4 راه برای رسیدگی به شکست هایی که در امتداد "دیوار مجازی" مرز ایالات متحده یافتیم

MIT Technology Review امروز تحقیقات ما را در مورد تعداد افرادی که در نزدیکی «دیوار مجازی» برج‌های نظارتی که دولت ایالات متحده در امتداد مرز ایالات متحده و مکزیک نصب کرده است، منتشر کرد.

ما مواردی از افرادی پیدا کردیم که بدون شناسایی در مناطقی که توسط برج‌های پیشرفته و مجهز به هوش مصنوعی نظارت می‌شد راه می‌رفتند و بعدا در همان نزدیکی مردند، جایی که بدن‌شان برای هفته‌ها یا ماه‌ها بی‌توجه باقی می‌ماند. این موارد منعکس کننده نقص های سیستمی در دیوار مجازی هستند: برج های شکسته، الگوریتم هایی که نتوانستند افراد را شناسایی کنند، و عواملی که به سادگی به هشدارها پاسخ نمی دادند.

این داستان بخشی از Dying on Camera است که همکاری بین MIT Technology Review و Times of San Diego است. روزنامه نگاران در هر دو اتاق خبر سال گذشته را صرف بررسی شکست های فناوری نظارت بر مرزها و کشف داستان های افرادی کردند که در مناطق مرزی جان خود را از دست می دهند.

هر یک از این مرگ‌ها باید هشدارهایی را در گمرک و حفاظت مرزی ایالات متحده (CBP) در مورد نقص‌های شبکه نظارتی آژانس ایجاد می‌کرد. این امر به ویژه در مورد موارد نزدیک به آخرین برج های ساخته شده توسط شرکت دفاعی Anduril که همچنان برنده قراردادهای بزرگ است و آماده است از پول بادآورده فدرال که برای امنیت مرزی در نظر گرفته شده است، سود ببرد، صادق است. ایالات متحده قرار است یک میلیارد دلار برای سه برابر کردن اندازه دیوار مجازی تا سال 2034 هزینه کند.

در اینجا چهار ایده برای آنچه که CBP باید در مرحله بعدی برای رسیدگی به این شکست ها انجام دهد، آورده شده است.

1. انجام ممیزی جامع از مرگ و میر در نزدیکی دیوار مجازی

در این عکس فایل 16 ژوئن 2021، خانواده ای از ونزوئلا پس از عبور آنها و سایر مهاجران از مرز ایالات متحده و مکزیک و تسلیم خود به ماموران در دل ریو، تگزاس، به یک وسیله نقلیه حمل و نقل مرزی نقل مکان می کنند. عکس اریک گی/AP

اگر من جای دولت فدرال بودم، حسابرسی انجام می‌دادم، زیرا به نظر می‌رسد که کار نمی‌کند.»

این واکنش سارا سیلوا، نماینده ایالت نیومکزیکو بود، زمانی که بررسی فناوری MIT به او نشان داد که تنها در سال 2024، بیش از 18 نفر در نزدیکی برج‌های مراقبت در تنها یک بخش کوچک از بیابان در نزدیکی منطقه او جان باختند.

ممیزی ضروری است زیرا علیرغم بررسی هزاران صفحه گزارش پلیس و سایر اسناد در مورد برج‌های مراقبت، ما فقط اطلاعات محدودی در مورد تعداد برج‌ها و محل قرارگیری آن‌ها داریم.

CBP نقشه جامعی از دیوار مجازی خود منتشر نمی کند. ما در عوض به کار نقشه برداری که توسط بنیاد غیرانتفاعی Electronic Frontier هدایت می شد تکیه کردیم و سپس از تصاویر ماهواره ای برای بررسی مکان برج های خاص و تقریبا زمان نصب آنها استفاده کردیم.

ما تعداد زیادی برج را تجزیه و تحلیل کردیم - نزدیک به 600. اما این تعداد هنوز بسیار کمتر از 800 برج است که دولت می گوید امروز کار می کنند. و تخمین ما از زمانی که آنها بالا رفتند دقیق نیستند. این بدان معناست که آمار ما از بیش از 1050 نفر که در نزدیکی آنها جان خود را از دست داده اند کم شمار است. و ما تصویر کاملی از این که مشکل در کجای مرز بدترین است، نداریم.

