EXPLAINER – چه کسی به هوش مصنوعی پیشرفته دسترسی دارد؟ ایالات متحده بحث بر سر فناوری و قدرت را محدود می کند

با تشدید رقابت با چین، ایالات متحده در حال تشدید کنترل بر روی افرادی است که می توانند به پیشرفته ترین سیستم های هوش مصنوعی خود دسترسی داشته باشند و محدودیت های فناوری خود را فراتر از تراشه ها و سخت افزارها گسترش می دهد.

از آنجایی که سیستم‌های هوش مصنوعی قدرتمندتر نگرانی‌های امنیتی را افزایش می‌دهند، مداخله دولت و انتشار انتخابی توسط توسعه‌دهندگان در حال تغییر شکل است که چه کسی می‌تواند از این فناوری استفاده کند - و بر اساس شرایط.

آنتونیو کالکارا، رئیس برنامه ژئوپلیتیک و فناوری در مرکز امنیت، دیپلماسی و استراتژی در بروکسل، به آنادولو گفت: «ایده اینترنت کاملا بدون مرز همیشه تا حدودی ایده آل بود.

او گفت که دولت‌ها و شرکت‌ها مدت‌هاست زیرساخت‌های دیجیتال را شکل داده‌اند، اما نگرانی‌های امنیت ملی به طور فزاینده‌ای بر نحوه توسعه، اشتراک و کنترل فناوری تأثیر می‌گذارد.

این تنش در ژوئن زمانی که دولت ایالات متحده به آنتروپیک دستور داد دسترسی اتباع خارجی به مدل‌های Claude Fable 5 و Claude Mythos 5 را مسدود کند، ظاهر شد.

این شرکت هر دو مدل را در سراسر جهان آفلاین کرد و گفت که نمی تواند به طور قابل اعتمادی کاربران را بر اساس ملیت تشخیص دهد. محدودیت‌ها متعاقبا برداشته شدند، اما این قسمت توانایی واشنگتن را در قطع دسترسی بسیار فراتر از مرزهای ایالات متحده نشان داد.

به طور جداگانه، دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور ایالات متحده در ژوئن به آژانس‌های فدرال دستور داد تا چارچوبی داوطلبانه ایجاد کنند که بر اساس آن توسعه‌دهندگان می‌توانند به دولت ایالات متحده اجازه دسترسی به برخی از مدل‌های پیشرفته هوش مصنوعی را تا 30 روز قبل از انتشار آن‌ها در اختیار دیگر شرکای مورد اعتماد بدهند.

شرکت ها نیز توزیع خود را محدود کرده اند. Anthropic در ابتدا Claude Mythos را به شرکای منتخب پیشنهاد کرد، در حالی که OpenAI GPT-5.6 را در ژوئن به درخواست دولت ایالات متحده قبل از گسترش دسترسی در ماه بعد برای یک گروه کوچک منتشر کرد.

این ترتیبات با کنترل‌های صادراتی متفاوت است، اما در کنار هم نشان‌دهنده نظارت فزاینده در مورد اینکه چه کسی به قدرتمندترین سیستم‌ها دسترسی پیدا می‌کند، است.

میلتون مولر، استاد مؤسسه فناوری جورجیا و یکی از بنیانگذاران پروژه مدیریت اینترنت، گفت که موانع در حال افزایش هستند حتی با وجود جهانی بودن زیرساخت های اساسی اینترنت.

مولر به آنادولو گفت: «ما قبلا اشکال خاصی از پراکندگی و موانع ایجاد کرده‌ایم.» وی توضیح داد که این محدودیت‌ها عمدتا بر خدماتی که مردم می‌توانند به آن دسترسی داشته باشند تأثیر می‌گذارد تا خود اینترنت.

واشنگتن کنترل صادرات نیمه هادی های پیشرفته و سایر فناوری ها را به چین اعمال کرده است. پکن بسیاری از پلتفرم های اصلی ایالات متحده را از طریق به اصطلاح دیوار آتش بزرگ خود مسدود می کند و انتقال داده های بین مرزی را محدود می کند.

