یک نظرسنجی برجسته از هنرهای گرافیکی بومی انتظارات را زیر پا می گذارد

تا فوریه آینده، خانه پوستر نیویورک میزبان «طراحی شده برای قرمز بودن» است، یک بررسی نقطه عطف از هنرهای گرافیک بومی. طبق قرارداد نهادی، چنین نمایشی به صورت زمانی آشکار می شود. اما همانطور که متصدی آن، طراح بومی برایان جانسون، اشاره می کند، زمان مار است که دم خود را می بلعد.

این نمایش دو قرن و بیش از 60 قبیله و ملت را در بر می گیرد که حول پنج موضوع سازماندهی شده است: شادی بومی، حاکمیت خلاق، اعتراض، پیچیده است، و بازاریابی استخراجی. بخش‌ها در اطراف یک گالری واحد قرار می‌گیرند و به بازدیدکنندگان اجازه می‌دهند از هر دو انتهای آن شروع کنند. به گفته جانسون، بهتر است از Joy شروع کنیم، اگرچه حتی محورهای روانگردان آن بخش - زلزله دهه 60 به طرز چشمگیری سرزمین بومی را در نوردید - نشان از دردسر دارد.

جانسون، که شهروند هند موناکان است، گفت: «اعتراض به معنای واقعی کلمه ستون فقرات کل گالری است. جانسون این نمایش را تا حدی برای تصحیح رکورد هنرهای گرافیکی تنظیم کرد که هم تمرین‌کنندگان بومی را در تاریخ‌نامه‌های خود به حاشیه رانده و هم زخمی را در تخیل عمومی به جا گذاشت. آمریکایی ها مطمئنا تبلیغات را به خاطر می آورند و فیلم ها را دیده اند: "رئیس" دلشکسته، شاهزاده خانم تحریک کننده و جنگجوی مغرور، کودکی شده توسط پیجین و خالی از فردیت.

جانسون که از ضمایر خود استفاده می کند، گفت: "کل ایده پشت این چندگانگی است." بومیان آمریکا و بومیان یک پتو نیستند. ما اجازه داریم در مورد خود صحبت کنیم و خودمان را دیده باشیم، نه آنطور که اسطوره ای بر سر ما گذاشته شده یا در تار و پود آمریکا تنیده شده است.

در میان هنرمندان شرکت کننده، کنت مانکمن، اونامان کالکتیو (در پوسترهای اصلی که برای اعتراضات خط لوله دسترسی داکوتا ایجاد کردند نشان داده شده است). آنا تسوهلاراکیس، که در آخرین دوسالانه ویتنی حضور داشت، بنری را از پروژه راهنمای بومی خود ارائه داد که با اقتدار Helvetica Bold نوشته شده بود: من واقعا روشی را دوست دارم که شما به حقوق بومیان آمریکا احترام می گذارید. با این حال، این نمایش مفهوم هنرهای گرافیک را فراتر از مرزهایی که حتی میزبان آن، خانه پوستر ترسیم کرده است، گسترش می دهد.

جفری گیبسون، که همچنین در مجموعه‌ای از همکاری‌های شادی‌بخش با هنرمندانی از جمله لوزن هیل، اریک پل ریگ، و دانا کلاکستون ظاهر می‌شود، با یک زیگورات مینیاتوری با عنوان چون هنگامی که وارد خانه من می‌شوید، خانه ما می‌شود (2020) و الگوبرداری از معماری کاهوکیا، یک بومی مدرن باستانی، نشان داده شده است.

صنایع دستی، هنرهای تجسمی، طراحی: کمربند سرامیکی تونی گونیا، که برگرفته از سنت Haudenosaunee مربوط به اواسط قرن شانزدهم است، کجا می‌افتد؟ و جعبه سایه الا مایرز، نمودار رنگ ناواهو، که همانطور که از نامش پیداست، حدود 40 گیاه و رنگ هایی را که روی پشم تولید می کنند را نمایش می دهد، چطور؟

جانسون گفت: "دیواری بین این دسته بندی ها فرض شده یا تحمیلی وجود دارد، اما کسی می تواند سبد باف یا قالیباف باشد و همچنین به طراحی گرافیک مشغول باشد. هنر و طراحی با همه چیز ترکیب می شوند."

مکالمه بین جانسون و ARTnews در مورد شروع، پایان و مقصد بعدی نمایش را بخوانید.

بنابراین، عنوان.

