PÖFF تالین 30 ساله شد: چگونه یک جشنواره فیلم در کشوری با 1.3 میلیون نفر به یک رویداد A-List تبدیل شد

سه دهه چه تفاوتی ایجاد می کند! جشنواره فیلم شب های سیاه تالین (PÖFF) استونی افتتاحیه سی امین دوره خود را در روز جمعه جشن می گیرد که در آن 230 فیلم بلند و 259 فیلم کوتاه از 87 کشور نمایش داده می شود. نسخه افتتاحیه آن در سال 1997 تعداد بسیار کمی از فیلم ها را به نمایش گذاشت - 24 عنوان از کشورهای شمال اروپا، آلمان و فرانسه.

در آن زمان، تعداد سینماها در استونی که در سال 1991 در بحبوحه فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی استقلال خود را اعلام کرده بود، هنوز ناچیز بود. و در مجموع حدود 6000 فیلم جشنواره پذیرفته شد که موفقیت آمیز تلقی شد. در سال گذشته، در مقابل، پذیرش PÖFF به نزدیک به 95000 رسید. داستان‌های مرتبط فیلم‌ها «کاور منهول خواهر برادر» میلچو مانچفسکی برنده جایزه برتر فیلم‌های جشنواره فیلم توکیو AFM: آسمان تاریک «خانه عروسکی آمریکایی» را به ایالات متحده می‌برد (اختصاصی)

همه این رشد، تالین را تبدیل به یک نقطه ثابت در مدار جشنواره برای صنعتگران بیشتر و بیشتر کرده است و آن را به بزرگترین جشنواره فیلم اروپای شمالی ارتقا داده است. در سال 2014، همچنین با کسب اعتبار لیست A FIAPF، شهرت خود را بیشتر کرد و آن را در شرکت جشنواره های معتبری مانند کن، ونیز، برلین، ساندنس، تورنتو، کارلووی واری و لوکارنو قرار داد.

Tiina Lokk، بنیانگذار و مدیر عامل PÖFF، رویاپرداز و نیروی محرکه ورود جشنواره به سطح برتر بوده است. در اوایل سال جاری، او تمرکز خود را به مسیر کلی استراتژیک و توسعه ای معطوف کرد و نقش خود را به عنوان مدیر جشنواره کنار گذاشت و دخترش Triin Tramberg به سمت مدیر هنری ارتقا یافت.

با توجه به جایگاه امروز، ممکن است از شنیدن اینکه ایده لوک برای راه اندازی جشنواره فیلم در تالین به عنوان یک اسلم دانک تلقی نمی شد، متعجب شوید. و این شامل شک و تردید خودش هم بود. او به THR می گوید: «من شک عمیقی داشتم. با وجود اینکه می‌خواستم جشنواره را ایجاد کنم چون منتقد، نظریه‌پرداز و مورخ فیلم هستم و بزرگترین آرزوی هر منتقد سینمایی این است که جشنواره‌ای را تشکیل دهد که در آن بتوانید فیلم‌های مورد علاقه‌تان را انتخاب کنید.»

اما استونی سنت جشنواره فیلم نداشت، زیرا اتحاد جماهیر شوروی فقط جشنواره فیلم مسکو را داشت که حتی هر سال برگزار نمی شد. او به یاد می‌آورد: «ما برای همه 15 جمهوری اتحاد جماهیر شوروی، یک نوع فستیوال چرخشی داشتیم، جشنواره فیلم سراسری. هر سال در پایتخت یک جمهوری متفاوت برگزار می‌شد. و در طول زندگی‌ام، من فقط یک جشنواره را در تالین دیدم [در سال 1982] و استونی آخرین جمهوری بود که میزبان آن بود.»

پس جای تعجب نیست که، همانطور که Look می گوید، "مطمئن نبودم که استونی آماده برگزاری یک جشنواره معمولی باشد و به آن نیاز باشد." به هر حال، این کشور بسیار کوچک است و امروز 1.3 میلیون نفر جمعیت دارد.

همچنین، سال‌های پس از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی بر انواع چالش‌ها و اصلاحات متمرکز شد، «اما برای سینما، زمان چندان امیدوارکننده‌ای نبود». هیچ‌کس نمی‌دانست با سینما چه کار کند و حتی در بودجه وزارت فرهنگ هم پولی برای آن وجود نداشت، حتی یک سال بود که فیلم بلند ساخته نشد.»

