11 گل کافی نیست؛ نوجوانان ایران همچنان باید نگران باشند

به گزارش فوتبال 360، تیم فوتبال نوجوانان ایران صبح شنبه (23 آبان ماه) در دومین مسابقه خود از مرحله انتخابی جام ملت‌های زیر 17 سال آسیا، با نتیجه 11 بر صفر از سد سریلانکا گذشت تا دومین پیروزی متوالی خود را در گروه چهارم رقابت‌ها جشن بگیرد. شاگردان ارمغان احمدی که در مسابقه نخست به سختی و با تک‌گل زارعی از سد پاکستان عبور کرده بودند، این بار مجال چندانی به حریف ندادند. اختلاف سطح دو تیم خیلی زود خودش را نشان داد و نوجوانان ایرانی با 8 گل زده در نیمه نخست، عملاً تکلیف مسابقه را مشخص کردند. در ادامه هم 3 گل دیگر به ثمر رساندند تا یکی از پرگل‌ترین پیروزی‌های این دوره از رقابت‌ها را رقم بزنند.

این پیروزی دومین برد تیم ایران در مسابقات انتخابی بود؛ اما برخلاف آنچه نتیجه 11 بر صفر نشان می‌دهد، هنوز نمی‌توان از آرامش کامل در اردوی نوجوانان صحبت کرد. دلیل این نگرانی را باید در اتفاقات یک سال گذشته جست‌وجو کرد؛ مسیری که با امیدواری فراوان آغاز شد اما در نهایت به یکی از تلخ‌ترین ناکامی‌های فوتبال پایه ایران انجامید.

ارمغان احمدی سال گذشته پس از عملکرد موفق در آکادمی سپاهان و کسب عنوان قهرمانی جام کافا با این تیم، به عنوان سرمربی تیم نوجوانان ایران انتخاب شد. این انتخاب در شرایطی صورت گرفت که در دوره قبلی نوجوانان ایران با هدایت عباس چمنیان در جام ملت‌های زیر 17 سال آسیا نتوانستند از مرحله گروهی صعود کنند و با کسب تنها یک امتیاز، زنگ خطر را برای فوتبال پایه ایران به صدا درآورده بود. نوجوانان در حالی این فاجعه را به بار آوردند که به زعم همه کارشناسان فوتبال در آسیا، در بهترین گروه قرار داشتند. اما آن‌ها بعد از تساوی 1-1 با کره شمالی و شکست 3 بر دو مقابل عمان، در بازی آخر به تاجیکستان هم باختند و با کسب یک امتیاز در قعر جدول گروه قرار گرفتند. از این گروه، تاجیکستان به عنوان تیم اول و کره‌شمالی به عنوان تیم دوم به مرحله یک‌چهارم نهایی صعود کردند. درد این ناکامی از این جهت بالا بود که برای اولین بار، قاره آسیا در جام جهانی نوجوانان، به جز قطر که میزبان جام جهانی است 8 سهمیه داشت و اما تیمی که چمنیان ساخته بود، نتوانست به جام جهانی 48 تیمی صعود کند.

در چنین شرایطی، انتظارات از احمدی بیشتر بود. او قرار بود تیمی بسازد که بتواند اعتبار ازدست‌رفته نوجوانان ایران را بازگرداند و در مسیر موفقیت قدم بردارد. با این حال، سرنوشت دوره بعدی بدتر شد و نوجوانان ایران حتی از مرحله انتخابی جام ملت‌های آسیا توان صعود پیدا نکردند و جام ملت‌های آسیا سال 2025، بدون حضور فوتبال ایران برگزار شد. حالا همان سرمربی باید بار دیگر تیمش را از انتخابی جام ملت‌های آسیا به مرحله نهایی برساند؛ آن هم در شرایطی که کوچک‌ترین لغزشی می‌تواند تکرار یک کابوس قدیمی باشد.

پیروزی مقابل سریلانکا و پاکستان اگرچه شروع خوبی برای نوجوانان ایران بوده اما مسابقه اصلی هنوز از راه نرسیده است. اردن، جدی‌ترین رقیب ایران در گروه چهارم، پس از پیروزی مقابل لائوس و سریلانکا، خودش را به‌عنوان مدعی اصلی صعود معرفی کرده است. حالا دو تیم با 6 امتیاز در انتظار رویارویی مستقیم هستند؛ مسابقه‌ای که سه‌شنبه (26 آبان ماه) برگزار می‌شود و می‌تواند سرنوشت صدرنشین گروه را تا حد زیادی مشخص کند.

