت به طور رسمی تصمیم به ساخت یک بیمارستان ملی کودکان جدید گرفت و قول داد تا سال 2011 آماده شود.

پس تقریبا 20 سال پس از آن، چگونه به نتیجه رسیده است؟ آیفون نحوه زندگی مردم را متحول کرده و ارتباطات را بازتعریف کرده است. بیش از سه میلیارد از آنها در سراسر جهان فروخته شده است. بیمارستان کودکان - خوب، ما هنوز منتظریم و حتی نمی دانیم چه زمانی باز می شود.

چطور ممکن است؟ چگونه می‌توان پروژه‌ای را که همه از آن حمایت می‌کردند و شدیدا می‌خواستند، اینقدر دیر به دست آورد؟ چگونه است که هزینه بیمارستان چند برابر چیزی است که ما در ابتدا وعده داده بودیم؟ این برای سایر پروژه های بزرگ در آینده چه معنایی دارد - بیمارستان ملی زایمان و مترولینک، برای شروع؟ و به طور کلی تر، چگونه کشورمان را اداره می کنیم؟

غریبه هنوز عدم خشم در هدر دادن پول است. رسانه ها به طور کلی این داستان را خاموش کرده اند. مخالفان نیز عموم مردم که با روایت مدور «بم [پیمانکار اصلی] در مقابل هیئت توسعه بیمارستان» تغذیه می‌شوند، علاقه چندانی نشان نمی‌دهند. همانطور که پل ولر مدت‌ها پیش می‌خواند، «عموم آنچه را که مردم به دست می‌آورند می‌خواهند».

اما پس از آن زندگی عمومی ایرلند در دهه سوم قرن بیست و یکم بسیار سورئال شده است. میلیاردها یورو از ترتیبات مالیاتی بین المللی به خزانه عمومی سرازیر می شود. ما به سختی باید نگران تأمین بودجه فعلی باشیم، اگرچه از آینده می ترسیم. اگر خط لوله مالیات فناوری خاموش شود چه؟ آیا ما تا آن زمان صبر خواهیم کرد تا شروع به گلایه از ضایعات ایجاد شده در پروژه های عمومی کنیم؟ و حتی شکست ما در راه اندازی دیگر زیرساخت های بسیار مورد نیاز؟

اسراف در مخارج عمومی موضوعی تکراری در حرفه روزنامه نگاری من بود، از دادگاه های پایان ناپذیر گرفته تا پروژه های ناکارآمد فناوری اطلاعات و هزینه های مکرر در حوزه سلامت. به نظر می رسد رسوایی های کوچک - مانند سوله دوچرخه لنستر هاوس یا چاپگر گالری ملی - تخیل عمومی را به خود جلب می کند، در حالی که هزینه های بیش از حد بزرگتر باعث شانه های بالا انداختن خسته می شود.

با این حال، مانند پل ولر، "من آنچه را که این جامعه می خواهد دریافت نمی کنم". خرج بیش از حد در بیمارستان کودکان مرا آزار می دهد. این پول ما به عنوان شهروند است، حتی پول من. بنابراین شروع کردم به کندوکاو عمیق‌تر در پروژه، تلاش برای درک آنچه اتفاق افتاد، مصاحبه با ده‌ها نفر از افراد درگیر در مراحل مختلف توسعه آن. من با بیماران و خانواده‌هایشان، سیاستمداران، سیاست‌گذاران، سازندگان و معماران، بدون سابقه و بدون سابقه صحبت کردم.

باور نمی‌کردم کسی عمدا قصد تحویل بیمارستانی گران‌قیمت و با تاخیر زیاد را داشته باشد، اما می‌خواستم ببینم آیا می‌توان خطاهای انجام شده را شناسایی کرد و درس‌هایی آموخت.

The result is Billion Dollar Baby, a detailed but by no means exhaustive look at how the hospital is heading for a €3 billion pricetag and being completed a generation late. The problems on this project, I found, have roots going back many decades but which were made worse at nearly every turn through hubris, over-optimism, inattention to detail and institutional infighting. می شد از بسیاری از آنها اجتناب کرد، یا حداقل آنها را به حداقل رساند. من سالها با این داستان زندگی کرده بودم.

In 2014, I was the first journalist to tour the proposed site for the facility, which was then a jumble of old buildings and overgrown patches of weeds at the western end of St James’s Hospital. حتی تا آن زمان، این پروژه سابقه ای بحث برانگیز داشت که با دسیسه های سیاسی، استعفا و مسائل مالی مشخص شده بود. مکان یک بار تغییر کرده بود، اما مجوز برنامه ریزی برای ساخت آن در جنوب غربی مرکز شهر دو سال قبل اعطا شده بود.

