3 تسلط بر نشست ترامپ و شی

هنگامی که روسای جمهور دونالد ترامپ و شی جین پینگ آخرین بار در ماه مه 2026 با یکدیگر دیدار کردند، گفتگوها بر سه موضوع متمرکز بود: تجارت، فناوری و تایوان. اجلاس بعدی آنها که قرار است در 24 سپتامبر در ایالات متحده آغاز شود، به نظر می رسد دوباره بر روی مجموعه ای از موضوعات متمرکز شود. تفاوت اصلی این خواهد بود که عنصر فناوری با تغییر ناگهانی و سریع در تحولات هوش مصنوعی فوریت بیشتری پیدا کرده است. چیزی که کمتر مشخص است این است که آیا دو طرف قادر خواهند بود به هر نوع توافقی دگرگون کننده در این مورد یا هر موضوع دیگری دست یابند.

فوری ترین مسئله، اما همچنین ساده ترین حل، در تجارت خواهد بود. تقریبا یک سال پیش در بوسان در کره جنوبی، ترامپ و شی توافقی را امضا کردند که به موجب آن ایالات متحده توافق کردند برخی از کنترل‌های صادراتی بر روی فناوری پیشرفته را لغو کنند و تعرفه‌های سه رقمی آن زمان بر کالاهای چینی را کاهش دهند. چین به نوبه خود موافقت کرد که جریان مواد معدنی حیاتی و خاکی های کمیاب را به کاربران آمریکایی محدود نکند. این پیمان - فقط برای یک سال خوب است - اکنون برای تمدید است.

هر دو طرف احتمالا خواهان ادامه توافق فعلی هستند، و در حالی که ممکن است تغییراتی در طرفین وجود داشته باشد، توافق جدید احتمالا مشابه قرارداد قبلی خواهد بود. هر یک از طرفین در نشست‌های قبلی پیشنهاد کرده‌اند که باید ابزار جدیدی به نام «هیئت تجارت» وجود داشته باشد که روابط غیرحساس چین و آمریکا را ارزیابی کند. منافع تجاری با این حال، جزئیات در مورد این موسسه مبهم است. برخی از اطلاعیه ها در طول اجلاس احتمالا اعلام می شود، اما رهبران تجاری می خواهند بدانند ترتیبات هیئت مدیره چقدر جامع و پایدار خواهد بود.

هنوز اطلاعات کمتری در مورد هیئت سرمایه گذاری پیشنهادی وجود دارد که در تابلوی قرعه کشی باقی می ماند. طرف چینی پیشنهاد کرده است تا مدیران ارشد اجرایی چینی را به این اجلاس بیاورند تا با افرادی مانند جنسن هوانگ از انویدیا و ایلان ماسک از تسلا که هر دو ترامپ را در سفر پکن همراهی می‌کردند، هماهنگی داشته باشند. اما انتخاب رهبران کسب‌وکار احتمالا به این موضوع می‌پردازد که چین فکر می‌کند در کوتاه‌مدت چه جنبه‌هایی از تجارت به‌طور مؤثرتر توسعه می‌یابد. تایوان مسئله بسیار سخت تری برای حل است، اما بعید است موارد زیادی که در سفر شی جینپینگ مورد بحث قرار می گیرد، نتیجه آن را تعیین کند.

ترامپ نسبت به سلف خود تمایل کمتری به متعهد ساختن ایالات متحده به دفاع از جزیره در صورت حمله پکن داشته است، در عوض بر موضع دیرینه واشنگتن مبنی بر ابهام استراتژیک تاکید می کند. و اگر چه ایالات متحده در حال حاضر از شرق آسیا به دلیل درگیری با ایران منحرف شده است، چین همچنان ترجیح می دهد روش هایی به جز جنگ بیابد تا جزیره را تحت کنترل پکن قرار دهد.

انتخابات ریاست‌جمهوری جزیره در ژانویه 2028 به احتمال زیاد لحظه حیاتی‌تری برای آینده تایوان خواهد بود، به‌ویژه اگر اپوزیسیون - و دوست‌دار چین - کومینتانگ (KMT) برنده ریاست‌جمهوری شود، یا در واقع اگر یک نامزد انزواطلب در اواخر همان سال رئیس‌جمهور ایالات متحده شود. اگر رئیس‌جمهور بعدی ایالات متحده تصمیم بگیرد که با مشارکت کمتر فعال در مسائل خارج از کشور، مسیر خود را تغییر دهد - همانطور که از سوی رقبای اولیه چپ و راست مطرح شده است - همه چیز را بیشتر تغییر می‌دهد.

در حال حاضر، پکن به ایجاد ظرفیت دریایی ارتش آزادیبخش خلق ادامه خواهد داد تا گزینه اقدام نظامی علیه جزیره را داشته باشد. اما ترجیح آن بهره‌برداری از تغییرات در سیاست داخلی تایوان در عین ترکیب انگیزه‌های اقتصادی و اجبار، فشرده‌کردن ردپای بین‌المللی تایپه و امیدواری برای کاهش علاقه ایالات متحده به غرب اقیانوس آرام خواهد بود. سایر مسائل بین المللی احتمالا کمتر مورد توجه قرار خواهند گرفت. انتظار می رود چین نارضایتی خود را از جنگ علیه ایران و ایالات متحده آشکار کند.

