آیا کویت می تواند کشور بعدی باشد که به پیمان ابراهیم می پیوندد؟ - نظر

اگر کویت به سمت عادی سازی با اسرائیل حرکت کند، عواقب آن می تواند فراتر از یک توافق دیپلماتیک دیگر باشد و محاسبات را از ریاض به تهران تغییر دهد. گاهی اوقات، در خاورمیانه، آنچه اعلام نشده اهمیت بیشتری دارد تا آنچه که هست. سفر بی سر و صدا نخست وزیر بنیامین نتانیاهو به ابوظبی برای دیدار با رئیس جمهور امارات. بی سر و صدا؟ هیچ دستور کار عمومی، هیچ کنفرانس مطبوعاتی مشترک، و هیاهوی دیپلماتیک وجود نداشت.

نتانیاهو به امارات پرواز کرد، MBZ را ملاقات کرد، و چند ساعت بعد به اسرائیل بازگشت، بدون توضیح کمی درباره آنچه که در مورد آن بحث شد. کویت ممکن است بخشی از یک گفتگوی بزرگتر پشت درهای بسته باشد که احتمالا شامل گسترش بعدی توافقنامه آبراهام می شود. کمتر از دو هفته قبل، یوسی شلی، سفیر اسرائیل در امارات، علنا پیشنهاد کرد که کشور دیگری می تواند ظرف چهار تا شش ماه به این توافق بپیوندد.

وی به طور خاص به کویت اشاره کرد. کویت به طور سنتی در میان کشورهای حاشیه خلیج فارس محتاط ترین نسبت به عادی سازی روابط با اسرائیل بوده و مدت ها موضع عمومی مخالف آن را حفظ کرده است. دقیقا به همین دلیل است که حرکت کویت بسیار اهمیت دارد. بی طرفی یک موشک را متوقف نمی کند ایران تهدیدی را که در برابر خلیج فارس قرار دارد غیرممکن کرده است که به عنوان تهدیدی تئوری برخورد شود. رویدادهای سال 2026 نشان داد که یک رویارویی با تهران چقدر سریع می تواند از مرزها سرایت کند.

موشک‌ها و پهپادهای ایرانی به کشورهای حاشیه خلیج فارس از جمله کویت رسیدند و دولت‌هایی را که سعی در ایجاد توازن در روابط با واشنگتن و تهران داشتند مجبور کردند با یک واقعیت ناراحت‌کننده روبرو شوند. بی‌طرفی جلوی یک موشک را نمی‌گیرد. احتیاط دیپلماتیک یک پهپاد را رهگیری نمی کند. جغرافیا ناپدید نمی شود زیرا یک دولت ترجیح می دهد خارج از جنگ دیگران بماند. کویت در نزدیکی ایران قرار دارد، میزبان یک حضور نظامی بزرگ آمریکایی است، و موقعیت استراتژیک حساسی را در لبه شمالی خلیج اشغال می کند. این امر ارزش استراتژیک اسرائیل را در محاسبات خلیج فارس تغییر می دهد. اسرائیل دارای سقف است.

توانایی‌هایی که دولت‌های خلیج‌فارس به طور فزاینده‌ای به آن‌ها نیاز دارند: دفاع موشکی آزمایش‌شده، اطلاعات پیشرفته، سیستم‌های هشدار اولیه، قابلیت‌های سایبری، و سال‌ها تجربه در مقابله با تسلیحات و نیروهای نیابتی ایران. سؤال دیگر صرفا این نیست که آیا پایتخت‌های خلیج‌فارس سیاست اسرائیل را تأیید می‌کنند یا خیر. این این است که آیا آنها می توانند ساختار امنیتی منطقه ای بعدی را بدون اسرائیل بسازند یا خیر. توافقات ابراهیم با عادی سازی دیپلماتیک آغاز شد.

مرحله بعدی آنها ممکن است در مورد هشدار اولیه مشترک، هماهنگی اطلاعاتی، دفاع موشکی و پهپادی، امنیت دریایی، و حفاظت از زیرساخت های حیاتی باشد. اینجاست که MBZ مرکزی می شود. امارات روابط عمیقی با واشنگتن دارد، مشارکت گسترده ای با اسرائیل ایجاد کرده و کانال ها را برای رقبای منطقه ای باز نگه می دارد. ابوظبی همچنین علاقه مند به خلیجی است که در آن روابط امنیتی به طور فزاینده ای به هم مرتبط است.

نزدیک‌تر کردن کویت به توافق‌نامه آبراهام با این استراتژی مطابقت دارد. جاده از شهر کویت به ریاض منتهی می‌شود. حرکت کویت همچنین زمینه استراتژیک اطراف عربستان سعودی را تغییر می‌دهد، که بالقوه‌ترین افزوده به توافقنامه ابراهیم است. این بدان معنا نیست که ریاض به طور خودکار از آن پیروی خواهد کرد. عربستان سعودی منافع و موضع خاص خود را در قبال مسئله فلسطین دارد. اما کویت یک مانع سیاسی و روانی دیگر را برطرف خواهد کرد.