Gazing over the area from an elevated vantage point, the project director and I tried to imagine the giant building that was to arise on this spot. بزرگترین پروژه ساختمانی ایرلند؛ بیمارستانی پیشرفته برای بیمارترین کودکان. سخت بود که از این نماد قریب الوقوع مدرن شدن کشور هیجان زده نشدیم.

پس از آن بازدید، محل پاکسازی شد و چاله عظیمی برای پایه های بیمارستان حفر شد. اما برای مدت طولانی، و با عذرخواهی برای جناس، چیزی مشخص در بالای احتکار ظاهر شد. چیزی اشتباه بود

وزیر هشدار داد که تاخیر در بیمارستان کودکان "هزینه های اضافی قابل توجهی را تحمیل می کند".

در سال 2018، شایعاتی مبنی بر مشکلات مالی در بیمارستان به من رسید. درست زمانی که قرار بود ساخت و ساز شروع شود، شنیدم که چگونه صورتحساب پروژه هر هفته میلیون‌ها یورو افزایش می‌یابد. چگونه هزینه نهایی بیمارستانی که با قیمت 650 میلیون یورو شروع شد اکنون به بیش از 1 میلیارد یورو می رسد. چگونه، اگر به همین منوال ادامه پیدا کند، این ساختمان می تواند به گران ترین بیمارستان جهان تبدیل شود.

به من گفته شد در حالی که عموم مردم در تاریکی به سر می‌بردند، مقامات چندین بخش دولتی از این مشکل آگاه بودند. حتی برخی به این پروژه که به طور فزاینده بزرگتر می‌شد، لقب «مجتمع عمارت» داده بودند.

در آن زمان من در همان نزدیکی زندگی می کردم. I would often cycle past the site hoardings, gaily decorated with computer-generated images showing happy patients and doctors inside the clean-edged concrete and glass of a brash building. There was a panel illustrating the timeline of the project, which was regularly updated, yet always seemed to be out of date as deadlines constantly slipped.

هیچ کس این شایعات را تایید نمی کند. هیچ اطلاعات قطعی در دسترس نبود، من مطلع شدم. سرانجام در دسامبر 2018 در یادداشتی از کابینه که در اختیار این روزنامه قرار گرفت، ارقام دقیق گرانی اعلام شد. تنها در شش هفته، هزینه رسمی پروژه 400 میلیون یورو افزایش یافت. و افزایش بیشتر پیش بینی شد. اینها شماره‌های دفترچه تلفن بودند، در دوره‌ای که فهرست‌های تلفن هنوز وجود داشتند. افشای آنها طوفان سیاسی را برانگیخت. تعداد زیادی گزارش و تحقیقات دستور داده شد. دولت وقت متزلزل شد اما در نهایت جان سالم به در برد.

به هر حال، همان‌طور که لئو وارادکار در مصاحبه‌ای برای این کتاب به من می‌گوید، «بیمارستان همیشه یک «مشکل صدها میلیونی» بود تا «مشکل میلیاردی» مانند برگزیت یا سیاست مالیاتی».

ساخت و ساز شروع شد - و به همین ترتیب مشکلات بعدی نیز به وجود آمد. آشفتگی در جهان گسترده تر رخنه کرد. کووید 19. جنگ اوکراین برکسیت فوق الذکر. با افزایش بیشتر هزینه ها، هیئت توسعه و بم به علنی ترین شکل با هم اختلاف پیدا کردند و در نهایت از یکدیگر شکایت کردند.

Fast forward almost a decade, and the cost is officially estimated at €2.24 billion, though few would be surprised if the final bill reaches €3 billion. هنوز تاریخ پایانی برای پروژه ای که بیش از 20 سال پیش وعده داده شده بود وجود ندارد. تاریخ تکمیل در سنت جیمز تقریبا 20 بار به تعویق افتاده است.

در سال 1919، کاتلین لین بیمارستان کودکان سنت اولتان را در دوبلین با 70 پوند در بانک و دو تخت در یک اتاق تأسیس کرد. Over a century later, the national children’s hospital will open at some point with almost 480 beds and an operating budget likely to exceed €1 billion a year. به طور رسمی به ما می گویند این گران ترین بیمارستان جهان نیست.

من در اوایل سال جاری از تأسیسات هنوز ناقص بازدید کردم. در روز بازدید من، فضای داخلی وسیع به جز صدای بیپ آلارم، به طرز وحشتناکی ساکت بود. تنها افرادی که از محوطه طبقه همکف کاشی‌کاری‌شده عبور می‌کردند، کارگران ساختمان و کارکنان تحویل‌دهنده بودند که کلاه‌های سخت، ژاکت‌های بلند و روکش کفش‌های پلاستیکی پوشیده بودند. مغازه‌ها و فروشگاه‌های مواد غذایی برنامه‌ریزی‌شده در امتداد میدان، تخته و خالی ماندند.