حسابرسی داخلی چنین محدودیت هایی نخواهد داشت. در تئوری، CBP زمان بالا رفتن هر برج و زمان فعال بودن آن را ردیابی می کند. حداقل از سال 2015، زمانی که شروع به نصب انواع برج های موجود در تجزیه و تحلیل ما کرد، این توانایی را دارد که اثربخشی آنها را ممیزی کند - در حالی که تعداد افراد کشته شده در نزدیکی آنها را تعیین می کند. اما منابع به ما گفتند که هرگز چنین ممیزی انجام نداده است. یافته های ما نیاز به یکی دیگر را ضروری می کند.

2. روشی را که آژانس مرگ و میر و بقایای مهاجران را ردیابی می کند، اصلاح کنید

اگر قرار است CBP مواردی را تجزیه و تحلیل کند که در آن افراد در نزدیکی فناوری نظارتی خود جان باخته‌اند، باید بداند این مرگ‌ها چه زمانی و در کجا اتفاق می‌افتد. و سیستم فعلی برای ردیابی آن داده ها فراتر از خرابی است.

همانطور که در روش شناسی خود اشاره می کنیم، هیچ آژانس ملی وجود ندارد که تمام سوابق موجود در مورد مرگ و میر مهاجران را جمع آوری و منتشر کند. ما هزاران صفحه از سوابق ده‌ها آژانس را تنها در تگزاس بررسی کردیم و تصویر ما به دلیل عدم وجود پروتکل مشترک برای ثبت این مرگ‌ها در سوابق عمومی هنوز ناقص است.

گشت مرزی از سال 2007 سیستم داخلی خود را به نام سیستم ردیابی ابتکار ایمنی مرزی (BSITS) دارد. اما تا سال 2021 بود که قوانین ملی برای نحوه ورود بخش‌های مختلف پرونده‌ها به سیستم ایجاد نشد. سال بعد، دفتر پاسخگویی دولت (GAO) دریافت که هنوز بسیاری از موارد در این سیستم ردیابی نمی‌شوند، به‌ویژه مرگ‌هایی که توسط گشت مرزی کشف نشده‌اند.

در سال 2023، GAO گزارش داد که گشت مرزی اقداماتی را برای رفع این مشکل انجام داده است، اما محققان خارجی به طور مداوم برآوردهای آژانس را حتی امروز نیز کم شمار می دانند.

علاوه بر ردیابی مرگ و میر مهاجران، CBP در سال 2017 برنامه ای را برای جلوگیری از آنها به نام برنامه مهاجر گمشده راه اندازی کرد. در آوریل 2025، GAO متوجه شد که این برنامه روش جمع‌آوری و ردیابی داده‌های مربوط به رویدادهایی مانند تماس‌ها و نجات‌های 911 را بهبود می‌بخشد. مشکل این بود که هیچ برنامه‌ای برای استفاده از داده‌ها برای اندازه‌گیری اینکه آیا این برنامه واقعا امداد و نجات را افزایش می‌دهد یا کاهش مرگ و میر را که اهداف اصلی آن هستند، وجود نداشت. دو پیشنهاد برای راه حل ارائه کرد که هیچ کدام اجرا نشد.

3. مواردی را ردیابی کنید که فناوری نظارت منجر به دلهره شود

در سال 2014، زمانی که دیوار مجازی بسیار کوچکتر بود، GAO به مأموران گشت مرزی پیشنهاد داد زمانی که یک قطعه فناوری به آنها کمک کرد فردی را که قصد ورود غیرقانونی به ایالات متحده را داشت، ثبت نام کنند. این کار به ماموران زمان بیشتری نیاز دارد، اما ثبت این کمک‌ها به کنگره کمک می‌کند تا بفهمد که چند وقت یک‌بار فناوری‌های نظارتی مختلف منجر به دلهره‌های واقعی می‌شوند. GAO افزود، هنگامی که این داده ها جمع آوری شد، آژانس باید اندازه گیری کند که آیا فناوری های نظارتی آن کار می کنند یا خیر. CBP موافقت کرد و شروع به الزام نمایندگان به وارد کردن چنین اطلاعاتی کرد.

ماموران گشت مرزی ایالات متحده افرادی را که به طور غیرقانونی از مرز عبور می کنند در نزدیکی پارک سانلند، N.M.، 17 ژوئیه 2024 دستگیر می کنند. عکس گلن فاوست / CBP

سپس، در سال 2017، GAO گزارش داد که داده‌های جمع‌آوری‌شده نادرست و غیرقابل اعتماد است. برای مثال، مامورانی را در تگزاس پیدا کرد که صدها بار به نوع خاصی از برج‌ها اعتبار می‌دادند، حتی اگر چنین برج‌هایی در هیچ کجای ایالت وجود نداشت. گشت مرزی دوباره گفت که بهبود خواهد یافت. موافقت کرد که ماموران را در مورد اهمیت جمع آوری چنین اطلاعاتی آموزش دهد.

