NOAA، ناسا اندازه‌گیری‌های حفره ازن ۲۰۲۶ را منتشر کرد
دانشمندان NOAA و NASA امروز گزارش دادند که شرایط آب و هوایی نامتعارف باعث شد که سوراخ اوزون قطب جنوب در سال 2026 به اندازه غیرعادی بزرگی برسد، اگرچه آنها گفتند که لایه محافظ اوزون هنوز در مسیر بازیابی تا اواخر این قرن است.
ویرایش شده توسط گابی کلارک، بررسی توسط اندرو زینین
این مقاله با توجه به روند و سیاست های ویرایشی Science X بررسی شده است. ویراستاران ضمن اطمینان از اعتبار محتوا، ویژگی های زیر را برجسته کرده اند:
دانشمندان NOAA و NASA امروز گزارش دادند که شرایط آب و هوایی نامتعارف باعث شد که سوراخ اوزون قطب جنوب در سال 2026 به اندازه غیرعادی بزرگی برسد، اگرچه آنها گفتند که لایه محافظ اوزون هنوز در مسیر بازیابی تا اواخر این قرن است.
حفره اوزون 2026 که توسط یک گرداب قطبی نیرومند سوخت می شود، بر اساس تجزیه و تحلیل NOAA و ناسا از میانگین منطقه فصلی، هفتمین سوراخ ازن بزرگ در 48 سال نظارت شد. با این حال، دانشمندان خاطرنشان کردند که اگر از طریق همکاری بین المللی سطح مواد شیمیایی تخریب کننده ازن در جو کاهش نمی یافت، حفره امسال باز هم بزرگتر می شد.
در طول فصل اوج تخریب لایه لایه لایه ازن بین 7 سپتامبر و 13 اکتبر 2026، وسعت متوسط این سوراخ حدود 9.6 میلیون مایل مربع (25 میلیون کیلومتر مربع) - بیش از دو برابر مساحت ایالات متحده - را پوشانده است. دانشمندان به طور مداوم میزان ازن را در استراتوسفر ردیابی می کنند زیرا به عنوان "ضد آفتاب" زمین عمل می کند و به محافظت از زندگی در برابر تشعشعات مضر خورشیدی کمک می کند. این ازن در سطح زمین که یک آلاینده هوا است که معمولا از فعالیت های انسانی ناشی می شود، متمایز است.
پل نیومن، دانشمند ارشد دانشگاه مریلند و رهبر قدیمی تیم تحقیقاتی ازن ناسا در مرکز پروازهای فضایی گدارد، گفت: «چاله سالانه ازن در سال‌های اخیر در اواخر فصل شکل می‌گیرد که به ما می‌گوید لایه اوزون در حال بهبود است. اما یک گرداب قطبی غیرمعمول قدرتمند، تخریب لایه ازن در قطب جنوب را در این فصل افزایش داده است و به این حفره اجازه می‌دهد تا به اندازه‌ای رشد کند که در یک دهه گذشته ندیده‌ایم.
این حفره در 18 سپتامبر در 10.5 میلیون مایل مربع (27.1 میلیون کیلومتر مربع) به بیشترین میزان خود در سال رسید. این حدود 90 درصد بزرگ‌ترین سوراخ ازن است که تا به حال مشاهده شده است، که در 9 سپتامبر 2000 رخ داد.
نیومن گفت: «حفره ازن 2026 بزرگ است، اما اگر مواد مخرب لایه ازن امروز به اندازه اوج سال 2000 خود در جو رایج بودند، می توانست 1 تا 2 میلیون مایل مربع (3.5 میلیون کیلومتر مربع) بزرگتر باشد.
فرآیند تخریب لایه ازن زمانی آغاز می شود که ترکیبات ساخت بشر حاوی کلر و برم در محیط آزاد می شوند. جریان هوا، گازها را به سمت استراتوسفر می برد، جایی که توسط اشعه ماوراء بنفش تجزیه می شوند. اتم‌های کلر و برم آزاد شده با ذرات ابر در استراتوسفر قطب جنوب برهمکنش می‌کنند تا تخریب ازن را امکان‌پذیر کنند. گرداب قطبی استراتوسفر، جریان فصلی باد که قطب جنوب را احاطه کرده است، با به هم پیوستن هوای سرد لازم برای تولید ابرهای استراتوسفر قطبی، نقش کلیدی ایفا می کند.
