Drumcree ثابت می کند که اتحاد ایرلند بهترین گزینه برای شمال است

سه پسر کوچک درست بعد از ساعت چهار صبح در تختخواب خود خوابیده بودند که یک ماشین جلوی خانه آنها سرعت خود را کاهش داد و بمب بنزینی که از آن پرتاب شده بود آنها را سوزاند. دوازدهم جولای بود، اوج پیروزی در تقویم وفاداران، و در درامکری، Orange Order خواستار «حق قدم زدن در بزرگراه ملکه» در رژه پیروزمندانه در جاده Garvaghy بود.

وقتی عکس‌های پسران کوین منتشر شد، جهان ناگهان از چرخش باز ایستاد. ریچارد (11)، مارک (10) و جیسون (8) از بی گناهی می درخشیدند. UVF آنها را صرفا به این دلیل که کاتولیک بودند، کشت، بدون توجه به اینکه مدرسه و شریک مادرشان پروتستان بودند.

چهار سال تظاهرات درامکری قبلا باعث قتل‌های فرقه‌ای متعددی شده بود. یک راننده تاکسی در خودروی خود به ضرب گلوله کشته شد. یک پسر 12 ساله هنگام فرار از یک کوله در حال تعقیب کشته شد. سلف PSNI، RUC، 144 خانه آسیب دیده، 178 وسیله نقلیه ربوده شده، 284 دستگیر شده، 76 افسر پلیس مجروح شده اند، 632 بمب بنزینی و 837 گلوله پلاستیکی توسط RUC در یک دوره چهار ساله از سال 1995 تا 1998 شلیک شده است.

اما این تصویر بچه‌های کوین بود که دیوانگی مرگبار نارنجی‌مردان را به تصویر کشید که اصرار داشتند یک پیروزی جنگی باستانی را بر اجداد اقلیت پورتادون، ملی‌گرایان ساکن در جاده گارواگی نشان دهند.

حتی پس از اینکه سه تابوت سفید به داخل زمین رفتند، دستور نارنجی به تلاش های خود برای رژه در جاده ادامه داد، اما تعداد آنها کاهش یافت و زمانی که کمیسیون رژه سال به سال اجازه آنها را رد کرد، ظاهری از صلح پایین آمد. تا به حال.

اگر او را زنده می‌کردند، مارک کوین اکنون همسن کریستوفر نلسون بود، کسی که از روز یکشنبه درباره وحشتش در تشنج درامکری صحبت می‌کرد. او 11 ساله بود که مادرش، رزماری نلسون، وکیل ساکنان جاده گارواگی، یک وقت ناهار به بیرون از مدرسه ابتدایی دخترش رسید و بمبی که زیر ماشین او پنهان شده بود منفجر شد. توسط مدافعان دست سرخ، یک گروه مخالف متشکل از اعضای LVF و داوطلبان نارنجی، کاشته شده بود. وکیل حقوق بشر روی میز عمل درگذشت.

او که مادر سه کودک در سن مدرسه بود، با کتابی که حاوی پروتستان ها و همچنین کاتولیک ها بود، قبلا توسط افسران RUC مورد حمله قرار گرفته بود.

یک کشیش یسوعی در کلیسای درامکری: "آنها حتی مرا صدا زدند تا دعا کنم"

کریستوفر در لایو لاین RTÉ گفت که از روز یکشنبه به فرزندش نگفته است که مادرش کجا ناپدید شده است. او وانمود می کند که در حالی که کودک خواب بوده به خانه آمده و قبل از بیدار شدن او رفته است. حقیقت این است که او با جامعه خود علیه تصمیم شیطانی برای اجازه دادن به نارنجی پوشان در جاده گارواگی برای بزرگداشت کلیسای نبرد بوین اعتراض کرده است. هنگامی که کارشناسان در مورد آسیب بین نسلی به ارث رسیده توسط Troubles صحبت می کنند، خانواده نلسون یک مورد کتاب درسی است.

تقریبا اجماع وجود دارد که بازگشایی جعبه دنده Drumcree ثابت می کند که ایرلند برای اتحاد مجدد آماده نیست. مایکل مارتین، معلم تائو، آشتی بین جوامع تقسیم شده شمال را تجویز می کند - پیشنهادی شریف، اما آرزویی. آشتی تنها زمانی کار می کند که همه طرف ها وضعیت برابر را بپذیرند. ادعای نارنجی در مورد توجه برتر در Drumcree، علیرغم همه غم و اندوه و وحشتی که ایجاد کرده است، رد شرط توافق بلفاست برای برابری احترام است. این فقط در مورد استحقاق پیاده روی در یک جاده نیست. این در مورد استحقاق برای حکومت کردن است.