اما سال‌ها بعد، ماموران به ما گفتند، این هنوز یک اولویت نیست. یکی از مقامات سابق CBP این دستور را به عنوان "تفک در باد، صادقانه بگویم" توصیف کرد و گفت که واقعیت آشفته دلهره ها به معیارهای دقیق ترجمه نمی شود. (این مقام که خواست نامش فاش نشود، در دوران دولت بایدن خدمت کرد و مجاز به گفتگو در مورد موضوعات حساس نبود.)

و در آگوست 2021، بیش از هفت سال پس از موافقت با انجام این کار، CBP هنوز هیچ تحلیلی در مورد اثربخشی برج‌ها ارائه نکرده بود (به گفته GAO، آن را در سال 2022 به پایان رساند، اما نتایج عمومی نیستند).

این بدان معناست که دیوار مجازی سریعتر از آن چیزی است که تأثیر آن را ارزیابی می کند، رشد می کند.

4. بررسی مرگ و میر به عنوان شکست های بالقوه نظارت

CBP همچنین باید مرگ‌های جدید را در حین وقوع بررسی کند و تعیین کند که آیا آنها در دید یک برج یا سایر فناوری‌های نظارتی اتفاق افتاده‌اند یا خیر. و برای کسانی که این کار را کردند، آژانس باید مشخص کند که چرا آن افراد زودتر دیده نشدند.

چندین مامور و مقامات به ما گفتند که اگر ماموران گشت مرزی با جسد شخصی که گمان می‌رود هنگام عبور از ایالات متحده جان خود را از دست داده است، برخورد کنند، هیچ الزامی برای بررسی اینکه آیا آن فرد در نزدیکی زیرساخت‌های نظارتی جان باخته است یا خیر وجود ندارد و هیچ روندی برای انجام این کار وجود ندارد. حداقل، این بدان معناست که شواهد بالقوه ارزشمند در مورد مرگ بررسی نشده است. همچنین به این معنی است که مرگ و میر مهاجران به طور معمول به عنوان خرابی های احتمالی دیوار مجازی تلقی نمی شود.

CBP باید به طور خودکار هر مرگ مهاجر را در پایگاه داده داخلی برج ها بررسی کند و مواردی را که در محدوده نظارتی رخ داده اند بررسی کند تا مشخص کند که سیستم چه چیزی را شناسایی کرده و آیا ماموران به درستی پاسخ داده اند یا خیر. ماموران از قبل مختصات GPS را هنگام دستگیری یک گروه یا برخورد با ردپاها، از جمله رویدادهای دیگر، ثبت می کنند.

بدون این بررسی، مجری قانون، بازرسان پزشکی و خانواده‌ها ممکن است هرگز متوجه نشوند که شخصی در نزدیکی یک برج مراقبت فوت کرده است - و ممکن است فیلم‌هایی از لحظات منتهی به مرگ وجود داشته باشد. CBP معمولا پس از 30 روز فیلم های نظارتی را از برج ها حذف می کند، مگر اینکه یک بررسی داخلی باز شود، که معمولا فقط برای مرگ در بازداشت اتفاق می افتد. حداقل، پرچم گذاری این موارد می تواند فیلم را برای کسانی که در حال تحقیق درباره مرگ هستند حفظ کند و به خانواده ها فرصت درخواست آن را بدهد.

چنین بررسی هایی همچنین می تواند نقص های خود دیوار مجازی را آشکار کند. مکانی را در نظر بگیرید که ما در نیومکزیکو شناسایی کردیم، جایی که چندین نفر با وجود اینکه در دید واضح یک برج هوش مصنوعی پیشرفته بودند، جان باختند. آنها در عرض چند ماه مردند، گاهی اوقات فقط صدها فوت از یکدیگر. بررسی این موارد ممکن است نشان دهد، برای مثال، یک دوربین به طور مکرر نتوانسته افراد را در یک منطقه خاص شناسایی یا شناسایی کند، یا اینکه ماموران هشدار داده شده اند و به سادگی هرگز پاسخ نداده اند.

انجام این تحقیقات پس از مرگ تنها راه برای پاسخ به سؤالی است که خانواده‌ها، محققان و داوطلبان اغلب در تحقیقات ما در مورد صدها مهاجری که در نزدیکی برج‌ها جان باختند مطرح می‌کنند: آیا دوربین‌ها آنها را دیدند و هیچ‌کس نیامد؟ یا اصلا کسی آنها را ندید؟