GNSS در مقابل GPS: تفاوت چیست؟

تلفن شما احتمالا از GPS بیشتر استفاده می کند تا بفهمد کجا هستید

در یک مکالمه معمولی، ممکن است از مخفف‌های GPS و GNSS به جای یکدیگر استفاده کنید. این دو ارتباط تنگاتنگی با هم دارند، همانطور که آیفون نوعی گوشی هوشمند است. GNSS مخفف Global Navigation Satellite System است که یک اصطلاح گسترده برای هر سیستم ناوبری ماهواره ای از جمله GPS است. ناسا آن را به عنوان ارائه «موقعیت مکانی مستقل» توصیف می کند زیرا، البته، آنها این کار را انجام می دهند. مهمترین نکته این است که GPS، همانطور که برای همه آشنا است، صرفا نوعی GNSS است، به ویژه سیستم ناوبری ماهواره ای ایالات متحده.

به همین جا ختم نمی شود. دیگر صورت های فلکی مهم GNSS شامل گلوناس روسیه، گالیله اتحادیه اروپا، NavIC هند و BeiDou چین است. QZSS ژاپن سیستم های ناوبری را در منطقه خود تکمیل می کند. به نظر می رسد هرکسی چیزهای خاص خود را دارد، اگرچه این سیستم ها محدود به کشورهای خودشان نیستند. به عنوان مثال، GPS در سراسر جهان کار می کند، مانند سیستم هایی که توسط روسیه، اتحادیه اروپا و چین اداره می شوند. نام ها فقط نشان دهنده این است که چه کسی آنها را اداره می کند، نه جایی که یک تلفن هوشمند می تواند از آنها استفاده کند.

مردم اغلب از "GPS" به عنوان یک ابزار مهم برای هر سرویس مکان یابی مبتنی بر ماهواره استفاده می کنند زیرا GPS به سادگی به معروف ترین اصطلاح تبدیل شد. بنابراین، اگر به برگه مشخصات یک دستگاه نگاه می‌کنید و این دستگاه را به‌عنوان قابلیت GNSS توصیف می‌کند، می‌تواند به این معنا باشد که دستگاه می‌تواند از ماهواره‌های GPS فقط ایالات متحده استفاده کند.

این مورد برای اکثر گوشی های هوشمند مدرن است. باز هم، GPS فقط آشناترین مخفف است، اما تراشه مکان گوشی شما احتمالا یک گیرنده GNSS چند صورت فلکی است. دسترسی بیشتر ماهواره ای به معنای موقعیت یابی مطمئن تر است، به خصوص در مناطقی که ساختمان ها، درختان زیاد و زمین سیگنال های بلوک را نشان می دهند.

مثال اصلی اپل است. آیفون 17 "GPS دقیق دو فرکانس" را فهرست می کند اما سپس پشتیبانی از همه موارد فوق را مشخص می کند. علاوه بر این، احتمالا تلفن شما بیش از GNSS استفاده می کند. سرویس دقت موقعیت مکانی اندروید ترکیبی از داده‌های ماهواره‌ای و شبکه‌های Wi-Fi نزدیک به همراه دکل‌های تلفن همراه و حسگرهای حرکتی داخلی است.

بخش جالب این است که همه آن ابزارها معمولا زیر چتر GPS قرار می گیرند. البته، ساده نگه داشتن همه چیز در حالی که سعی می کنید از طریق یک کابوس ترافیکی مبارزه کنید، احتمالا چیز خوبی است.

Google از GPS یا سایر سیستم‌های GNSS در بالای اطلاعات موقعیت مکانی موجود در تلفن شما استفاده می‌کند. برنامه Google Maps به داده های نقشه ارائه شده از طریق دسترسی به اینترنت متکی است، در حالی که تلفن شما از Wi-Fi و سیگنال های تلفن همراه برای اصلاحات کمی در اینجا و آنجا استفاده می کند، به خصوص زمانی که دریافت ماهواره لرزان است. به همین دلیل است که Google Maps اغلب می تواند موقعیت شما را در حالی که در وسط یک فروشگاه مواد غذایی ایستاده اید پیدا کند. همانطور که دوربین‌های Flock بحث‌برانگیز هستند، اکثر مردم همیشه یک نقشه‌نگار موقعیت مکانی بسیار دقیق دارند.

برای برنامه‌های ناوبری و خدمات مکان، ماهواره‌ها در یک سیستم بزرگ‌تر نقش دارند، با داده‌های شبکه بی‌سیم و داده‌های حسگر که دائما شکاف‌ها را پر می‌کنند. ممکن است متوجه شوید که وقتی فروشگاه مواد غذایی یا هر ساختمان دیگری را که در آن زمان در آن هستید ترک می کنید، یک یا دو ثانیه بیشتر طول می کشد تا موقعیت خود را به روز کنید. این یعنی تلفن شما یک لحظه بیشتر برای دریافت مجدد و تأیید سیگنال های ماهواره ای صرف می کند.

در پایان روز، GPS به عنوان آشناترین و متداول ترین اصطلاح به هر کجا که می توانید سفر کنید، باقی می ماند. اما GNSS اصطلاح دقیق‌تری برای این فناوری در گوشی‌های هوشمند، اتومبیل‌ها، هواپیماهای بدون سرنشین و دستگاه‌های ناوبری است. GPS تکه ای از کیک بزرگتر در سراسر جهان در آمریکاست. فقط به خاطر داشته باشید که اکثر دستگاه ها از همه چیز استفاده می کنند.