کن اوایل: مدیران پرواز منچستریونایتد راه خود را به گوشه ای پرتاب کرده اند

زمانی که لوئیس کوک در اوایل نیمه منچستریونایتد گل را به جلو زد، گلی که ظاهر نشد. سن لامنز با عجله بیرون می‌رفت و مطمئنا اول به آنجا می‌رسید... اما خدای باد ایده‌های دیگری داشت. توپ در نسیم نگه داشت و اوانیلسون با ضربه ای به سمت دروازه حرکت کرد. حالا او به خوبی از اوت فاصله داشت، اما تنها راهی که از بیرون وارد دروازه شد، ضربه را زد: با اطمینان کامل.

با دیدن پایان اوانیلسون، بسیاری از تماشاگران خانگی اولدترافورد به گل معروف مارک هیوز به بارسلونا در فینال جام برندگان جام در روتردام فکر می کنند. خاطره ای از زمانی که باشگاه آنها با روحی متفاوت متحرک شده بود.

این سومین شکست خانگی 3-0 یونایتد مقابل بورنموث، زیر نظر سرمربی متفاوت، در سه سال گذشته بود. بازی الگوی معمولی داشت: بورنموث جمع و جور، سازماندهی شده، تیزبین، یونایتد در حال چرخیدن در یک حالت ظاهری فوگ، به طرز عجیبی قادر به اجرای ساده ترین کارها نبود.

چیز غیرعادی این بود که این بار برخی از بزرگترین و پردرآمدترین ستاره های یونایتد به دلیل اختلاف نظر اخیر با مربی، از روی نیمکت تماشا می کردند: برونو فرناندز، لیساندرو مارتینز، ماتئوس کونا.

وقتی مارتینز در نیمه دوم وارد زمین شد، بلافاصله توسط رایان غلبه کرد، که باید گل می زد. برونو، بازیکن 2020 یونایتد، با تماشای مایکل کریک که بازیکنانی مانند جاشوا زیرکزی و شی لیسی را جلوتر از خود معرفی می‌کند، روی نیمکت باقی ماند.

قبل از گل سوم، سر و صدای اولدترافورد از طرف هواداران بورنموث به گوش می رسید: «صبح اخراج شد». "شما با شهر پایین میروید" و غیره. اما در 25 دقیقه آخر تماشاگران میزبان صدای خود را پیدا کردند. تفسیر جمعی که آنها ارائه کردند هیچ شکی در مورد اینکه چه کسی را مقصر آشفتگی فعلی می دانند باقی نگذاشت. "شما می توانید استادیوم جدید خود را به ورزشگاه خود بچسبانید"، "ما می خواهیم گلیزرز بیرون برود"، "جیسون ویلکاکس، تو مردی مردی"، "یونایتد را بفروشید و از خانه خارج شوید" و یک ورودی جدید "بهترین های کلاس - شما می خندید".

هیاهوهای تمام وقت به سرعت جای خود را به آهنگ کریک دادند: «به سختی می توان باور کرد که اسکولز نیست، کریک است که می دانی». در حالی که کریک با عذرخواهی در تونل قدم می‌زد، آهنگ جای خود را به تشویق‌های خشمگین بازیکنانی که پشت سر او را دنبال می‌کردند داد.

ارزش آن را دارد که درمورد صحنه‌ی قابل توجهی که بود، مکث کنیم - هواداران به مدیر شکست خورده و در شرف اخراج خود سلام می‌کردند، در حالی که فریاد تحقیر خود را نسبت به همه افراد مرتبط با باشگاه فریاد می‌زدند.

پس از آن کریک مدام می گفت که شنیدن واکنش هواداران به او «احساسات متفاوتی» داده است، هرچند او نگفت که این احساسات چیست. به اندازه کافی آشکار بود که غم یکی از آنها بود، اما احساس غیرقابل ذکری که او نیز احساس می کرد، تسکین بود. خیال آسوده از دانستن اینکه در نهایت (و مطمئنا این پایان بود)، طرفداران در واقع او را به خاطر این موضوع سرزنش نمی کنند. و شاید آسودگی از این که این صحنه بالاخره فرار او را از کابوسی که موقعیتش به آن تبدیل شده، تضمین کند.

تصور کنید که شما یکی از بازیکنانی هستید که به سمت آن تونل پشت سر کریک راه می‌رود، از جمعیت استقبال می‌کند، او را می‌بینید که تشکر و قدردانی خود را تکان می‌دهد - و سپس می‌شنوید که همان طرفداران با شرارت به شما می‌چرخند.

