Betelgeuse توسط یک poltergeist کیهانی تسخیر شده است که جو ستاره محکوم به فنا را عذاب می دهد.

چیزی شبح آور در سایه های ستاره بدنام Betelgeuse، یک poltergeist کیهانی که جو ابرغول سرخ را مختل می کند، در حال حرکت است.

مشاهدات رادیویی جدید نشان داده است که همراه ستاره‌ای کوچکتر بتلژئوس، سیوارها (متاسفانه نه بتلگیزی بتلگوزی)، در حال عبور از اتمسفر گسترده این غول است و مانند یک قایق جت که از میان دریاچه می‌گذرد، دنباله‌ای در مسیرش باقی می‌گذارد.

از آنجایی که نام این ستاره ابرغول سرخ که در فاصله حدود 650 سال نوری از زمین قرار دارد و نشانگر شانه صورت فلکی شکارچی است، Betelgeuse است که در زبان عربی به معنای «دست الجوزا» است، نام آن همراه «سیورها» به معنای «دستبند او» است. لین متیوز، محقق اصلی در رصدخانه Haystack مؤسسه فناوری ماساچوست (MIT) که رصدهای جدید را هدایت می کند، در بیانیه ای گفت: "این همراه آنقدر نزدیک به ستاره می چرخد ​​که در واقع از جو گسترده آن عبور می کند."

ستاره شناسان به شکارچیان ارواح کیهانی تبدیل می شوند

متیوز و همکارانش با استفاده از داده‌های جمع‌آوری‌شده از سال 2021 تا 2026 با استفاده از آرایه بسیار بزرگ کارل جی. جانسکی در نیومکزیکو و آرایه میلی‌متری/زیر میلی‌متری آتاکاما بزرگ (ALMA) در شیلی دریافتند که جو Betelgeuse زمانی که ستاره همراه از جلو یا دورتر از آن دورتر می‌شود، به شکل تخم در می‌آید.

همین داده ها همچنین نشان داد که خود بتلژوز تا حد زیادی از «تقریط بزرگ» که در سال 2020 خبرساز شد، بهبود یافته است. این بهبود پس از «عطسه» غول سرخ در سال 2020 صورت گرفت و به طور چشمگیری تن‌ها گاز و گرد و غبار را بیرون ریخت و به تاریک‌ترین حالت خود در بیش از یک قرن گذشته محو شد.

ALMA تصویری خیره کننده از ستاره محکوم به فنا Betelgeuse می گیرد (اعتبار تصویر: ALMA(ESO/NAOJ/NRAO)/W. Dent et al.) در میان اسرار دیرینه بتلژوز، دانشمندان در مورد چرخه روشن شدن و کم نور شدن که تقریبا 2100 روز طول می کشد، متحیر شده اند. مطالعات اخیر به یک همراه کم جرم اشاره کرد که در اعماق جو ستاره می چرخد ​​و وجود آن در اوایل سال 2026 تایید شد.

مطالعه جدید نشان می‌دهد اگرچه سیوارها برای تشخیص مستقیم در طول موج‌های رادیویی ضعیف‌تر از آن است، اما تأثیر آن در شکل ستاره خود را نشان می‌دهد. محققان می گویند برای تایید این اثر، آنها باید بیشتر مدار همراه را مشاهده کنند، به ویژه در فرکانس های رادیویی که تاکنون نمونه های پراکنده ای انجام شده است.

به گفته این تیم، آرایه بسیار بزرگ نسل بعدی، یک تلسکوپ برنامه ریزی شده، باید این نوع نظارت را بسیار معمول تر کند. با دید واضح‌تر، محققان می‌توانند ببینند که چگونه ابرغول‌های قرمز مانند بتلژئوس مواد خود را در پایان عمر خود می‌ریزند و چگونه یک همراه نزدیک می‌تواند با کشیدن آن ماده پرتاب‌شده، بر این فرآیند تأثیر بگذارد.

این تحقیق در مقاله ای که در مجله Astronomical منتشر شده است، توضیح داده شده است.