40 سال پس از قانون مبارزه با مواد مخدر، مجازات قانون است و درمان وجود ندارد

هنگامی که بوستون سلتیکس در 17 ژوئن 1986 لن بیاس را به عنوان نفر دوم در مجموع انتخاب کرد، او به خبرنگاران گفت: "رویای من به حقیقت پیوست." دو روز بعد، او پس از مصرف کوکائین که منجر به یک حادثه قلبی کشنده شد، درگذشت. او 22 سال داشت. در پاسخ به زنگ خطر ملی پس از مرگ بیاس، در 27 اکتبر 1986، رئیس جمهور رونالد ریگان قانون مبارزه با سوء مصرف مواد مخدر را امضا کرد و قول داد که "به عنوان وسیله ای برای پر کردن زندان های ما با مصرف کنندگان مواد مخدر در نظر گرفته نشده است." او گفت که وظیفه کشور این بود که به افرادی که مواد مخدر مصرف می‌کنند دسترسی پیدا کند و به آنها کمک کند ترک کنند.

در آن نمونه، کنگره با هدف مشترک آمریکایی ها در سراسر طیف سیاسی عمل کرد: کاهش مصرف مواد مخدر و نجات جان افراد. علی‌رغم این نیت خوب، واقعیت 40 سال بعد این است که کنگره مجازات‌های مواد مخدر را قانون دائمی کرد، در حالی که معالجه مواد مخدر در طول مبارزات بودجه سالانه تعیین شد. این عدم تعادل ماندگارترین میراث قانون است. در سال 1986، کنگره به سرعت مجازات ها را نوشت.

اریک استرلینگ، مشاور کمیته قضایی مجلس نمایندگان که روی این لایحه کار می‌کرد، بعدا یادآور شد که حداقل‌های اجباری در روزهای پایانی قبل از تعطیلات اوت، زمانی که اعضا برای کمپین به خانه می‌رفتند، اضافه شد. مقادیر مواد مخدری که آنها را تحریک می کرد هیچ شنیده ای دریافت نکرد. پنج گرم کراک، تقریبا به وزن یک نیکل، همان حداقل پنج سال 500 گرم پودر را که بیش از یک پوند وزن دارد، استخراج کرد. کراک در هنگام دود کردن سریعتر و شدیدتر از پودر در هنگام خروپف تولید می کند، اما 100 برابر قوی تر نیست. ایالات متحده

کمیسیون صدور حکم بعدا هیچ چیزی در سوابق قانونی که نسبت 100 به 1 را توضیح دهد پیدا نکرد. بیش از دو دهه پس از مرگ او، یک کمیته مجلس نمایندگان تأیید کرد که بیاس از کوکائین پودر مرده است، نه کراک. هزینه ها به طور نابرابر کاهش یافت و چندین دهه ادامه داشت. در سال 1993، 88 درصد از افرادی که به جرم قاچاق فدرال کراک محکوم شده بودند سیاه پوست بودند. تا سال 2011، جمعیت زندان‌های فدرال طی 20 سال سه برابر شد و کمیسیون مجازات حداقل‌های اجباری را یکی از دلایل آن نامید.

کنگره دهه ها را صرف کاهش شکاف کراک پودر کرده است و نسبت 18 به 1 هنوز قانون فدرال است. عنوان این قانون همچنین وعده «توسعه حمایت فدرال برای درمان سوء مصرف مواد مخدر و تلاش‌های توانبخشی» را می‌دهد، اما این وعده هر سال به پول نیاز داشت. به گفته اعضای کمیته مواد مخدر مجلس نمایندگان، در ژانویه 1987، 10 هفته پس از امضا، بودجه دولت هیچ پول جدیدی برای خدمات درمان مواد مخدر درخواست نکرد. بنجامین گیلمن، نماینده ارشد جمهوری خواه کمیته، این کاهش را "وحشتناک" خواند. از آن زمان تاکنون، درمان نیمه ضعیف‌تر بوده است.

بسیاری از پول فدرال پشت درمان و پاسخ به اوردوز هنوز یک سال در یک زمان تمدید می شود. بر اساس نظرسنجی خود دولت فدرال، در سال 2025، 84 درصد از 47.2 میلیون نفری که نیاز به درمان مصرف مواد داشتند، آن را دریافت نکردند. بعد از حبس، فاصله بین مجازات دائم و مراقبت موقت بیشترین و مرگبارترین فاصله را دارد. مطالعه‌ای روی افرادی که از زندان‌های کارولینای شمالی آزاد شدند نشان داد که در دو هفته اول خانه‌شان، ۴۰ برابر جمعیت عمومی ایالت، بر اثر مصرف بیش از حد مواد افیونی جان خود را از دست دادند.

کنگره می داند که چگونه درمان را دائمی کند. در سال 2024، پوشش دارویی Medicaid از داروهای اختلال مصرف مواد افیونی را دائمی کرد. قانون فدرال هنوز به طور کلی مدیکید را از پرداخت هزینه های مراقبت در حین حبس منع می کند، بنابراین ایالت ها برای شروع درمان قبل از آزادی به معافیت ها اعتماد کرده اند. با این حال، در ماه سپتامبر، مقامات فدرال حداکثر پنجره پیش از انتشار را برای معافیت‌های بزرگسالان آینده از 90 روز به 60 روز کاهش دادند. نیازی به رأی گیری نبود.

قانون ورود مجدد دو حزبی به این موضوع رسیدگی می‌کند و به هر ایالت اجازه می‌دهد 30 روز گذشته قبل از آزادی را بدون چشم پوشی پوشش دهد. طبقه ای که هیچ آژانسی نمی تواند کوچک شود. کنگره باید مرگبارترین شکاف در درمان را با گنجاندن قانون ورود مجدد در بسته مخارج پایان سال قبل از انقضای بودجه فعلی در 11 دسامبر برطرف کند. کنگره همچنین باید کمک‌های مالی فدرال را که هزینه درمان اعتیاد را پرداخت می‌کند، دست نخورده نگه دارد تا اینکه آن‌ها را در قالب یک کمک بلاکی واحد، همانطور که بودجه رئیس‌جمهور پیشنهاد می‌کند، جمع کند.

در سال 1986، کنگره در مورد مرگ نابهنگام یک مرد جوان با سرعتی عمل کرد که زمانی که عواقب انتخاب‌های آن مشخص شد، قابل مقایسه نبود. چهل سال بعد، مجازات ها قطعی است، در حالی که دسترسی به درمان همچنان مشکوک است. وقت آن است که قانونگذاران آن را تغییر دهند. لیبی جونز معاون معاون ابتکار پیشگیری از مصرف بیش از حد در انکوباتور حمایت از سلامت جهانی است. رجینا لابل استاد و مدیر برنامه کارشناسی ارشد سیاست و تمرین اعتیاد دانشگاه جورج تاون است.

او در دفتر سیاست ملی کنترل مواد مخدر کاخ سفید در هر دو دولت بایدن و اوباما خدمت می کرد.