MoMA، مرکز پمپیدو، و M+ دارایی های خود را به عنوان یک مجموعه در اتحادی بی سابقه رفتار خواهند کرد

شش سال پیش، مدیر موزه M+ هنگ‌کنگ، سوهانیا رافل، در مصاحبه‌ای برای کتاب آینده موزه، به استراتژیست فرهنگی آندراس سانتو، گفت که در سال‌های آینده موزه‌ها باید «با هم بایستند و برای کمک به یکدیگر برای ارائه یک خط پایه پایدارتر تلاش کنند». او ادامه داد، همکاری "یک جنبه کلیدی از فصل بعدی کار موزه خواهد بود." به نظر می رسد سخنان او پیشگویانه بوده است: صبح روز جمعه در هنگ کنگ، M+، موزه هنرهای مدرن در نیویورک، و مرکز پمپیدو در پاریس اعلام کردند که یک اتحاد فرهنگی گسترده در مقیاس خود بی سابقه است.

ه. در قلب این اتحاد توافقی وجود دارد که بر اساس آن این سه موسسه با دارایی های مربوطه خود به عنوان یک مجموعه مشترک رفتار می کنند که توسط کارکنان پراکنده در سه قاره مدیریت می شود.

لوران لو بون، رئیس پمپیدو، طی مصاحبه مشترکی که رافل و کریستف شریکس، کارگردان MoMA نیز در آن حضور داشتند، به ARTnews در پاریس گفت: «اگر موفق شویم، ما بیشتر از مجموع اجزای خود خواهیم بود و من فکر می‌کنم این چیز کاملا جدیدی است.»

دارایی‌های ترکیبی MoMA و Pompidou به این معنی است که کل مجموعه مشترک به صدها هزار شی خواهد رسید، و این سه مؤسسه همچنین مباشر آرشیوهای حجیم هستند. این مجموعه در M+ که شش سال پیش تأسیس شد، حدود 8000 شی دارد، اما این موزه مجموعه ای قطعی از هنر معاصر چینی دارد که بیشتر آن توسط تاجر سوئیسی و دیپلمات سابق، اولی سیگ اهدا شده است. پومپیدو بزرگترین موزه هنر مدرن اروپا را در خود جای داده است (مجموعه های آن یک مجموعه ملی متعلق به دولت فرانسه است).

مخاطبان بالقوه بسیار زیاد خواهند بود: بر اساس ارقام کنونی، موزه ها در مجموع سالانه 10 میلیون بازدیدکننده حضوری و 125 میلیون بازدیدکننده آنلاین خواهند داشت.

اشتراک مجموعه با چندین ابتکار آغاز خواهد شد. از اواخر سال 2027، منتخبی از آثار اصلی مجموعه M+ به صورت امانت بلندمدت در گالری‌های مجموعه MoMA نصب می‌شود و در سال 2028، گالری بلندمدت سنتر پمپیدو نیز در موما افتتاح می‌شود، با برنامه‌های مشابه و موازی در حال توسعه در سایر موزه‌ها. (پمپیدو در حال حاضر برای بازسازی پنج ساله ساختمان خود بسته است و قرار است در سال 2030 بازگشایی شود.)

به عنوان بخشی از این اتحاد، مؤسسات شریک، طی پنج سال آینده، نمایشگاهی را با هم سازماندهی خواهند کرد که مفهوم پیچیده «معاصر» را بررسی خواهد کرد، که شامل آثاری از هر سه مجموعه خواهد بود و در هر سه موسسه ارائه خواهد شد. متصدیان مرکز پمپیدو و M+ به MoMA's C-MAP (چشم انداز هنر معاصر و مدرن)، یک برنامه تحقیقاتی بین بخشی که در سال 2009 با هدف کاوش در تاریخ هنر در خارج از آمریکای شمالی و اروپای غربی تأسیس شد، خواهند پیوست.

علاوه بر این، یک کمیته راهبری مشترک، متشکل از سه مدیر موزه به همراه روسای بخش و متصدیان سه موزه، شروع به کار بر روی اولویت هایی مانند نمایشگاه ها و اشتراک مجموعه، تحقیق، حفاظت و توسعه حرفه ای خواهند کرد. کمیته ماهانه تشکیل جلسه خواهد داد و سالیانه یک جلسه حضوری بزرگ برگزار می شود که اولین آن ماه آینده در MoMA برگزار خواهد شد. (جلسات سالانه بعدی در بین موزه ها به صورت چرخشی برگزار می شود.)

تا حدی، این اتحاد از مشارکت های قبلی بین M+ و دو نهاد دیگر ناشی می شود. در فوریه 2025، M+ و MoMA یادداشت تفاهمی را امضا کردند که شامل به اشتراک گذاری مجموعه، تحقیقات مشترک و مبادلات سرپرستی بود. در اوایل سال جاری، M+ و مرکز پمپیدو همکاری استراتژیک چند ساله خود را اعلام کردند، که شامل برنامه‌هایی برای پمپیدو برای افتتاح فضای بازسازی‌شده خود با نمایشگاهی از آثار مجموعه‌های هر دو موزه و به دنبال آن نمایش آن نمایش در M+ بود.

در مصاحبه با ARTnews در پاریس، این سه کارگردان اذعان کردند که اتحاد فرهنگی جدید از مشارکت های دوجانبه قبلی شکل گرفته است. با این حال، آن‌ها تأکید کردند که از اشتراکات سه مؤسسه، مانند مجموعه‌ای بین رشته‌ای و تمرکز بر هنر کنونی، و همچنین تباری که موزه‌ها تشکیل می‌دهند، نیز رشد کرده است: نزدیک به یک قرن جمع‌آوری هنر معاصر، که با تأسیس MoMA در سال 1929 شروع شد و تا گشایش پمپیدو در M219 و 7+20 ادامه یافت.