مولر گفت که انگیزه های اقتصادی به نفع دسترسی به بازارهای جهانی است، اما نگرانی های امنیت ملی به طور فزاینده ای دولت ها را به اعمال محدودیت ها سوق می دهد.

با این حال، به‌کارگیری کنترل‌های سنتی صادرات برای مدل‌های هوش مصنوعی دشوار است.

سلاح ها، تراشه های پیشرفته و سایر کالاهای فیزیکی را می توان از عبور از مرزها منع کرد. مدل‌های هوش مصنوعی ارائه‌شده از طریق سرویس‌های آنلاین تقریبا از همه جا قابل دسترسی هستند و کنترل افرادی که از آنها استفاده می‌کنند بسیار دشوارتر می‌شود.

مولر این چالش را با تلاش‌های قبلی ایالات متحده برای محدود کردن صادرات رمزنگاری مقایسه کرد، که با انتقال فناوری از سخت‌افزار تخصصی به نرم‌افزار در دسترس، سخت‌تر شد.

او گفت که محدودیت‌های مشابه در هوش مصنوعی می‌تواند مستلزم نظارت گسترده بر افرادی باشد که به خدمات آنلاین و از کجا دسترسی دارند. به گفته مولر، این از نظر فنی ممکن است، اما اجرای آن در مقیاس جهانی دشوار و پرهزینه است.

کنترل بر فناوری پیشرفته همچنین می تواند به کشورها اهرمی بر رقبای خود بدهد.

ایالات متحده، خانه بسیاری از شرکت‌های فناوری پیشرو در جهان، می‌تواند از قدرت قانونی و نظارتی خود برای محدود کردن افرادی که به محصولات و خدمات آنها دسترسی دارند، استفاده کند.

هنری فارل و آبراهام نیومن، دانشمندان علوم سیاسی، استفاده از کنترل بر شبکه‌های مهم جهانی را «وابستگی متقابل تسلیحاتی» می‌نامند.

تحقیقات آنها استدلال می کند که جهانی شدن خدمات و فناوری های مهمی را در تعداد کمی از کشورها و شرکت ها متمرکز کرده است و به دولت ها قدرت می دهد تا دسترسی رقبا را محدود کنند.

روابط نزدیکتر بین سیلیکون ولی و واشنگتن نیز طرفدارانی در این صنعت دارد. الکساندر کارپ، مدیر عامل Palantir و نیکلاس زمیسکا، مدیر اجرایی Palantir در کتاب خود به نام The Technological Republic استدلال می کنند که چنین همکاری هایی برای قدرت فنی و نظامی ایالات متحده ضروری است.

کالکارا گفت که قدرت‌های بزرگ نمی‌توانند به سادگی مزیت‌های فناوری را برای خود حفظ کنند و در عین حال انتظار ایجاد اتحادهای قوی را داشته باشند.

او گفت که واشنگتن در رقابت طولانی مدت خود با چین به شرکا و همچنین برتری تکنولوژیک نیاز دارد. محدود کردن دسترسی بیش از حد گسترده می تواند مزیت های استراتژیک را که به دنبال محافظت از آن است، تضعیف کند.

این رقابت همچنین بحث در مورد سرعت پیشرفت هوش مصنوعی را پیچیده می کند.

برخی از رهبران فناوری از توسعه‌دهندگان و دولت‌ها می‌خواهند که کار بر روی پیشرفته‌ترین سیستم‌ها را کند کنند و هشدار می‌دهند که قابلیت‌ها از پادمان‌ها پیشی می‌گیرند.

داریو آمودی، مدیر عامل آنتروپیک، در مقاله‌اش ما باید مرز را پیش ببریم، خواستار هماهنگی بیشتر بین شرکت‌های هوش مصنوعی و دولت‌ها شد تا سرعت توسعه پیشرفته را کاهش دهند.