ممکن است به چین یادآوری کند که قوانین جدیدی را تصویب کرده است که به تحریم کشورهای خریدار نفت روسیه اجازه می دهد - که چین بزرگترین خریدار آن است. با این حال، هیچ یک از این مسائل به احتمال زیاد منجر به تغییر عمده در عمل نخواهد شد. این واقعا در حوزه فناوری، و به ویژه هوش مصنوعی است، جایی که هر دو طرف تلاش خواهند کرد تا دیپلماسی را به واقعیت نزدیک کنند. نشست ماه مه بسیاری را شگفت زده کرد زیرا مسئله توافق متقابل در مورد تنظیم هوش مصنوعی به گونه ای مطرح شد که در سال اول دولت ترامپ در دستور کار قرار نگرفته بود.

با این حال، هر دو طرف توافق کردند که به دلیل رشد اهمیت و همچنین غیرقابل پیش‌بینی بودن هوش مصنوعی، گفت‌وگوهای اصولی در مورد مقررات ممکن است ممکن و حتی مطلوب باشد. و در 20 سپتامبر، ایالات متحده و چین ایده یک «خط تلفن» را مطرح کردند تا دیگران را در مورد خطرات امنیت ملی هوش مصنوعی مطلع کنند. بین اجلاس ماه مه و سپتامبر، ترس از هوش مصنوعی در ایالات متحده فضای غیر دوستانه فزاینده ای را نسبت به هوش مصنوعی غیرقانونی ایجاد کرده است.

در چین، احساسات عمومی در مورد هوش مصنوعی کمتر خصمانه است و برخی از مزایای عمده آن در زمینه هایی مانند مراقبت های بهداشتی، نگرش مردم را ملایم کرده است. با این حال، هنوز نگرانی‌های زیادی در خصوص اینکه آیا اقتصاد آشفته چین به طور قطعی از رونق هوش مصنوعی منتفع خواهد شد، ابراز می‌شود. اگرچه بسیاری استدلال می‌کنند که فرصت‌های جدیدی برای مصرف‌کنندگان ایجاد کرده است، برخی دیگر به مشاغل نسبتا کمی برای نیروی کاری که خود را با حذف مشاغل در مقیاس وسیع تحت تأثیر قرار می‌دهند، اشاره می‌کنند. هم ایالات متحده و هم چین دلایلی برای صحبت در مورد مقررات هوش مصنوعی دارند.

چشم انداز هشداردهنده شرکت های سرکش هوش مصنوعی که باعث ایجاد اختلالات اجتماعی شدید از طریق انتخاب های تجاری خود می شوند، به وضوح یکی از این دلایل است، و در ایالات متحده، نگرانی های فوری تر رأی دهندگان در مورد مراکز داده دلیل دیگری است. همچنین دلایل خاص چین وجود دارد که پکن ممکن است به دنبال خویشتنداری باشد. یکی از رایج ترین نگرانی ها در مورد هوش مصنوعی این است که ممکن است از کنترل خارج شود. و «خارج از کنترل» یک عبارت کریپتونیتی برای رهبری حزب کمونیست چین است.

این به ویژه در مورد شی که در جوانی سال‌ها را در تبعید روستایی سپری کرد، پس از سقوط پدرش درست قبل از انقلاب فرهنگی - تحولی که طی آن سیاست چین به هرج و مرج تبدیل شد. این یک تجربه شکل‌دهنده برای شی بود، که بدون شک بر تمایلات او به عنوان یک رهبر برای اعمال کنترل هر چه بیشتر تأثیر گذاشته است. هوش مصنوعی که رهبری غیرقابل چالش حزب کمونیست را تضعیف می کند، میهمان ناخواسته ای در فضای سایبری چین خواهد بود و مقرراتی که این مشکل را حل می کند، رد نمی شود.

با این حال، این به رسمیت شناختن نگرانی متقابل در مورد هوش مصنوعی - البته به دلایل بسیار متفاوت - هنوز به احتمال زیاد در کوتاه مدت شاهد پیشرفت زیادی نیست. رقابت بین ایالات متحده و چین در زمینه هوش مصنوعی واقعی است و نه دولت ها و نه بازیگران بخش خصوصی در هیچ یک از کشورها حاضر به دادن امتیازاتی نیستند که بتواند به نفع طرف مقابل باشد. سطح اعتماد بین واشنگتن و پکن در مورد این موضوع بسیار پایین است. گفتگوها در مورد گفتگوها محتمل ترین نتیجه عمومی به نظر می رسد، اگرچه آنچه در پشت صحنه اتفاق می افتد ممکن است با احتیاط بیشتری دنبال شود.

نشست ترامپ و شی از نظر هرگونه تغییر عمده در سیاست هر دو طرف اهمیت کمتری دارد و بیشتر به این دلیل که بخشی از تعهد به حفظ نوعی گفتگو بین رهبران دو قدرتمندترین کشور جهان است. رهبران ممکن است دو بار دیگر در آینده نزدیک، در اجلاس APEC و G20 که به ترتیب به میزبانی چین و ایالات متحده برگزار می شود، ملاقات کنند. ملاقات چهار بار در کمتر از نیم سال نشانه خوبی است. امتناع از ملاقات بسیار نگران کننده تر خواهد بود.

اما مشکلات اساسی سه T، که در آن رهبران به نظر می‌رسد برنامه‌های اساسا ناسازگاری دارند، همچنان موضوعی است که در زیر گفتگوهای ظاهرا مؤدبانه و گاه دوستانه وجود دارد. این مقاله در ابتدا در The Conversation منتشر شد. مقاله اصلی را بخوانید.