DNA باستانی ریشه زبان های انگلیسی، آلمانی و اسکاندیناوی را نشان می دهد

ویرایش شده توسط Swati Mestri، بررسی توسط Robert Egan

این مقاله با توجه به روند و سیاست های ویرایشی Science X بررسی شده است. ویراستاران ضمن اطمینان از اعتبار محتوا، ویژگی های زیر را برجسته کرده اند:

زبان های انگلیسی، آلمانی، هلندی و اسکاندیناویایی همگی اعضای گروه زبان ژرمنی هستند که امروزه صدها میلیون نفر به آن صحبت می کنند. اما این زبان ها از کجا آمده اند؟

بر اساس دو مطالعه جدید منتشر شده در نیچر، بخشی از پاسخ ممکن است در DNA هزاران اروپایی باستان نهفته باشد.

یک تیم بین المللی به رهبری دانشگاه کپنهاگ و دانشگاه لیدن DNA بیش از 4500 فرد باستانی را تجزیه و تحلیل کردند که شامل 712 ژنوم برای اولین بار تعیین توالی شدند. با ترکیب ژنتیک، باستان‌شناسی و زبان‌شناسی، محققان مهاجرت‌های عمده‌ای را بازسازی کردند که به شکل‌گیری زبان‌های رایج در سراسر اروپا امروز کمک کرد.

اسکه ویلرسلوف، نویسنده ارشد این مطالعات و استاد موسسه گلوب در دانشگاه کپنهاگ، می گوید: "توالی DNA به طور مستقیم به ما نمی گوید که مردم به چه زبانی صحبت می کردند. اما با ترکیب DNA باستانی با شواهد زبانی و باستان شناسی، می توانیم شروع به ردیابی چگونگی گسترش و تغییر زبان ها در طول هزاران سال کنیم."

محققان یک مهاجرت بزرگ ناشناخته به اسکاندیناوی را در حدود 4000 سال پیش شناسایی کردند.

تازه واردها احتمالا از مناطق اطراف دریای بالتیک وارد شده و به سرعت در سراسر اسکاندیناوی پخش شدند. ورود آن‌ها تأثیری ماندگار بر جمعیت‌های شمال اروپا داشت و محققان را به این نتیجه رساند که احتمالا آنها نخستین اجداد زبان‌های ژرمنی امروزی را دارند.

این فرض دیرینه را به چالش می کشد که ریشه زبان های ژرمنی با مهاجرت های اولیه در حدود 5000 سال پیش آمده است. در عوض، یافته‌ها نشان می‌دهد که پایه‌های زبان‌شناختی زبان‌های انگلیسی، آلمانی، هلندی و اسکاندیناوی ممکن است 1000 سال دیرتر از آنچه قبلا تصور می‌شد گسترش یافته باشد.

هیو مک‌کول، استادیار پژوهشی مؤسسه گلوبن و سرپرست پژوهشی مؤسسه گلوب‌گن در دانشگاه کوپن‌ها، می‌گوید: "بیش از یک قرن، محققان درباره زمان و مکان ورود زبان‌های ژرمنی به شمال اروپا بحث کرده‌اند. آنچه که هیجان‌انگیز است این است که اکنون می‌توانیم برخی از این ایده‌ها را مستقیما آزمایش کنیم. ما مهاجرت ناشناخته‌ای را کشف کردیم که دقیقا در زمان و مکانی رخ داد که انتظار می‌رفتیم اولین شکل ژرمنی گسترش یابد."

این مطالعات همچنین فصل غیرمنتظره ای از تاریخ اسکاندیناوی را کشف کرد. حدود 1500 سال پیش، چندین قرن قبل از عصر وایکینگ، مردمی از شمال آلمان کنونی به دانمارک و جنوب سوئد مهاجرت کردند. در برخی مناطق، به ویژه نیوزلند، آنها بخش عمده ای از جمعیت محلی شدند.

این مهاجرت مصادف است با ظهور زبان نورس قدیم، زبانی که وایکینگ ها به آن صحبت می کردند. این یافته‌ها نشان می‌دهد که بسیاری از وایکینگ‌های دانمارکی و سوئدی، اصل و نسب خود را به این تازه‌واردها که از نزدیک با گروه‌هایی مرتبط بودند که به آنگلوساکسون‌ها در بریتانیا کمک می‌کردند، ردیابی کردند.