او همچنین ایمنی را به رقابت با چین مرتبط دانست و استدلال کرد که محدودیت‌های صادرات نیمه‌هادی‌های پیشرفته می‌تواند پیشرفت پکن را کند کرده و به دولت‌ها زمان بیشتری برای ارائه پادمان‌ها بدهد.

ترامپ درخواست ها برای کند کردن توسعه را رد کرده و گفته است که این درخواست ها به نفع چین است.

او در اوایل این ماه در پلتفرم رسانه اجتماعی Truth Social پست کرد: «یک توطئه بیمار علیه هوش مصنوعی و مراکز داده در حال انجام است و تنها کسی که از آن خوشحال است چین است. "هر کس برنده هوش مصنوعی باشد، برنده است!"

"اگر این یک مسابقه است، خط پایان چیست؟" مولر پرسید.

او استدلال کرد که پیشرفت‌های هوش مصنوعی به طور خودکار قدرت کشوری را که منشا آن است افزایش نمی‌دهد. مزایا اغلب به شرکت ها و افرادی که از این فناوری استفاده می کنند سرازیر می شود، اگرچه کاربردهای نظامی می توانند مزایای استراتژیک مستقیم تری را ارائه دهند.

او همچنین این سوال را مطرح کرد که آیا کاهش رشد می‌تواند بدون توافق بین قدرت‌های رقیب موفقیت‌آمیز باشد، زیرا چشم‌انداز کمی از محدود کردن توسعه همزمان ایالات متحده، چین و روسیه مشاهده می‌کند.

مولر عمیقا در مورد ادعاهایی مبنی بر اینکه هوش مصنوعی می تواند بقای بشریت را تهدید کند تردید دارد و این سوال را مطرح می کند که آیا تدابیر پیشنهادی می تواند از چنین نتیجه ای جلوگیری کند، حتی اگر خطر واقعی باشد.

این اختلاف نظر باعث می‌شود که سیاست‌گذاران با خواسته‌های رقیب برای حفظ برتری فناوری، جلوگیری از سوءاستفاده و تصمیم‌گیری در مورد میزان همکاری بین‌المللی برای هر یک از اهداف مواجه شوند.

اگرچه واشنگتن تا حد زیادی محدودیت های فناوری را به دلایل امنیتی توجیه می کند، مولر گفت که منافع تجاری نیز سیاست را شکل می دهد.

او گفت که شرکت‌های آمریکایی می‌توانند زمانی که رقبای خارجی با محدودیت‌هایی مواجه می‌شوند، سود ببرند و انگیزه‌هایی برای ایجاد نگرانی‌های تجاری به عنوان الزامات امنیت ملی ایجاد می‌کنند.

مولر همچنین این سوال را مطرح کرد که آیا سیاست گذاران گاهی اوقات خطرات تکیه بر کشورهای خارجی برای فناوری های مهم و سایر ورودی های اقتصادی را اغراق می کنند.

او افزود که شرکت‌هایی که به دنبال حمایت از بازار هستند، به راحتی می‌توانند سیاستمداران را با چارچوب‌بندی منافع خود به عنوان الزامات امنیت ملی متقاعد کنند.

چین بارها از محدودیت‌های فناوری ایالات متحده به عنوان حمایت‌گرایانه انتقاد کرده و واشنگتن را متهم کرده است که استدلال‌های امنیت ملی را برای جلوگیری از توسعه آن گسترش می‌دهد.

مقامات ارشد ایالات متحده و چین در جریان مذاکرات پیش از دیدار ترامپ و شی جین پینگ، رئیس جمهور چین در اواخر این هفته، درباره مکانیسم پیشنهادی اطلاع رسانی برای حوادث هوش مصنوعی که بر امنیت ملی تأثیر می گذارد، بحث کردند.

اسکات بسنت، وزیر خزانه داری ایالات متحده، یکشنبه به خبرنگاران گفت که شفافیت بیشتر بین دو کشور با پیشرفت قابلیت های هوش مصنوعی اهمیت فزاینده ای دارد.