من عاشق این هستم که عنوان یک کلمه دوگانه باشد: "قرمز" و "خوانده". من یک توهین نژادی می‌گیرم و آن را درست در چهره شما قرار می‌دهم، اما این اثر همچنین برای خواندن، درک، پردازش و تأمل طراحی شده است. این مانند جنبش قدرت سرخ یا جنبش سرخپوستان آمریکایی است - چیزی را که برای ما بسیار مقدس بود پس می گیریم و کل نمایش را با بیرون زدن آن باز می کنیم.

دیدن این همه اجسام سه بعدی در یک نمایش گرافیکی غیرعادی است. تفکر اینجا چیست؟

یکی از سوالاتی که در نمایشگاه مطرح می شود این است که چه چیزی به عنوان پوستر به حساب می آید.

برای من، پوستر، در یک بافت بومی، چیزی است که پیامی را از طریق تایپوگرافی، زبان بصری یا زبان بومی منتقل می‌کند و برای نمایش یا بیان عمومی در نظر گرفته شده است.

نمودار رنگ ناواهو نشان می دهد که چگونه می توان از گیاهان برای ساخت رنگ های مختلف استفاده کرد. این هنرمند در دهه 1980 پوسترهایی ساخت، اما چاپ روی کاغذ اسیدی بود و کار به سرعت خراب شد. هنوز حروفی در اطراف وجود دارد، اما من نمودار اصلی را می‌خواستم - شی واقعی که نشان می‌دهد کجا می‌توان یک گیاه خاص را پیدا کرد و چگونه می‌توان از آن برای ایجاد یک رنگ استفاده کرد.

این حق حاکمیت است: گفتن «اینها چیزهایی هستند که باید درباره آنها صحبت کنید.» ما این را در کلاس های تاریخ طراحی آموزش نمی دهیم.

جفری گیبسون (متولد 1972، می سی سی پی چوکتاو/چروکی)، «چون وقتی وارد خانه من می شوی، خانه ما می شود» (2020)

با حسن نیت ارائه شده از هنرمند تصویر با حسن نیت از خانه پوستر

این شکاف در آموزش هنر و طراحی را چه می دانید؟

در مدرسه به ما گفته می‌شود که آلمانی‌ها همه کارها را انجام می‌دهند، طراحی با باهاوس شروع شد، که باید اینگونه باشد: تایپوگرافی سوئیسی. پس از باهاوس، مردم به ییل آمدند، در کالج بلک مونتین تدریس کردند و سپس این ایده ها در کرنبروک، اوتیس، کال آرتس و مدارس دیگر منتشر شد. آموزش هنر در سایه عمیق باهاوس گیر کرده است.

من استودیو پلیمود را اجرا می کنم. ما 20 سال است که در حال طراحی کتاب و نمایشگاه موزه هستیم. در سال 2020، ما یک مدرسه تاریخچه طراحی BIPOC را شروع کردیم. ما به افراد رنگین پوستی نگاه می کنیم که عمدا پاک شده و از قانون طراحی خارج شده اند. مدرسه ما کلاس‌هایی درباره طراحی سیاه در آمریکا، Diseño Gráfico، یک دوره SWANA ارائه می‌دهد - از طراحان و محققان می‌خواهیم آنچه را که فکر می‌کنند حذف شده است به ما نشان دهند.

بخش "آلکاتراز و اعتراض" تمایزات بین هنر، شی و طراحی را پیچیده تر می کند.

در سال 1969، بومیان آمریکا جزیره آلکاتراز در نزدیکی سانفرانسیسکو را اشغال کردند و تا سال 1971 آن را حفظ کردند. آنها اعلامیه ای را صادر کردند که خواستار بازگشت جزیره شد. مهاجرانی که قبل از آنها جزیره را اشغال کرده بودند، آن را به حال خود رها کرده بودند. مردم بومی متوجه شدند که دیگر از آن استفاده نمی شود و در واقع گفتند: "ما آن را پس می گیریم." آنها آن اعلامیه را روی یک تکه پوست گاومیش کشیده نوشتند.

طراح (های) هنگامی که شناخته شد، "اعلامیه برای اشغال آلکاتراز توسط هند"، 1970.