معماری چشمگیر است، مواد استفاده شده درجه یک. این طراحی که شامل استفاده سخاوتمندانه از گرانیت، شیشه و آلومینیوم است، فریاد می‌زند که «هیچ هزینه‌ای دریغ نمی‌شود». مناطق بازی سخاوتمندانه بین هر انگشت ساختمان وجود دارد، «باغ چمنزار» در انتهای محوطه قرار دارد، یک استخر آب درمانی پیشرفته و سالن‌های ورزشی در طبقات بالا، یک سکوی هلی‌در روی پشت بام.

با ایستادن در بالای دهلیز، معنای واقعی ساختمان را نه از این عناصر شیک، بلکه از هوای تازه روبروی من می توان دریافت - چهار طبقه از آن از قسمت ورودی و سه طبقه دیگر بالای من. این فضای مرده ای است که هرگز در یک مرکز خصوصی وجود نخواهد داشت، واضح ترین بیان این است که این یک ساختمان بیانیه است که برای تقویت روحیه شهروندان طراحی شده است. همانطور که راهنمای آن روز من گفت، "این چیزی است که در دبی می بینید". این ساختمان یک شگفتی است و من برای آن آرزوی خوبی دارم. اما نگرانی من با باز شدن از بین نمی رود.

بهره برداری، پرسنل و گسترش آن گران خواهد بود. همانطور که رسوایی‌های جاری در مرکز بهداشت کودکان ایرلند نشان می‌دهد، کار تلفیق کارکنان مؤسسات مختلف با فرهنگ‌های کاری متفاوت، کار بزرگی است. نشانه اندکی وجود دارد که زایشگاه وعده داده شده در سایت سنت جیمز در آینده نزدیک ساخته شود، اگرچه این سه مکان بیمارستان بزرگسالان، کودکان و زایمان به عنوان استاندارد طلایی برای مراقبت از بیمار در نظر گرفته می شود.

این داستان یک ساختمان است اما با بیماران در قلب آن. برای سال‌ها، مراقبت از کودکان سیندرلای سلامت ایرلند بود. بیماران بسیار بیمار در بیمارستان‌های کودکان فعلی و ویران ما در مراکز اغلب در حال فروپاشی درمان می‌شوند - و هنوز هم هستند. با تقریبا یک نسل تاخیر تکمیل بیمارستان، چیزی در حدود 900000 کودک فرصت درمان در آن را از دست داده اند. در همین حال، بر اساس یک برآورد تقریبی، حدود 5000 خانه اجتماعی می‌توانست با هزینه‌های مازاد بر این پروژه یا بیش از 1500 تخت بیمارستانی ساخته شود.

بسته به اینکه در نهایت در دادگاه بین بم و هیئت توسعه چه اتفاقی می افتد، مازاد نهایی این پروژه می تواند بیشتر از پیش بینی فعلی باشد.

داستان بیمارستان کودکان، با همه پیچ و خم ها، تکان ها و معکوس هایش، به یک اندازه مجذوب و وحشتناک است. داستانی درباره دوبلین و رقابت های بزرگ در یک مکان کوچک است. در مورد وعده هایی که به نسلی از کودکان داده شد که در نهایت با تاخیرهای پیش آمده ناامید شدند. بدیهی است که به پزشکی و پول می پردازد، اما سیاست، مذهب، دانشگاه و تجارت را نیز در بر می گیرد.

عناوین فعلی فقط بخشی از داستان را به ما می گویند. مشکلات این پروژه ریشه در تصمیمات و رویدادهای سال ها، حتی دهه ها پیش دارد. هزینه‌های بیش از حد، تاخیرها و دست کم‌گرفتن هزینه‌ها خیلی قبل از ورود بم اتفاق افتاد. یکی از وزیران آن را با ظلم خلاصه کرد: "طراحی اشتباه، در سایت اشتباه، قرارداد به روش اشتباه و ساخته شده توسط پیمانکار اصلی اشتباه".

بیشتر از همه، این داستان درباره مردم است. خانواده‌هایی که قبلا اغلب ناامید شده‌اند و فرزندانشان مجبور بوده‌اند برای بیمارستانی در سطح جهانی که در آن به آنها قول درمان داده شده بود، مدت زیادی منتظر بمانند.

پل کالن سردبیر سابق سلامت روزنامه ایرلندی تایمز است. بیبی میلیارد دلاری – چگونه ایرلند بیمارستان ملی کودکان خود را ساخت – به هر قیمتی، توسط Hachette Ireland منتشر شده است.