این کشف ممکن است به توضیح شباهت های دیرینه بین فرهنگ وایکینگ و آنگلوساکسون، از جمله سنت های هنری مشترک و زبان های نزدیک کمک کند.

مک کول می‌گوید: «این مهاجرت واقعا غافلگیرکننده بود. باستان‌شناسان و زبان‌شناسان آن را پیش‌بینی نکرده بودند، اما به توضیح چندین ارتباط فرهنگی و زبانی بین اسکاندیناوی و بریتانیا کمک می‌کند که برای مدت طولانی محققان را متحیر کرده است».

یک مطالعه همراه از همین رویکرد برای پرداختن به یک بحث دیرینه دیگر استفاده کرد: منشأ زبان‌های سلتی.

امروزه زبان های سلتیک عمدتا در مکان هایی مانند ایرلند، ولز، اسکاتلند و بریتانی زنده مانده اند. اما 2500 سال پیش، زبان های سلتی در بسیاری از اروپا صحبت می شد. محققان برای بیش از یک قرن بحث کرده اند که آیا آنها در امتداد سواحل اقیانوس اطلس اروپا سرچشمه گرفته اند یا در شرق اروپای مرکزی.

DNA باستانی به حرکتی از مردم اروپای مرکزی در حدود 3000 سال پیش اشاره دارد که به سمت غرب در فرانسه، بریتانیا، ایرلند و شبه جزیره ایبری گسترش یافت. به گفته محققان، این ساده ترین توضیح را برای گسترش زبان های سلتی ارائه می دهد. همچنین یکی از تأثیرگذارترین نظریه‌ها را به چالش می‌کشد که پیشنهاد می‌کند زبان‌های سلتی در امتداد سواحل اقیانوس اطلس سرچشمه گرفته‌اند.

گاس کرونن، دانشیار زبان‌شناسی تطبیقی ​​در دانشگاه لیدن و دانشگاه کپنهاگ می‌گوید: «مسئله اینکه زبان‌های سلتی از کجا آمده‌اند بیش از 100 سال مورد بحث بوده است. DNA باستانی راهی کاملا جدید برای ارزیابی نظریه‌های رقیب به ما می‌دهد و شواهد جدید مهمی را وارد بحث می‌کند.»

محققان تاکید می کنند که DNA به تنهایی نمی تواند نشان دهد که مردم باستان به چه زبانی صحبت می کردند. در عوض، مطالعات شواهد ژنتیکی را با دهه‌ها پژوهش زبان‌شناختی و باستان‌شناسی ترکیب می‌کنند.

با ردیابی زمان و مکان جابجایی افراد، این تیم توانست فرضیه‌های قدیمی در مورد چگونگی گسترش زبان‌ها در سراسر اروپا را آزمایش کند و تصویری دقیق‌تر از گذشته قاره ارائه دهد.

کریستین کریستیانسن، استاد باستان شناسی در دانشگاه گوتنبرگ، می گوید: "این مطالعات نشان می دهد که وقتی ژنتیک، باستان شناسی و زبان شناسی کنار هم قرار می گیرند، چه چیزی ممکن می شود. سوالاتی که برای نسل ها حل نشده باقی مانده اند، اکنون می توانند با سطحی از شواهد که قبلا غیرممکن بود، مورد بررسی قرار گیرند."

اسکه ویلرسلف، ردیابی گسترش زبان‌های ژرمنی با استفاده از ژنومیک باستان، طبیعت (2026). DOI: 10.1038/s41586-025-09064-1. www.nature.com/articles/s41586-025-09064-1

اسکه ویلرسلوف، ردیابی گسترش زبان های سلتی با استفاده از ژنومیک باستان، طبیعت (2026). DOI: 10.1038/s41586-026-11198-9. www.nature.com/articles/s41586-026-11198-9

سواتی مستری دارای مدرک لیسانس در مهندسی الکترونیک است و از سال 2019 به عنوان ویرایشگر محتوا کار کرده است. او ویرایش اسناد تحقیقاتی در زمینه فناوری، مراقبت های بهداشتی و علم مواد را تجربه کرده است و علاقه خاصی به فناوری و فضا دارد. نمایه کامل →

لیسانس زیست شناسی ریاضی، کارشناسی ارشد در نوشتن خلاق. خوش سفر با دیدگاه های منحصر به فرد در علم و زبان. نمایه کامل →