با حسن نیت ارائه شده از خدمات مارشال های ایالات متحده و موزه مارشال های ایالات متحده، Inc. تصویر با حسن نیت از خانه پوستر

از کجا پیداش کردی؟

Emma Waggoner، یک طراح گرافیک که شهروند Cherokee Nation است، آن را پیدا کرد. این مخفیگاه در مجموعه موزه مارشال‌های ایالات متحده در آرکانزاس بوده و باقی می‌ماند. واگونر و همسرش به آنجا رفتند تا آن را شناسایی کنند. آنها با موزه تماس گرفتند، اگرچه کارکنان آن در ابتدا مطمئن نبودند که آیا می خواهند آن را به ما قرض دهند.

من در سانتافه مشغول کار با یک آرشیو بودم که بایگانی گفت: "صبر کن، من آنها را می شناسم" و تلفن را برداشت. او با موزه تماس گرفت و گفت: "هی، آیا این چیز مخفی را در مجموعه خود داری؟ بله، برایان جانسون بومی وجود دارد که می خواهد آن را از ما بگیرد." باز هم، انسانیت با شناخت افراد از یکدیگر ممکن می شود.

این یک قطعه کلیدی است زیرا می‌پرسد چرا بومیان آمریکا باید به کنوانسیون قرار دادن [طراحی] روی کاغذ پایبند باشند. چرا ما نیاز به یک ماشین چاپ بزرگ داریم که به پشت اسب متصل باشد، در حالی که ما به دنبال گاومیش هستیم، در دشت حرکت کند؟ ما می‌توانیم یک پیام در مخفی کردن قرار دهیم و آن را قرار دهیم. و نگاه کنید: تایپوگرافی و پیام عمومی وجود دارد، به همین دلیل است که این لحظه بسیار مهم در نمایشگاه است. این دقیقا در عین حال کنایه آمیز و صادقانه است.

از موزه مارشال های ایالات متحده - که من به تازگی وجود دارد - تا منهتن. تغییر فضای نمایش داده شده در آن چگونه باعث تغییر شیء شد؟

در اینجا، اجازه ابراز وجود، حضور و فریاد زدن داده می شود. توقیف یا زندانی نامیده نمی شود. در اینجا، زمینه دارد. آیا این یک شیء مقدس است؟ نه. آیا هنوز با ما صحبت می کند؟ بله. این یک شی اعتراضی است که به مردم بومی کمک کرد تا حقوقی را که امروز داریم به دست آورند.

من قدردانی می‌کنم که Poster House به اندازه کافی مراقب بود که هشدارهای آتش را پس از نصب کامل نمایش خاموش کند و به من اجازه داد در فضای سازمانی بنشینم. من بارها و بارها از هر شی، به خصوص این یکی تشکر کردم. من واقعا در آماده سازی اتاق زندگی کردم و گفتم: "از حضور شما بسیار متشکرم."

مانند بسیاری از قطعات در اینجا، به "Designer Once Known" نسبت داده می شود. در موزه، دیدن متن «هنرمند ناشناس» روی دیوار رایج‌تر است. تفاوت ظریف چیست؟

"Designer Once Known" همان چیزی است که ما روی برچسبی می زنیم که در آن موزه "ناشناخته" را درج می کند. این یک چیز نیست. "ناشناخته" یک شانه بالا انداختن است. انسان شناسی است راهی برای اثباتش نیست راهی برای دانستن نیست اما این آشغال است افرادی که آن شی یا آن اثر را ساخته بودند شناخته شده بودند. آنها دوست داشتند. نام از جسم خارج نشد. فقط ارزشی نداشت

«یک بار شناخته شد» می‌گوید کسی واقعی بود، دوباره به آنها انسانیت می‌دهد. کسی می‌دانست که دستان چه کسی آن بلوک را بریده، آن چاپ را کشیده، آن پرچم را مهره زده است - نام آنها، ملتشان، چه کسی به آنها یاد داده است، نسب آنها، و برای چه کسی ساخته اند - همه چیز. بنابراین وقتی «Designer Once Known» را روی دیوار می‌گذارم، از نامش چشم‌پوشی نمی‌کنم. من فضایی را با وقار پر می کنم و به امید روزی که بتوانم آن را پر کنم.

