INSS توصیه هایی را برای ایالات متحده و بریتانیا برای تعیین نظارت مستقل و "خطوط قرمز" قابل اجرا بیان می کند.

مطالعه جدیدی توسط موسسه مطالعات امنیت ملی (INSS) که روز چهارشنبه منتشر شد، از احزاب سیاسی ایالات متحده می خواهد که تعاریف الزام آور، مکانیسم های بررسی مستقل، و خطوط قرمز قابل اجرا برای مقابله با یهودی ستیزی در میان نامزدهای سیاسی و مقامات منتخب ایجاد کنند. تحلیلگر ارشد امنیت بین‌الملل و سیاست خارجی و افیر دایان، رئیس تیم تحقیقاتی یهودی‌ستیزی و مشروعیت‌زدایی INSS. Aut

هورز بررسی کرد که چگونه سازمان‌های سیاسی تعیین می‌کنند که چه کسی واجد شرایط نمایندگی آنهاست و در صورت عبور از مرزهای ایدئولوژیک چه عواقبی باید به دنبال داشته باشد. محققان خاطرنشان کردند که در حالی که احزاب سیاسی به نامزدهای انتخاباتی بودجه، مشروعیت و زیرساخت‌های نهادی اعطا می‌کنند، واکنش‌ها به یهودستیزی در ایالات متحده اغلب به صورت موقت و مشروط به محاسبات سیاسی باقی می‌ماند. نویسندگان، حزب کارگر بریتانیا تحت رهبری جرمی کوربین را به عنوان یک مطالعه موردی اولیه بررسی کردند.

در بریتانیا، انباشتگی از بیانیه‌های یهودی‌ستیزانه توسط اعضای حزب، از جمله شکایات رسمی ارائه‌شده بین سال‌های 2016 و 2018 توسط جنبش کارگری یهودی (JLM) و کمپین علیه یهودی‌ستیزی (CAA)، در تحقیقات رسمی توسط کمیسیون برابری و حقوق بشر (EHRCla) در EHRCla در 20 به اوج رسید. آزار و اذیت، تبعیض، و مداخله سیاسی در رسیدگی به شکایات، تغییر موضوع از رفتار نادرست فردی به شکست نهادی. نویسندگان بر این فشار عمومی تاکید کردند، از جمله مارس 2018 "دیگر بس است"

تظاهرات خارج از پارلمان که توسط هیئت نمایندگان یهودیان بریتانیا (BoD) و شورای رهبری یهودی (JLC) سازماندهی شد، نظرسنجی که نشان می‌دهد 55 درصد پاسخ‌دهندگان کوربین را برای نخست‌وزیر بودن مناسب نمی‌دانند و مداخله بی‌سابقه قبل از انتخابات توسط خاخام ارشد افرایم میرویس، یهودی‌ستیزی را به یک بحران انتخاباتی تبدیل کرد. ساختار حزب متمرکز بریتانیا، همراه با نظارت نظارتی EHRC، به حزب کارگر اجازه داد تا فرآیند شکایات مستقل و بررسی نامزدها را تحت نظر کیر استارمر ایجاد کنند.

نویسندگان خاطرنشان کردند که این چارچوب می‌تواند به عنوان الگویی برای نظام‌های پارلمانی مانند ایرلند، استرالیا و نیوزلند عمل کند. در تحلیل ایالات متحده، نویسندگان پویایی مشخصی را یافتند که توسط یک شبکه حزبی غیرمتمرکز، انتخابات اولیه و حمایت‌های متمم اول شکل گرفته بود. از آنجایی که دولت‌های ایالتی انتخابات مقدماتی را اجرا می‌کنند و هیچ ارگان مرکزی حزبی دسترسی به رای‌گیری را تایید نمی‌کند، رهبری حزب ایالات متحده نمی‌تواند مستقیما نامزدها را رد صلاحیت کند یا از نامزدی آنها جلوگیری کند. نویسندگان مشاهده کردند که رهبران احزاب ایالات متحده اغلب خود را به محکومیت عمومی محدود می‌کنند، بدون اینکه اقدامی مشخص انجام دهند، و انکار می‌کنند.

نامزدها تنها در صورت بروز رسوایی های جداگانه و خطرناک انتخاباتی. به عنوان نمونه در سمت دموکرات، نویسندگان به گراهام پلاتنر، نامزد سنا در مین اشاره کردند که علیرغم داشتن خالکوبی مرتبط با اس اس نازی، حمایت حزب را حفظ کرد، و شخصیت‌های ارشد تنها پس از اینکه او با اتهامات تجاوز جنسی نامربوط مواجه شد، حمایت خود را متوقف کردند.