ایران در آخرین مسابقه خود نیز باید به مصاف لائوس برود؛ دیداری که روی کاغذ مأموریت دشواری برای شاگردان احمدی نیست. با این حال، پیش از آن باید از سد اردن عبور کنند. در این رقابت‌ها تنها صدرنشین گروه راهی مرحله نهایی جام ملت‌های آسیا می‌شود و همین مسئله اهمیت مسابقه پیش رو را دوچندان کرده است.

شاید تلخ‌ترین بخش ماجرا، مقایسه شرایط فعلی نوجوانان ایران با 9 نماینده دیگر فوتبال آسیا باشد. فوتبال ایران این روزها باید برای رسیدن به جام ملت‌های آسیایِ سال آینده بجنگد که از 22 اردیبهشت‌ماه سال 1406 در ازبکستان برگزار خواهد شد؛ در حالی که 9 کشور قطر، عربستان سعودی، ازبکستان، ژاپن، چین، استرالیا، کره جنوبی، تاجیکستان و ویتنام تا چند روز دیگر در جام جهانی زیر 17 سال 2026 حاضر خواهند بود. این همان تفاوتی است که باید فوتبال ایران و مسئولانش را به فکر فرو ببرد. بسیاری از این کشورها در مقاطع مختلف از نظر تاریخی و جایگاه فوتبال ملی بزرگسالان، فاصله‌ زیادی با ایران داشته‌اند اما در رده‌های پایه مسیر متفاوتی را طی می‌کنند. آن‌ها حالا در مهم‌ترین تورنمنت فوتبال نوجوانان جهان حضور دارند و فوتبال ایران همچنان باید نگران نتیجه یک مسابقه انتخابی در آسیا باشد.

چند سال قبل، حضور نوجوانان ایران در جام جهانی زیر 17 سال، بستری برای معرفی استعدادهایی شد که در ادامه نام‌شان در فوتبال ایران بیشتر شنیده شد. اسماعیل قلی‌زاده، رضا غندی‌پور، محمد رزاقی‌نیا، احسان موردی، کسری طاهری، نیما اندرز و آرشا شکوری از جمله بازیکنانی بودند که با درخشش در آن رقابت‌ها، به‌ویژه در مسابقه فراموش‌نشدنی مقابل برزیل، توجه‌ها را به خود جلب کردند و حالا برخی از آن‌ها از جمله رزاقی‌نیا، کسری طاهری و اسماعیل قلی‌زاده به بازیکنانی شاخص در لیگ برتر بدل شده‌اند. آن تجربه جهانی فقط یک حضور در تورنمنت نبود؛ فرصتی بود برای دیده‌شدن، پیشرفت و ورود به سطح بالاتری از فوتبال بود.

حالا اما شرایط کاملاً متفاوت است. در شرایطی که فدراسیون فوتبال ایران در آستانه دریافت جایزه و نامزدی در بخش عملکرد فدراسیون‌ها در رده‌های پایه قرار دارد، تیم نوجوانان باید برای دومین مرتبه پیاپی نگران از دست دادن جام ملت‌های آسیا باشد. این تناقض، بیش از هر نتیجه‌ای جای تأمل دارد. چگونه می‌توان از عملکرد موفق در فوتبال پایه صحبت کرد، وقتی تیم نوجوانان ایران حتی در رسیدن به رقابت‌های قاره‌ای هم با چنین دشواری‌هایی روبرو است؟

11 گل مقابل سریلانکا نتیجه‌ای امیدوارکننده به شمار می‌رود اما این پیروزی نمی‌تواند همه نگرانی‌ها را از بین ببرد. برای ارمغان احمدی و شاگردانش، حالا همه‌چیز به مسابقه اردن گره خورده است؛ مسابقه‌ای که می‌تواند مسیر آن‌ها را به سمت جام ملت‌های آسیا باز کند یا برای دومین سال متوالی، رؤیای حضور در این رقابت‌ها را به کابوسی تکراری تبدیل کند. فوتبال ایران به‌جای آنکه در این روزها درباره استعدادهای تازه‌اش در جام جهانی صحبت کند، چشم به نتیجه نوجوانانی دوخته که هنوز برای رسیدن به جام ملت‌های زیر 17 سال آسیا باید بجنگند.