نقد و بررسی Guinness Cork Jazz 2026: نمایش انفرادی خارق‌العاده جیسون موران بارقه‌ای از امید برای آینده جشنواره

جشنواره جاز کورک گینس

مکان های مختلف، کورک

★★★★☆

جشنواره جاز کورک در تاریخ نزدیک به 50 ساله خود بارها تنظیم و تغییر مسیر داده است.

از اوایل دهه 1980، زمانی که گینس حامی اصلی آن شد، تنش شدیدی بین الزامات تجاری برگزاری «بزرگترین جشن شهر موسیقی محور در ایرلند» و مسئولیت ارج نهادن به میراث غرور آفرین و انرژی معاصر موسیقی که در عنوان آن اعلام شده بود وجود داشت.

اغلب اوقات، به ویژه در دهه گذشته یا بیشتر، تجارت های بزرگ برنده شده اند و حداقل از نظر خلاقانه، جشنواره شکست خورده است.

گنجاندن اقداماتی مانند گری نومان، اصلان و کروناها – و امسال، بانی ام، موش‌های صحرایی بوم‌تاون و استادان در کار – منطقی به نظر می‌رسد اگر دغدغه اصلی فروش بلیط و شیفت پینت باشد.

با این حال، به عنوان بازتابی از موسیقی که جشنواره مدعی ترویج آن است، فقط ناامیدکننده نیست. برای طرفداران جاز که از کنجکاوهای معمولی گرفته تا افرادی که به شدت فداکار هستند، علنا توهین آمیز است، یک جشنواره جاز فقط به نام.

بسیاری از سران موسیقی با گوش ها و پاهای خود رای می دهند و دوری می کنند و این تصور را به جا می گذارند که جشنواره چیزی بیشتر از جشنواره اکتبر ایرلندی با ضرب نوسان است.

امسال وظیفه مربع کردن دایره جاز بر عهده برنامه‌نویس جدید جشنواره، Eoin Cregan بود – و پس از نادر سال گذشته، ترکیب رسمی به‌طور جزئی بهتر عمل کرد.

چه اشتباهی در جشنواره جاز گینس کورک 2025 رخ داد؟

اگر فراتر از اکثر کنش‌های تیتراژ، که شامل دی‌جی‌های Annie Mac و Skin on Skin نیز می‌شد، نگاه می‌کردید، و به پایین‌دست‌های خط‌آپ وارد می‌شد، برخی از کنش‌های بی‌تردید مرتبط با جاز و جاز وجود داشتند، برخی از آنها در مکان‌هایی مانند Triskel Christchurch، با سنت طولانی در ارائه همه موسیقی‌های غیرمعمول و غیرمعمول به صحنه می‌رفتند.

برای یک چیز، نوازندگان زن به مراتب بهتر حضور داشتند. شیلا موریس گری، ترومپت و نوازنده فلوگل هورن، شیلا موریس گری و ترومبونیست نوشی نانگوی در گروه لندنی کوکوروکو حضور داشتند که نمایش آخر شب آن ها در Everyman به طرز هیجان انگیزی از موسیقی های هیجان انگیز غرب آفریقا، آفروبیت، جاز، روح و فانک در هم آمیخت. همچنین اجراهای برجسته ای از جاسمین مایرا، نوازنده آلتو ساکسیفون و آهنگساز 29 ساله اهل لیدز، که یک سپت را در Triskel رهبری کرد و در تقاطع هارمونی جاز، نویسندگی ارکستر، موسیقی فیلم و صداهای محیطی، و Done 19 ساله اجرا شد.

گیتاریست و خواننده گال، مویرین بردلی، که اولین حضور خود در جشنواره را در سنت لوک انجام داد. بردلی به درستی به خاطر تکنیک انگشت برداری و تفسیرهای اولیه کانتری بلوز آمریکایی - و به طور فزاینده ای برای آهنگ های خودش مورد تحسین قرار می گیرد.

این بدان معنا نیست که کرگان تا حد زیادی از آن مطمئن نبود. مایرا از طریق سه آلبوم مدیتیشن در Gondwana Records، برچسب "معصر معنوی جاز" متیو هالسال، و گروه جوان او شامل عناصر اختری برنده ای مانند آلیس رابرتز در چنگ و جوئل استدمن در فلوت بوده است.

با این حال، بسیاری از مجموعه‌های او، که عمدتا از آلبوم 2026 او در Where Light Settles گرفته شده بود، خیلی ساده و مودب به نظر می‌رسید. موسیقی او در مورد لحن و رنگ است. اغلب آن سایه ها بیش از حد آبکی و شسته شده بودند.

گروهی که شنبه شب به دنبال Myra در Triskel رفتند به سرنوشت مشابهی دچار شدند. اوکونسکی یک تریو پیانوی نسبتا کمتر شناخته شده آمریکایی به رهبری استیو اوکونسکی، پیانیستی با آموزش کلاسیک در اشویل، کارولینای شمالی است. موسیقی آن به طور مشابه حال و هوا را بررسی می کند، بیشتر آن آرام و درون نگر است.