امی باتلر، دانشمند تحقیقاتی در آزمایشگاه علوم شیمی NOAA، گفت: «گرداب قطبی امسال به طور غیرعادی بزرگ بود تا حدی به این دلیل که سیستم‌های آب و هوایی در مقیاس سیاره‌ای که معمولا از پایین‌ترین جو بیرون می‌آیند و گرداب را می‌شکنند، در ماه‌های آگوست و سپتامبر ضعیف بودند.» این موج ضعیف، قوی‌ترین بادهای گردابی قطبی را با چندین درجه عرض جغرافیایی دورتر از قطب جنوب نگه داشت و منطقه بزرگ‌تری را برای شرایط ایده‌آل برای رخ دادن لایه لایه ازن ایجاد کرد.
تخریب لایه ازن در داخل چاله به اندازه حفره های رکوردشکنی که 10 یا 20 سال پیش رخ داد، شدید نبود. دانشمندان NOAA با استقرار ابزارهای بالونی از رصدخانه اتمسفر خط پایه قطب جنوبی و با استفاده از یک ابزار نوری به نام طیف‌سنج ازن دابسون دریافتند که غلظت ازن مستقیما بالای سر به پایین‌ترین مقدار خود در سال (105 واحد دابسون) در 17 اکتبر رسیده است.
واحد دابسون استاندارد رایج اندازه گیری برای بیان غلظت ازن است. صد واحد دابسون نشان دهنده ستونی از ازن است که اگر تحت شرایط دمایی و فشاری استاندارد در سطح دریا فشرده شود، عمق آن 1 میلی متر - تقریبا به اندازه یک سکه - خواهد بود. کمترین مقدار ثبت شده در قطب جنوب 92 واحد دابسون در اکتبر 2006 بود.
از سال 1979، ماهواره ها نیز برای نظارت بر سلامت لایه ازن نقش مهمی داشتند. ابزارهای روی ماهواره Aura ناسا، ماهواره‌های NOAA-20 و NOAA-21، و ماهواره ملی مشارکت در مدار قطبی Suomi که به طور مشترک توسط ناسا و NOAA اداره می‌شوند، همگی در نظارت سالانه مشارکت داشتند.
NOAA و دانشمندان ناسا گفتند که نظارت مداوم نشان می دهد که کنترل های ایجاد شده توسط پروتکل مونترال در سال 1987 به بازیابی طولانی مدت ازن استراتوسفر ادامه می دهد.
یکی از عناصر اساسی پروتکل مونترال، تعهد بین المللی به جایگزینی مواد مخرب لایه لایه لایه لایه لایه لایه لایه لایه لایه ازن مانند کلروفلوئوروکربن ها با جایگزین های کم ضررتر است. استفان مونتزکا، دانشمند ارشد در آزمایشگاه نظارت جهانی NOAA، گفت: از زمان اوج خود، سطح کلر در استراتوسفر قطب جنوب که از مواد تخریب کننده لایه لایه ازن به دست می آید، حدود یک سوم نسبت به سطوحی که در دهه 1980 به دست آمد، کاهش یافته است.
کلروفلوئوروکربن ها و سایر ترکیبات تخریب کننده لایه لایه لایه لایه لایه لایه لایه لایه لایه لایه لایه لایه اوزون زمانی به طور گسترده در کالاهای مصرفی مانند یخچال، تهویه مطبوع و عایق ساختمان استفاده می شد. آنها می توانند برای چندین دهه در جو باقی بمانند یا از محصولات قدیمی و محل های دفن زباله خارج شوند. همانطور که این ترکیبات قدیمی تر تجزیه می شوند، دانشمندان تخمین می زنند که سوراخ ازن تا دهه 2070 بازیابی خواهد شد.
کارشناسی ارشد زبان انگلیسی، ویرایشگر کپی از سال 2021 با تجربه در آموزش عالی و محتوای بهداشتی. تقدیم به اخبار معتبر علمی. نمایه کامل →
فوق لیسانس فیزیک با تجربه تحقیق. علاقه مندان به اخبار علمی طولانی مدت. نقش کلیدی در موفقیت سرمقاله Science X ایفا می کند. نمایه کامل →
متن اصلی (انگلیسی)
NOAA, NASA release measurements of 2026 ozone hole
Atypical weather conditions caused the Antarctic ozone hole to grow to an unusually large size in 2026, NOAA and NASA scientists reported today, though they said the protective ozone layer is still on track to recover by later this century.