واضح است که تعداد کمی از آنها به این مربی امتیاز نمی دهند. مصاحبه فرناندز پس از ناکامی هفته گذشته در کومو نشان داد که او فکر نمی‌کند آمادگی تاکتیکی کریک به اندازه کافی خوب باشد. مصاحبه مارتینز پس از شکست مقابل اتلتیکو مادرید نشان داد که او معتقد نبود کریک عامل بسیار مهمی در امور باشگاهی است. شما به سادگی در مورد مربی مورد احترام خود اینطور صحبت نمی کنید. فرناندز همچنین در کومو گفته بود که یونایتد «بیش از حد روی گذشته تمرکز دارد...

همه در باشگاه باید درک کنند که دیگر مثل قبل نیست، ما دیگر در گذشته نیستیم و باید به آینده نگاه کنیم. ما باید چیزی متفاوت در زمان حال خلق کنیم.»

سپس کریک برای کنفرانس مطبوعاتی خود در روز جمعه بیرون آمد و یک موعظه 5 دقیقه ای در مورد ارزش های تاریخی منچستریونایتد ایراد کرد که نام رایان گیگز، وین رونی، سر الکس، سر بابی و سر مت را بررسی کرد.

این موضوع به خوبی برای طرفدارانی که دیروز بنری را با چهره‌های اریک کانتونا، برایان رابسون و روی کین بر روی کلمه «Standards» باز کردند، به‌خوبی می‌آید. اما آیا "تو در مقایسه با کسانی که قبل از تو آمده اند هیچ نیستی" پیامی است که احتمالا الهام بخش این بازیکنان جوان یونایتد خواهد بود؟

ما دوست داریم که هواداران را مخزن جمعی خرد عمیق باشگاه بدانیم، اما در واقعیت، جمعیت اغلب قضاوت وحشتناکی از خود نشان می دهند. هواداران یونایتد با موجی از شادی اوله گونار سولسشر را به این کار جذب کردند. زمانی که آن سیرک در سال 2021 به باشگاه آنها بازگشت، آنها با بی شرمی قهرمان پرستش کردند. وقتی اریک تن هاگ در سال 2024 قهرمان جام حذفی شد، آنقدر پشت سر او ایستادند که باشگاه تصمیم گرفت او را اخراج نکند و در عوض قراردادش را تمدید کند. کریک نیز توسط کیمیاگری تحسین مردم از موقتی به دائمی تبدیل شد.

البته، این طرفداران نیستند که در نهایت مسئول این تصمیمات پشیمان کننده هستند، بلکه مدیران ضعیف هستند که به آنها کمک می کنند. متأسفانه عمر برادا، مدیر اجرایی یونایتد و جیسون ویلکاکس، مدیر ورزشی، به نظر می‌رسد که سرانجام به گوشه‌ای رسیده‌اند. نتایج وحشتناک و درگیری با فرناندز برای آنها چاره ای جز اخراج کریک در این هفته باقی نگذاشته است. اما اخراج سوم در میان فصل در سه فصل آنها را به طرز خطرناکی در معرض دید قرار می دهد.

چرا این دو مقام سابق منچستر سیتی منچستریونایتد را اداره می کنند؟ سوالی است که اکنون به طرز ناراحت کننده ای تعداد زیادی از مردم می پرسند. برای جیم رتکلیف، اعتبار شهر آنها به معنای "بهترین در کلاس" بود، اما یافته‌های کمیسیون مستقل اخیر نشان می‌دهد که سرمایه‌گذاری غیرقانونی مالک از ابوظبی نسبت به هر کاری که برادا یا ویلکاکس انجام می‌دادند، نقش مهم‌تری در موفقیت منچستر سیتی ایفا می‌کرد.

سوابق آنها از زمان پیوستن به یونایتد نشان می دهد که به جای کار بر اساس اصول روشن و سنجیده، آنها همیشه آماده هستند تا برنامه های خود را مطابق آنچه در آن لحظه محبوب به نظر می رسد، کنار بگذارند. تن هاگ را تمدید کن، تن هاگ را اخراج کن، به آموریم ایمان بیاور، آموریم را اخراج کن، کریک را دائمی کن، کریک را اخراج کن. بهترین کاری که آنها می‌توانستند برای یونایتد انجام دهند این بود که برای آخرین بار به تماشاگران دلخور شوند و به دنبال کریک از درب بیرون بروند.