رهبر این کنسرت را "بیشتر یک کنسرت تا یک رسیتال" توصیف کرد و به نظر می‌رسید که در دو آلبوم محدود و "اثیری" اوکونسکی شکلی درخشان‌تر داشت. با این حال، آهنگ‌سازی‌های آرام و بداهه‌پردازی‌های مکرر آکورد بلوک او همچنان به سمت چیزهای قابل پیش‌بینی متمایل بودند. این سه نفر به نظر قسمت بودند اما شبیه The Bad Plus Lite بودند.

برنامه‌نویسی در Everyman به همان اندازه ترسو بود، به‌ویژه در مقایسه با برخی از اجراهای جاز بی‌نظیر که سالن در طول سال‌ها میزبانی کرده است، از الوین جونز و سان را آرکسترا گرفته تا هربی هنکوک و جیمی اسکات. درست است که کورتنی پاین، نوازنده جذاب ساکسیفون انگلیسی، برای یکی دیگر از حضورهای متعدد خود در جشنواره در 40 سال گذشته بازگشت، اما هر دو برنامه شنبه به «پادشاه سوئینگ» ایرلند، لوک توماس، و گروهش «گربه‌های سوئینگ» داده شد، و «صد سال فعالیت سوئینگ، جاز، گروه پاپ و موسیقی وینت» را جشن گرفتند.

با این حال، بارقه‌های امید، در داخل و خارج از ترکیب رسمی وجود داشت. علاوه بر چهار کنسرت اتاق سبز به سبک کلوپ که توسط ترومبونیست پل دانلیا در خانه اپرای کورک برنامه ریزی شده بود، تریسکل میزبان یک یکشنبه بود که به لیبل معتبر آلمانی ECM اختصاص داشت که توسط مدیر هنری مرکز، تونی شیهان، سرپرستی می شد. من دو عمل را گرفتم که کاملا زیبایی‌شناسی و جذابیت منحصر به فرد اثر مستقل را تجسم می‌داد.

در بعدازظهر، گروه بی نظیر یونانی سوکراتیس سینوپولوس بر روی لیرا - یک ساز زهی کمانی کوچک - و یان کیریم با پیانو، سوئیتی را با تفاسیر جدید از شش رقص محلی رومانیایی بلا بارتوک که فضایی را برای موسیقی محلی، مجلسی و الحاقات بداهه نوازی در خود جای داده بود، ارائه کردند. بعدا در همان شب، یک گروه پنج نفری به رهبری مکیج اوبارا و آهنگساز برجسته آلتو ساکسیفون لهستانی، با حضور ماتیاس ایک، ترومپت ساز نروژی، یک استاد کلاس متقاعد کننده در هنر جاز مدرن اروپایی رسا و مشارکتی ارائه کردند.

مجموعه 75 دقیقه ای حمل و نقل آرامش و شدت را با هم ترکیب کرد - و در یک لحظه به پرواز درآمد.

با این حال، نکته برجسته جشنواره، جفت کنسرت در تریسکل در جمعه شب بود. اجرای آهنگ‌هایی که عمدتا از آخرین آلبوم او، Riversphere، ساکسیفونیست انگلیسی، ایین بالامی و کوارتت بسیار تعاملی او - راب لوفت گیتار، نیک پینی در کنترباس و کوری دیک در درام گرفته شده‌اند - موسیقی‌هایی را می‌نواخت که مطابق با عنوان روان خود بودند: صداهایی که جریان داشتند، غافلگیر می‌شدند و اغلب شما را جذب می‌کردند. دنیای شگفت انگیزی بود برای یک ساعت یا بیشتر زندگی کردن.

نمایش انفرادی فوق‌العاده جیسون موران، یکی از پیانیست‌های برجسته نسل خود نیز همینطور بود. موران با ارائه پروژه موسیقی دوک الینگتون، که در آلبوم خیره‌کننده‌ای که اوایل امسال منتشر شد، حضور داشت، بخش‌هایی محترمانه، جسور و آموزنده بود. او دمپایی سیاه می پوشید و اغلب به جای یک چهارپایه پیانو سنتی به صندلی معمولی تکیه می داد و کنسرت را تقریبا به گونه ای ارائه می کرد که گویی یک گردهمایی معمولی بعد از ظهر یکشنبه در آپارتمانش در نیویورک است.

به جز اینکه کاملا و از نظر تئاتری جذاب بود، یکی از خاطره انگیزترین کنسرت هایی که در جشنواره جاز گینس کورک دیده ام. (موران ادای احترام الینگتون خود را در سالن کنسرت ملی، در دوبلین، در 21 مارس 2027 تکرار می کند.)

موران در یک مقطع در مورد اینکه جایزه ستاره در حال ظهور کورک در سال 2002، زمانی که نیروهای جاز جشنواره به وضوح در حال صعود بودند، چقدر برای او ارزش داشت صحبت کرد. او گفت: "امیدوارم که آنها همچنان آن جایزه را اهدا کنند." آنها نیستند. و باید باشند.

جیسون موران: من از جشنواره جاز کورک تشکر زیادی دارم. و من هنوز آن گلدان کریستالی فوق العاده را دارم.