از طرف جمهوری خواهان، مارک رابینسون، معاون فرماندار کارولینای شمالی به دلیل بیانیه های انکار هولوکاست با انتقاد مواجه شد، اما شخصیت های ارشد حزب تنها پس از گزارشی که او را به پست های صریح در یک وب سایت پورنوگرافی مرتبط می کرد، از خود فاصله گرفتند. نویسندگان همچنین به چهره های فعلی اشاره کردند که علیرغم مناقشات عمومی بر سر مخالفت های دمکراتیک یا غیردموکراتیک، جایگاه سیاسی خود را گسترش دادند. عمر در سال 2019 سخنان بحث برانگیزی را بیان کرد، قطعنامه حاصل از مجلس به محکومیت عمومی نفرت بدون نکوهش، نام بردن یا نشان دادن او گسترش یافت.

g یهودستیزی به عنوان یک موضوع مستقل. از طرف جمهوری خواهان، رویس وایت، نامزد سنای مینه سوتا و مارجوری تیلور گرین، نماینده مجلس نمایندگان، علیرغم ترویج تئوری های توطئه یهودی ستیزانه، جایگاه سیاسی خود را حفظ کردند. علاوه بر این، نویسندگان با اشاره به همکاری نامزد دموکرات عبدالالسید با تأثیرگذار آنلاین حسن پیکر، و همچنین چهره‌های جمهوری‌خواه و گروه‌های یهودی نسبت به نفوذ تاکر کارلسون، کندیس اوونز، و حامیان محافظه‌کاران نیک فونته هشدار داده‌اند، نگرانی‌هایی را در مورد تعیین مرزهای سیاسی با شخصیت‌های خارجی با نفوذ مطرح کردند.

موسسات آموزشی تیویستی تحقیقات Politico که پیام‌های یهودی‌ستیزانه رد و بدل شده توسط رهبران جوان جمهوری‌خواه را افشا می‌کرد، به عنوان شواهدی از نفوذ لفاظی‌های افراطی به مسیرهای جوانان ذکر شد. نویسندگان با بررسی مکانیسم‌های واکنش موجود ایالات متحده خاطرنشان کردند که در حالی که احزاب می‌توانند از بودجه خودداری کنند، رقبای اولیه را تأیید کنند، یا مقامات منتخب را از وظایف کمیته سلب کنند، این ابزارها با حمایت‌های مالی مستقل از نامزدها یا حمایت‌های مالی محدود بر علیه کاندیداهای PAC می‌توانند حمایت مالی کنند. دنبال کنندگان

تحریم‌های پس از انتخابات، مانند حذف یا اخراج کمیته‌ها، مستلزم آرای کنگره است که احزاب اغلب تمایلی به پیگیری آن‌ها به دلیل حاشیه‌های کم رای‌دهی و ترس از تلافی سیاسی ندارند. محکومیت به تنهایی نمی‌تواند مشروعیت سیاسی را تعریف کند. نویسندگان «خط مقدم» را برجسته کردند، یک سازمان سیاسی که در ژوئیه ۲۰۲۶ به‌عنوان وسیله‌ای بالقوه وابسته به جمهوری‌خواهان با C تغییر کرد.

این گروه با راه اندازی کمپین های هدفمند علیه نامزدها، مانند هزینه کردن 400000 دلار علیه نامزد فرمانداری فلوریدا، جیمز فیشبک، پس از اظهارات وی در مورد "نسل کشی سفیدپوستان"، به دنبال این است که یهودی ستیزی را به "عامل رد صلاحیت" در انتخابات مقدماتی جمهوری خواهان تبدیل کند. پیامدهای ساختاری در احزاب سیاسی. «هر دو حزب بزرگ آمریکایی اصولا یهودی ستیزی را محکوم می کنند، اما غالبا نمی توانند این محکومیت را به پیامدهای معنادار تبدیل کنند.

es کوهن و دایان گفتند: «تجربه حزب کارگر بریتانیا اهمیت چالش گرایی را به‌عنوان یک مجموعه‌ای از سازمان‌های ضد‌ستیزی نشان می‌دهد، در هر دو طرف راهرو، کاندیداها به پیشروی خود ادامه دادند و تنها زمانی کنار رفتند که رسوایی جداگانه آن‌ها را به یک مسئولیت انتخاباتی تبدیل کرد.

در حالی که احزاب آمریکایی نمی توانند به سادگی الگوی بریتانیایی را تکرار کنند، می توانند استانداردهای واضحی را ایجاد کرده و از طریق تأیید، تأمین مالی کمپین ها و تعیین تکالیف کمیته، آنها را اجرا کنند. کوهن و دایان به پست گفتند، بدون اجرای مداوم، محکومیت یک بیانیه است، نه تعهد واقعی برای محافظت از یهودیان.