رافل اذعان کرده است که مرکز پمپیدو «یکی از مؤسسات کلیدی» بود که M+ «به آن توجه کرد و به ما کمک کرد تا اصول ساختن موسسه‌ای مانند این را برای آسیا راهنمایی کنیم.»

شریکس گفت: «هر یک از ما چیزهایی داریم که کاملا در جهان منحصر به فرد هستند. "نقش اول ما البته حفظ است. اما چگونه می توانیم کاری کنیم که آن مجموعه ها برای ما بیشتر کار کنند و مردم را به خوبی فراتر از دیوارهای مؤسساتمان لمس کنیم؟"

Cherix توضیح داد که این اتحاد با مدل‌های گذشته مانند نمایشگاه‌های مسافرتی، نمایش‌های سازمان‌دهی شده و همکاری در پروژه‌های خاص متفاوت است، زیرا این یک تعهد بلندمدت برای ساختن برنامه‌ها از پایه است، برنامه‌ای که مستلزم نزدیک‌تر کردن تیم‌های ما به یکدیگر است.

ترتیبات جدید همچنین با هدف استفاده از صرفه‌جویی در مقیاس و پایدارتر کردن مواردی مانند حمل و نقل است. رافل و شریکس خاطرنشان کردند که، برای مثال، ارسال بخش‌هایی از مجموعه M+ از هنر معاصر چین به MoMA برای دوره‌های طولانی نه تنها به آن آثار اجازه می‌دهد تا در گالری‌های MoMA بچرخند، بلکه آنها را آسان‌تر در دسترس موزه‌های دیگر در ایالات متحده قرار می‌دهد.

در دنیایی که موزه‌ها می‌خواهند مجموعه‌هایشان دیدگاه‌های جهانی را منعکس کند، اشتراک‌گذاری منطقی‌تر از ادامه انباشت جداگانه است. رافل گفت: «ما نمی‌توانیم به جمع‌آوری ادامه دهیم، بنابراین در عوض به اشتراک می‌گذاریم. به گفته Cherix، برای اضافه شدن به مجموعه مشترک، یک اثر در هیچ یک از این سه مجموعه "نیازی به نداشتن برابری ندارد".

شریکس ادامه داد: «حتی اگر بخواهیم وقف هنر زمان خود باشیم، به یک مجموعه تاریخی تبدیل می‌شویم». چگونه می‌توانیم آن را بازنشانی کنیم؟ فکر می‌کنم این اتحاد دقیقا به ما این ظرفیت را می‌دهد که دامنه متفاوت و چشم‌اندازی آینده‌نگر داشته باشیم.»

موزه‌های بیشتری در سال‌های اخیر برای اشتراک‌گذاری مجموعه‌ها، جمع‌آوری منابع و گسترش مخاطبان خود شریک شده‌اند. این استراتژی از وام‌های استاندارد کوتاه‌مدت نمایشگاهی به مدل‌های عمیقا یکپارچه تبدیل شده است که شامل خریدهای مشترک، کمک‌های مالی مشترک خصوصی، شبکه‌های منطقه‌ای و مبادلات بلندمدت بین‌المللی است. خریدهای مشترک از سال 2003، زمانی که موزه ویتنی، تیت، و مرکز پمپیدو برای خرید نصب ویدیویی بیل ویولا، پنج فرشته برای هزاره، متحد شدند، به طور فزاینده ای رایج شده است.

ترتیبی که تا حدودی شبیه به مدل MoMA–Pompidou–M+ بود در سال 2018، زمانی که مجموعه‌دار اندونزیایی چینی بودی تک با موزه هنر شهرستان لس آنجلس (LACMA) در توافقی برای اشتراک‌گذاری مجموعه با موزه یوز شانگهای، که تک آن را تأسیس کرده بود، شریک شد. (چین تلاش برای تبدیل موزه یوز به یک موسسه عمومی را رد کرد؛ تک در سال 2022 درگذشت.) در آن صورت، یک بنیاد جدید برای نظارت بر این مجموعه تشکیل شد که در چین زندگی می کرد اما در غیر این صورت برای نمایشگاه های موقت بین لس آنجلس و شانگهای سفر می کرد.

به عنوان مثال، آثاری از مجموعه LACMA در سال 2009 برای نمایشگاه "در تولید: هنر و سیستم استودیو" به موزه یوز سفر کردند، در حالی که در سال 2021، 20 قطعه از مجموعه تک برای نمایشگاه "میراث تبادل" در LACMA به نمایش درآمد.

اخیرا، موزه‌ها موافقت کرده‌اند که مباشران مشترک مجموعه‌های خاصی باشند. در سال 2022، حدود 100 اثر از مجموعه صنعتگر یونانی دیمیتری داسکالوپولوس هدیه مشترکی به موزه Solomon R. Guggenheim و موزه هنرهای معاصر شیکاگو شد. در سال 2024، سه موزه لس آنجلس - Hammer، LACMA، و موزه هنرهای معاصر - به طور مشترک حدود 350 اثر متعلق به Jarl و Pamela Mohn را دریافت کردند. این سه مؤسسه همچنان به آن مجموعه اضافه می‌کنند که «مجمع هنری موهن» (MAC3) نام دارد.