اگر حتی کویت بتواند با اسرائیل روابط برقرار کند، تعریف آنچه از نظر سیاسی در خلیج فارس ممکن است تغییر می‌کند. سیاست‌گذاران سعودی باید به طور فزاینده‌ای نه تنها آنچه را که عادی‌سازی نیاز دارد، بلکه پیامدهای باقی ماندن خارج از یک شبکه منطقه‌ای که به تدریج در حال ادغام شدن است نیز در نظر بگیرند. چنین شبکه‌ای ناتوی عربی-اسرائیلی نخواهد بود. چیزی که ممکن است به وجود بیاید، چیزی سست‌تر است: کشورهایی که در مورد همه چیز توافق ندارند، اما اطلاعات، فناوری، سیستم‌های هشداردهنده و منافع دریایی را به طور فزاینده‌ای به اشتراک می‌گذارند. ایالات متحده ضروری باقی خواهد ماند.

واشنگتن دسترسی نظامی و تضمین های امنیتی را فراهم می کند که هیچ قدرت منطقه ای نمی تواند جایگزین شود. توافقات آبراهام چارچوبی را فراهم می کند که از طریق آن همکاری های منطقه ای می تواند تعمیق یابد. پارادوکس استراتژیک ایران برای تهران، این خطر بزرگتر است. پرچم اسرائیل بر فراز سفارت دیگری در خلیج فارس به اهتزاز در آمده است.

تعبیه شدن رادار، اطلاعات، سیستم های هشدار اولیه و هماهنگی امنیتی اسرائیل در خلیج فارس چیز دیگری است. برای دهه ها، ایران از ساختار منطقه ای سود می برد که در آن اسرائیل و کشورهای عربی خلیج فارس نگرانی های مشترکی در مورد تهران داشتند و در عین حال از نظر سیاسی جدا بودند. پیمان ابراهیم شروع به بستن آن فضای استراتژیک کرد. رفتار خود ایران اکنون ممکن است آن را بیشتر ببندد. هر موشکی که به سمت یک کشور خلیج فارس پرتاب شود، استدلال دفاع هوایی یکپارچه را تقویت می کند. هر حمله هواپیمای بدون سرنشین، موارد هشدار اولیه مشترک را تقویت می کند.

هر تهدیدی برای کشتیرانی، استدلال هماهنگی دریایی را تقویت می‌کند. و هر نشان دادن دسترسی ایران، اطلاعات و فناوری دفاعی اسرائیل را بیشتر به دولت‌هایی مرتبط می‌کند که زمانی روابط با اسرائیل را اساسا یک مسئولیت سیاسی می‌دیدند. در ابوظبی

شاید نتانیاهو و MBZ صرفا در حال انجام یک رایزنی استراتژیک دیگر بودند. اما زمان نادیده گرفتن آن دشوار است. یک سفیر اسرائیل به طور علنی کویت را به عنوان عضو احتمالی جدید توافقنامه ابراهیم معرفی می کند. کمتر از دو هفته بعد، نتانیاهو بی سر و صدا به ابوظبی سفر می کند تا یک ملاقات غیرقابل توضیح با یک رهبر که به تبدیل عادی سازی اعراب و اسرائیل به یک استراتژی منطقه ای کمک کرد. این ممکن است تصادفی باشد. من گمان می کنم که اینطور نیست. در شطرنج، شما همیشه چیزهای بعدی را اعلام نمی کنید.

گاهی اوقات شما بی سر و صدا مهره ها را تغییر می دهید، فشار ایجاد می کنید و منتظر می مانید تا حریف متوجه شود چه چیزی تغییر کرده است. این اقدام قاطع اغلب قبل از اینکه هدفش مشخص شود چندین نوبت آماده می شود. توافقنامه اولیه ابراهیم نشان داد که کشورهای عربی مجبور نیستند قبل از برقراری روابط با اسرائیل منتظر حل و فصل نهایی اسرائیل و فلسطین باشند. اقدام کویتی چیز دیگری را نشان می دهد: اینکه منطق استراتژیک پشت عادی سازی به اندازه کافی قدرتمند شده است تا به یکی از کشورهای خلیج که در برابر آن مقاوم ترین هستند دست یابد. مرحله اول توافق نامه ابراهیم درباره به رسمیت شناختن بود.

مورد بعدی ممکن است در مورد ادغام باشد. شاید این همان چیزی است که پشت درهای بسته در ابوظبی مورد بحث قرار می گرفت. و شاید آرام ترین نشست این هفته در خلیج فارس در نهایت ثابت شود که یکی از پر سر و صداترین حرکت های آن بوده است. لیرون رز یک کارآفرین، یکی از بنیانگذاران موسسه Masad Haaretz، و خالق و مجری این برنامه است. HaYanshuf.Amit Shabi یک تحلیلگر سابق در واحد اطلاعات 8200، یک متخصص سرمایه گذاری و بازار سرمایه، نویسنده چندین کتاب مالی، و یک شطرنج باز رقابتی است.