تصادفی نیست که این اتفاق دو هفته پس از اتحاد مجدد ایرلند توسط پسر هوادار رئیس جمهور ایالات متحده و پیش از انتخابات مجلس سال آینده رخ داد. اشتباهی که «هنوز» مخالفان اتحاد مرتکب شدند این است که آنها به امیدی چسبیده اند که مردم غرق در تاریخ برتری مفروض خودشان می توانند با اقناع منطقی به برابری برسند.

شوونیسم وفادار یکشنبه گذشته یا در درامکری در سال 1995 یا با مشکلات در سال 1969 یا در سال 1920 با تجزیه و ایجاد یک دولت فرقه ای شمالی آغاز نشد. قرن ها قدمت دارد. اولین رژه نارنجی در درامکری در ژوئیه 1795 برگزار شد که توسط یک وزیر پروتستان تحریک شد که موعظه‌اش «ذهن مخاطبانش را به کار انداخت [آنها] به غیرت ضد پاپیستی خود در مسیر بازگشت از کلیسا به خانه اشان دادند». فرانسیس پلودن مورخ چنین نوشته است.

او در تاریخ ایرلند که در سال 1809 منتشر شد، اوباش متعاقب را توصیف کرد: «بر هر کاتولیکی که ملاقات می‌کردند، آنها را کتک می‌زدند و کبود می‌کردند، بدون تحریک یا تمایز، درها و پنجره‌های خانه‌هایشان را شکستند، و در واقع دو کاتولیک بی‌خطر را در باتلاق به قتل رساندند».

نیوتن امرسون: بن بست درامکری دستاورد قابل توجهی از روند صلح را به خطر می اندازد

در پشت تصاویر گردشگری مفید، ایرلند شمالی کشوری پرمخاطره با نهادهای سیاسی ناکارآمد، آموزش جدا، ملی گرایان که در هر فصل راهپیمایی از مرز فرار می کنند و دیواری به اصطلاح صلح است که هنوز طرفین را از هم جدا می کند. وزرای دولت می گویند که بن بست جاده گارواقی این هفته یک قسمت سرکش است و اکثر رژه ها صلح آمیز هستند. آیا آنها رژه پسران شاگرد 2019 را فراموش کرده‌اند، زمانی که گروه فلوت نشان هنگ چتر نجات ارتش بریتانیا را بر روی لباس‌های خود در دری به نمایش گذاشت، جایی که این افراد در یکشنبه خونین 13 کاتولیک را کشتند؟

آنچه آخرین بن‌بست درامکری ثابت می‌کند این نیست که یک ایرلند متحد باید دوباره به قفسه گذاشته شود، بلکه اتحاد مجدد این جزیره بهترین گزینه برای شمال است.

امتیاز حق زاد و ولد جوهر سلطنتی مانند بریتانیا است. از سوی دیگر، جمهوری‌ای مانند ایرلند، خود را به این اخلاق متعهد می‌کند که همه شهروندان برابر هستند. البته دولت‌ها نتوانسته‌اند همیشه این اصل را رعایت کنند، اما همین الزام آن ارزش آن را در روان‌شناسی یک کشور می‌کارد. در ایرلند شمالی اینطور نیست. مدت‌ها پس از اینکه زندگی به طرز شرورانه‌ای برای برادران کوین از بین رفت، وفاداری هنوز هم امتیاز حق اولاد خود را می‌طلبد.

شبح درامکری در روزهایی که آلمان روز وحدت را جشن می گیرد و پس از 45 سال به دو قسمت شدن، اتحاد مجدد خود را در سال 1990 جشن می گیرد، دوباره به آزار و اذیت ساکنان جاده گارواقی می پردازد.

آیا آلمان با اتحاد مجدد اشتباهی مرتکب شد که ایرلند از آن درس بگیرد؟ من از یک مقام آلمانی بسیار باهوش پرسیدم که از زمان فروپاشی دیوار برلین عمیقا درگیر این پروژه بوده است.

قبل از پاسخ دادن، مدتی به این سوال فکر کرد.

او گفت: "شما می توانید خیلی صبر کنید."

گاهی اوقات، ما انسان ها آنقدر در گذشته غرق می شویم که نمی توانیم آینده بهتری را تشخیص دهیم.