پس بده؟ (2023) توسط New Red Order با رایلی هوکر و دیلن کلنسی، برای کارناوال طنز "The World's Fair" توسط Creative Time در کوئینز ارائه شده است. این پوستر به لوگوی شروین-ویلیامز در سال 1893 با عنوان «زمین را بپوشانید» اشاره دارد که کاریکاتور یک سرخپوست بومی آمریکایی را در حال ریختن رنگ بر روی کره زمین به تصویر می کشد. از بینندگان علاقه مند به استرداد زمین دعوت می شود با شماره 800 پوستر تماس بگیرند. رابرت فلیسیانو

«پیچیده است» و «بازاریابی استخراجی» در پشت قرار گرفته اند، کمی دور از چشم. بازدیدکنندگان چه نوع کاری در آنجا پیدا خواهند کرد؟

یک قطعه کلیدی در این بخش قبلا در مجموعه Poster House وجود داشت: اثری از Winold Reiss. ریس یک مهاجر آلمانی که در اواخر دهه 1880 به ایالات متحده آمد، در دوران رنسانس هارلم نقاش مهمی شد. او نقاشی به آرون داگلاس را آموزش داد و پرتره‌های او از آلن لاک، لنگستون هیوز و زورا نیل هرستون در نمایشگاه رنسانس هارلم Met به نمایش درآمد.

او همچنین شیفته داستان های "کابویی و هندی" بود. به رزرواسیون بلک فیت در مونتانا رفتیم. آنجا واقعا به خوبی شناخته شد. آنها عاشق این مرد تصادفی آلمانی بودند. او به آنها پول داد تا به جای او بنشینند، برای یک مترجم پول داد، آنها را دقیقا همان طور که باید نقاشی کنند نقاشی کرد - برعکس ادوارد کورتیس. 280 پرتره نقاشی کرد. او با داستان های آنها آشنا شد و پس از مرگ، خاکستر او را در رزرو پخش کردند. او همچنین تمام آن نقاشی ها را به راه آهن بزرگ شمال فروخت.

و راه‌آهن بزرگ شمال - دینگ، دینگ، دینگ - این پرتره‌ها را به ابزار بازاریابی برای تبلیغ مسیر خود تبدیل کرد. این شرکت آنها را روی کارت های بازی، کارت های ویزیت تکثیر کرد. هیچ یک از پول به رزرو برنگشت. از نام آنها استفاده نشده است. از آنها اجازه نگرفتند.

اما در عین حال، تایپوگرافی شگفت انگیز است. این تناقض است. پوستر به زیبایی ساخته شده است، اما در سیستمی شرکت می کند که افراد بومی، زمین و تصاویر را برای منافع تجاری استخراج می کند.

پیچیده است

پیچیده است

ریس در مورد رزرو کارگاهی راه اندازی کرد؟

مردم در تعطیلات به مونتانا می آمدند و مردم بومی را نقاشی می کردند. آنها دستمزد می گرفتند، اما با آنها به عنوان یک نمایش فرعی نیز برخورد می شد که در اسطوره "نژاد در حال ناپدید شدن" قرار گرفته بود. چیزی چسبناک در آن وجود دارد. چرا مستقیما با آنها کار نمی کنید، یا از آنها نمی خواهید که منجوق کاری، چیزی از سنت های خودمان را به شما آموزش دهند؟ نه، در عوض، این استودیو بزرگ به سبک میکل آنژ بود. باز هم ایده غربی آموزش هنر.

وینولد ریس (1886-1953)، سازنده امپراتوری/ستاره غربی، (1952) تصویر مجموعه دائمی خانه پوستر با حسن نیت از خانه پوستر

بعدی برای نمایش چیست؟

این یک نمایش جامع نیست. هیچ راهی وجود ندارد که بتوانیم نماینده همه 574 قبیله [به رسمیت شناخته شده فدرال] باشیم. قبایل ناشناخته چطور؟ قبایلی که به طور کامل پاک شدند چطور؟ به همین دلیل است که من تنها کسی نیستم که می‌توانم صحبت کنم و این کار را انجام دهم. نمایش باید به جایی مانند Pine Ridge یا اوکلاهاما سیتی برود. هر جا که می‌رود، دوست دارم بایگانی‌های محلی را جستجو کنم و نمایش را متناسب با هر فضا گسترش دهم. می دانید مواد Lenape زیادی وجود دارد، زیرا ما در سرزمین آنها هستیم. من می خواهم افرادی که آن را می بینند لنگر آن باشند، بنابراین برای آنها معنی دارد.

همانطور که ما به خوبی می دانیم طراحی از جهات مختلف پر است و این نمایش هرگز قبلا انجام نشده است. ما باید آن را به مناطق محروم ببریم. من به نوجوانان بومی نیاز دارم تا ببینند که می توانند این چیزها را بسازند، که لیاقت حضور در این فضا را دارند.