Ciara Mageean به قول خودش: "شما باید گل رز را بو کنید زیرا این برای همیشه ماندگار نیست."

"ورزش فرار من، هویت من، رویای من و راننده من بود. من از طریق ورزش اشتیاق را یاد گرفتم، یاد گرفتم چگونه احساساتم را کنترل کنم، چگونه جاه طلبی ام را مهار کنم. ورزش راهی را به من داد تا خودم را ابراز کنم و رشد کنم. یاد بگیرم که چه کسی بودم و چه چیزی می توانستم باشم. برای اینکه به من نشان دهم تنها محدودیت هایی که در زندگی دارم محدودیت هایی است که برای خودم تعیین می کنم. ورزش همه چیز در زندگی من است، همانطور که بدون آن وجود دارد."

در مورد نقش ارزشمند ورزش در زندگی او.

"این جایی بود که اولین عشق من به ورزش شروع شد. این به من چیزهای زیادی در مورد ورزشکاری که قرار بود تبدیل شوم آموخت، اما احتمالا مهمتر از آن شخصی که قرار بود تبدیل شوم، شخصی که هستم."

در مورد اینکه چگونه بازی های گیلکی اشتیاق ورزشی او را برانگیخت.

"اگر از هر یک از دخترانی که با آنها یا در مقابل آنها بازی می‌کردم بپرسید، به شما می‌گفتند که از سنین پایین ذهنیت رقابتی داشتم. به خصوص دوستانم که ورزش نمی‌کردند. آنها می‌گفتند، "سیارا، هر وقت کاموژی بازی می‌کنی کمی ترسناکی."

وقتی ببر درونش را پیدا کرد، یک بار که به زمین کاموجی برخورد کرد.

"من می خواستم نماینده ایرلند در بالاترین سطح باشم. بازی من بین کاموژی و دو و میدانی بود. رویای حضور در المپیک را داشتم، بنابراین دو و میدانی برنده شد. هیچ چیز به اندازه پوشیدن جلیقه ایرلندم باعث افتخار من نشد."

در مورد آنچه تمرکز ورزشی او را تعیین کرد. "من هرگز آن را به عنوان باری نپذیرفتم. فقط گفتم: "اگر آنها می خواهند مرا مقایسه کنند، می توانند با من مقایسه کنند."

از سال‌های نوجوانی به او برچسب «سونیا اوسالیوان بعدی» داده شد.

"می‌توانم به یاد بیاورم که در کافه دوبلین، در حالی که گریه می‌کردم، به مربی قدیمی‌ام جری کیرنان نگاه می‌کردم. در آن زمان 20 ساله بودم و با عمل جراحی روی یک خار استخوانی در مچ پایم که آزارم می‌داد، روبه‌رو بودم. اگر دونده نباشم، چه خواهم شد؟ اما جری یک روح پیر عاقل بود و او به من یاد داد که من یک شخص خاص نیستم."

در کنار آمدن با آسیبی که او را در مراحل اولیه زندگی حرفه‌ای‌اش آزار داد.

"امروز خیلی عصبی به آن پیست رفتم، اما با یک برنامه و یک ماموریت و آن شنیدن Amhrán na bhFiann بود. زمانی که وارد بوکس می شدم فکر می کردم جایی برای رفتن ندارم، اما با کاموژی بزرگ نشدم تا باکس شوم."

در مورد کسب طلا در 1500 متر در مسابقات قهرمانی اروپا 2024.

"شما می توانید این چیز را روی شانه های خود حمل کنید و بگذارید سنگینی کند و وزنه ای برای جلوتر باشد، یا می توانید بگویید "می دانی چیست؟ زندگی گاهی عادلانه نیست." اما این یک ورزش است. من تصمیم گرفتم که تخم هایم را در آن سبد بگذارم زیرا وقتی نتیجه می دهد، به خدا زیباست. و وقتی این کار را نمی کند، همه چیز را خوب می کنم، من کاملا می توانم بگویم نه.

از دست دادن المپیک پاریس به دلیل مصدومیت. "من متوجه شدم که با سرطان، شما فقط می توانید بدشانس باشید. من واقعا بدشانس هستم. بنابراین از آن قرار ملاقات با مایر [خواهرش] و توماس [شوهر آینده اش] خارج شدم و همه ما اشک در چشمانمان حلقه زد. من اینطور گفتم، "خب، می دانی چیست؟ اگر قرار است در آن ماجراجویی پادشاه بمیرم."

با دریافت پیش آگهی سرطان او.

"ما در شب سال نو نامزد کردیم و همه مدام در مورد یک قرار می پرسند. من زودتر یک کمپ آموزشی در ارتفاع را برنامه ریزی خواهم کرد. من هیچ سرنخی ندارم. اما در زندگی احساس خوشبختی می کنم که شریکی دارم که به اندازه شما روی اهداف شما سرمایه گذاری می کند، گاهی اوقات حتی سرمایه گذاری بیشتری دارد و من را نگه می دارد."

در مورد مردی که ماه گذشته با او ازدواج کرد، توماس موران.

نمی‌توانم فکر نکنم، «پسر بیچاره در 30 سالگی بیوه می‌شود.» به او می‌گویم: «اینجا، تو نمی‌توانی خیلی سریع از من دور شوی...»

در مورد هشدار او برای توماس.

"شما باید توقف کنید و گل های رز را بو کنید، زیرا این برای همیشه دوام نمی آورد. از آن لحظات لذت ببرید - ممکن است در باغ شما با بچه هایتان باشد و شما فقط فکر کنید، "جایی نیست که ترجیح دهم باشم".

در گرامی داشتن هر لحظه زندگی

من ترجیح می‌دهم مانند تمام زندگی‌ام انعطاف‌پذیر نباشم، اما این چیزی است که به خوبی به من خدمت کرده است. اجازه نمی‌دهم این ترس، خشم و غم احساس طاقت‌فرسایی باشد، زیرا اگر این کار را می‌کردم، هر لذتی را که می‌توانست در آنجا وجود داشت، از بین می‌برد. من به مردم ایمان دارم و به مهربانی ایمان دارم. به اشتراک گذاشتن این فکر کوچک به یکدیگر و امید شما به یکدیگر است. من از همه کسانی که این کار را برای من انجام داده اند سپاسگزارم.

در مورد عزم او برای اجازه دادن به نور.