Drumcree row یک ضد دود مفید برای Sinn Féin و DUP بدبینانه است

شما نمی توانید درک درستی از بن بست درامکری داشته باشید مگر اینکه شرح استادانه پیشینه کتاب توسط روزنامه نگار برجسته و مورخ اجتماعی، سوزان مک کی، پروتستان شمالی: یک مردم نا آرام را بخوانید. بدون آن، شما این موضوع را به گونه ای تاریک می بینید که یک عبارت کتاب مقدس را وام می گیرید.

فصل او در پورتادون، تصویری واضح از نگرش‌های فرقه‌ای عمیقا ریشه‌دار، تعصبات و ترس‌هایی است که در زیر وسواس نارنجی برای راهپیمایی در مسیری خاص از کلیسای کلیسای درامکری تا مرکز پورتادون، پس از مراسم سالانه کلیسا برای بزرگداشت نبرد سام نهفته است. ناتوانی در راهپیمایی جاده گارواقی در ذهن نارنجی برای آزادی های پروتستان و آینده خود اتحادیه اهمیت وجودی داشت.

به همین دلیل است که Portadown’s Orange Lodge در 28 سال گذشته هر سال برای مجوز کمیسیون رژه درخواست ناموفق کرده است. فراموشی سیاسی در جمهوری، خاطره وحشیگری مطلق، خشونت وحشتناک و استحکامات قرون وسطایی را که برای اجرای ممنوعیت راهپیمایی جاده ای سالانه گارواقی استفاده می شد، کم رنگ کرده است.

رد درخواست‌های تجدید راهپیمایی توسط کمیسیون به حدی عادی شده بود که خود کمیسیون امسال به‌طور غیرقانونی از بررسی مناسب آن درخواست‌ها صرف نظر کرد. غیرقانونی بودن رد اوراق آنها در دادگاه عالی در 25 اوت آشکار شد.

کمیسیون که از رویه‌های غیرقانونی خود آسیب دیده بود، موضوع را مورد بررسی مجدد قرار داد و به یک سازش پوچ رسید که به تنها 35 نارنجی با یک بنر اجازه می‌داد در ساعت 8 صبح یکشنبه در سکوت مسیر را بدون باند طی کنند.

در حالی که ممکن است از نظر برخی چنین چرندیات نشانه‌ای بی‌اهمیت به نظر برسد – و تهدیدی برای هیچ‌کس جز متعصبان نباشد – از سوی ناسیونالیست‌ها به‌عنوان بازگشت غیرمنطقی، تحریک‌آمیز، آتاویستی و نمادین به روزهای بد و زشت قدیمی سیاست فرقه‌ای که پورتادون و بسیاری از ایرلند شمالی را در روزهای پیش از توافق بلفاست فراگرفته بود، تلقی کردند. راهپیمایی نمادین جاده قرواقی توسط 35 عضو لژ در ساعات اولیه دقیقا چه هدف مفیدی می تواند داشته باشد؟ هیچ کدام که بتوانم ببینم

به‌ویژه پس از درخشش موفقیت‌آمیز بلفاست فلید با مشارکت اجتماعی متقابل در بلفاست، افراد باهوش از هر گرایش به سادگی نمی‌توانستند بفهمند که چرا کسی می‌خواهد ساعت را به روزهای تاریک قرن نوزدهم و بیستم درامکری برگرداند.

اگر حقیقت را بگوییم، بسیاری از اهداف سیاسی بدبینانه در بحران سیاسی کنونی به خوبی برآورده می شوند.

برای Sinn Féin و DUP، به عنوان یک دود بسیار مناسب برای رابطه فرسایشی و ناکارآمد آنها عمل می کند، که پایه های اشتراک قدرت را می بلعد. هیچ یک از طرفین در واقع اشتهای تقسیم قدرت با دیگری را ندارند. هر کدام آن را چیزی می دانند که باید تحمل کرد تا لذت بردن. قطبی کردن سیاست و تحکیم پایه های سیاسی آنها در منافع سیاسی جداگانه آنهاست.

نماد سیاسی راهپیمایی در جاده قرواغی برای رای دهندگان نارنجی و سبز ساده و آشکار است. وفادار جیمی برایسون که خود از مخالفان توافق بلفاست است، با پوشیدن لباس گلاسکو رنجرز مصاحبه های تلویزیونی انجام می دهد. Breandan Mac Cionnath از طرف ائتلاف ساکنان بدون اشاره به استعفای او از سین فین در سال 2007 عمدتا به دلیل پلیس یا محکومیت او در سال 1981 به دلیل بمب گذاری IRA در تالار لژیون سلطنتی بریتانیا در پورتادون یا ارتباط اخیر او با جنبش Éirigi, the dispublic republic مصاحبه می شود.

همه وانمود می‌کنند که خواهان میانجیگری و سازش هستند، اما هیچ رهبر سیاسی نمی‌تواند مصالحه‌ای را که می‌پذیرد به عنوان دائمی بیان کند.

اگر اشتراک قدرت اکنون در شک و یا حتی در بحران است، Drumcree علت آن نیست - و حل آن راه حل نخواهد بود. اصلاحات عمیق تر مورد نیاز است. توافقنامه بلفاست 1998 و تغییرات آن در سنت اندروز در سال 2007، سیاست بین‌جامعه‌ای موفق یا پایدار ایجاد نکرده است. ایرلند شمالی شدیدا به دولت توسط ائتلاف‌های مایل نیاز دارد - نه دولت بی‌میل توسط اقلیت‌ها که از بن‌بست و وتو استفاده می‌کنند.

ما مبنایی برای اکثریت معقول و معقول مردم در ایرلند شمالی ایجاد نکرده‌ایم که به صورت دموکراتیک به نفع مشترک پیش ببرند. ما سیاست عدم توافق بر سر موضوع قانون اساسی را نهادینه کرده ایم - موضوعی که در کوتاه مدت قابل حل نیست.

این روزها، شبکه‌های تلویزیونی ماهواره‌ای برنامه‌هایی درباره پدیده احتکارکننده‌ها پخش می‌کنند - افرادی که اغلب در هرج و مرج مطلق و فلاکت پشت دیوار خانه‌های معمولی زندگی می‌کنند. هیچ چیز را نمی توان بیرون انداخت یا دور انداخت. اتاق ها غیر قابل زندگی می شوند. هرج و مرج عادی می شود. سپس احتکار کننده وسواسی با عظمت اوضاع روبرو می شود. کمک از بیرون در نهایت امید می آورد. متأسفانه، شباهت هایی با ایرلند شمالی وجود دارد. در اروپا یا هر جای دیگر عادی نیست که نقاشی‌های دیواری سیاسی بر روی هر شیروانی موجود یا برافراشتن پرچم‌های تفرقه‌انگیز بر روی هر تیر چراغ.

رنگ آمیزی سنگ های حاشیه طبیعی نیست. برگزاری رژه سیاسی در محله های متخاصم عادی نیست. دیوارهای صلح مشترک عادی نیستند.

اینها ویژگی های معتبر تاریخ یا هویت فرهنگی نیستند - آنها نشانه های زشتی از معادل سیاسی احتکار وسواس گونه هستند. خیلی غیر جذابه