بسنت روز یکشنبه به خبرنگاران گفت: ما فکر می‌کنیم که مانند هر فعالیت فرامرزی، حرکت از مبهم به شفافیت بیشتر بین قدرت‌های شماره یک و شماره دو هوش مصنوعی در جهان بسیار مهم است.

اینکه آیا این نگرانی می‌تواند همکاری گسترده‌تری ایجاد کند، نامشخص است.

مولر ابراز تردید کرد که نشست رهبران به طور قابل توجهی رقابت فناوری را تغییر دهد و انتظار داشت که هر توافقی بر روی موضوعات تجاری محدودتر تمرکز کند.

محدودیت ها همچنین می تواند انتخاب های فناوری را بسیار فراتر از ایالات متحده و چین شکل دهد.

توسعه پیشرفته‌ترین مدل‌ها نیازمند منابع محاسباتی، زیرساخت‌ها و سرمایه‌گذاری گسترده، تمرکز قابلیت‌ها در میان شرکت‌های نسبتا کمی و کشورهای ثروتمند است.

کالکارا گفت که تمرکز خطر وابستگی کشورهای کوچکتر به ارائه دهندگان خارجی را افزایش می دهد.

متحدان اروپایی همچنان با فناوری آمریکا و ساختارهای امنیتی فراآتلانتیک مرتبط هستند. در جاهای دیگر، دسترسی و مقرون به صرفه بودن می تواند اهمیت بیشتری داشته باشد.

به گفته کالکارا، کشورهای آفریقا، آسیای جنوب شرقی و سایر بخش‌های جنوب جهانی می‌توانند به طور فزاینده‌ای به فناوری چینی روی بیاورند، در صورتی که ارزان‌تر، در دسترس‌تر یا در معرض محدودیت‌های سیاسی کمتری نسبت به جایگزین‌های ایالات متحده باشد.

توسعه‌دهندگان چینی مدل‌های وزن باز با قابلیت فزاینده‌ای را منتشر کرده‌اند که به کاربران امکان می‌دهد آن‌ها را تحت مجوزهای مربوطه دانلود و تطبیق دهند.

این انعطاف‌پذیری می‌تواند جذابیت آن‌ها را در جایی که مشتریان می‌خواهند کنترل بیشتری بر فناوری استفاده می‌کنند افزایش دهد.

کالکارا هشدار داد که محدودیت‌های گسترده‌تر بر سیستم‌های آمریکایی می‌تواند جایگزین‌های چینی را در بازارهایی که دولت‌ها و شرکت‌ها می‌توانند بین ارائه‌دهندگان انتخاب کنند، تقویت کند.

این شکاف می تواند بر تحقیقات علمی نیز تأثیر بگذارد.

او گفت که کنترل‌های سخت‌تر می‌تواند به تدریج سیستم‌های فن‌آوری با محوریت ایالات متحده و چین را با استانداردهای متفاوت و فرصت‌های کمتری برای محققان و استعدادها برای جابجایی بین آنها ایجاد کند.

مولر گفت که محدودیت ها در حال حاضر بر مبادلات دانشگاهی تأثیر می گذارد و به سیاست های سختگیرانه ایالات متحده در قبال محققان خارجی و دانشجویان بین المللی اشاره می کند.

چنین موانعی می تواند رقابت فناوری را دشوارتر کند، حتی اگر دو کشور در زمینه های دیگر به توافقاتی دست یابند.

بنابراین، چالش برای واشنگتن نه تنها این است که آیا می‌تواند دسترسی به هوش مصنوعی پیشرفته را محدود کند، بلکه این است که چه تأثیری ممکن است با انجام این کار از دست بدهد.

با این حال، مولر انتظار دارد تا زمانی که واشنگتن چین را به عنوان یک تهدید استراتژیک ببیند و پکن از طریق اقدامات خود به آن پاسخ دهد، محدودیت‌ها ادامه خواهند داشت.