زیرساخت‌ها برای سینماها بسیار کم بود. لوک به یاد می آورد: «در اواسط دهه 90، ما سه یا چهار سینما برای تمام استونی داشتیم، و این سینماها فقط فیلم های پرفروش هالیوود و فیلم های کونگ فوی درجه B چینی را نمایش می دادند.

در همان زمان، فیلم‌برداری‌های فیلم خارجی به استونی و سایر بخش‌های اتحاد جماهیر شوروی سابق وارد شد که به دلیل علاقه به مکان‌هایی که قبلا استفاده نشده بود و مقرون‌به‌صرفه بود.

لوک با حضور در جشنواره یا زیرساخت های بهبود یافته نمایشگر در تالین، گوش های بسیاری از سیاستمداران را ناشنوا کرد. او یک پاسخ معمولی را به یاد می آورد: «ما در استونی به آن نیاز نداریم. اگر می‌خواهید به سینما بروید، به هلسینکی بروید یا به پاریس بروید. و وقتی سعی کردم به آنها بگویم که دنیای سینما در واقع بسیار بزرگ‌تر و رنگارنگ‌تر از هالیوود و چین است، گفتند: «چه کسی اهمیت می‌دهد؟» و از آنجایی که مشخص بود نمی‌توانیم با هالیوود رقابت کنیم، یک علامت سوال بزرگ وجود داشت که آیا اصلا به سینمای ملی نیاز داریم یا خیر.

معدود ویژگی های استونیایی که در آن زمان ساخته شد همیشه با فیلم های هالیوود مقایسه می شد که مضحک است.

لوک در آن زمان شرکت پخش خود، FilmaMAX را اداره می کرد و یک شبکه بین المللی ساخته بود که در نهایت او را تشویق کرد تا رویای جشنواره خود را دنبال کند. او به THR می‌گوید: «سفارت‌خانه‌هایی که در استونی با آنها کار می‌کردم از من حمایت کردند و مرا تشویق کردند تا آن را شروع کنم.

او شروع به جستجوی یک مکان هتل کرد، اما پس از رد شدن با رد شدن مواجه شد. در نهایت، آخرین گزینه من موافقت کرد [این کار را انجام دهم] و اسپانسر باشم، بنابراین جشنواره را شروع کردیم.

لوک تأکید می‌کند که پول کمیاب بود، زیرا جشنواره حمایت مالی از دستگاه دیپلماسی و مبلغی «بسیار بسیار ناچیز» از دولت دریافت می‌کرد. دوستان و همکلاسی هایم نیز مقداری پول به ما دادند.»

در روزهای اولیه جشنواره تالین، شرکت‌کنندگان ممکن است مانند امروز نه تنها به برنامه‌های نمایش فیلم، بحث‌های میزگرد و رویدادهای اجتماعی چشم دوخته باشند، بلکه به چیزهایی که این روزها به نظر می‌رسد برای اکشن روی پرده محفوظ است نیز توجه داشته باشند. لوک به یاد می‌آورد: «در اواسط دهه 90، بمب‌هایی بود که خودروها را در خیابان منفجر می‌کرد. "مافیا در اطراف بود. زمان دیگری بود."

در ابتدا، جشنواره در اوایل دسامبر برگزار شد. لوک به یاد می آورد: «در تقویم جشنواره، این مکان کاملا خالی بود. اما به زودی جشنواره به نوامبر منتقل شد. اما نه، به خاطر آب و هوا نبود. بنیانگذار جشنواره به THR می گوید: «نوامبر در واقع منفورترین زمان در استونی است. دمای صفر درجه است، و در تمام زندگی‌ام، رویای من این بود که در ماه نوامبر در تالین نباشم. اما چون نوامبر تاریک است، تجربه من از توزیع این بود که این زمان پرفروش‌ترین زمان برای سینماها بود.

البته تالین این موضوع را به یک نکته کلیدی در برندسازی خود نیز تبدیل کرده است. نام انگلیسی زبان جشنواره شامل شب‌های سیاه می‌شود، و همچنین مخفف استونیایی آن PÖFF که مخفف Pmedate Ööde filmifestival است که به‌عنوان جشنواره فیلم شب‌های سیاه ترجمه می‌شود.

این جشنواره همچنین به دلیل تعویض فرش قرمز سنتی با فرش سیاه خود شناخته شده است. این سنت به سال 2016 برمی گردد و نماد شب های تاریک نوامبر در استونی است. اما این موضوع با طعنه‌ای از خود همراه است، همانطور که برگزارکنندگان دوست دارند با یک چشمک به آن اشاره کنند و می‌گویند که جشنواره فاقد منابع مالی و الزامات فنی برای زرق و برق فرش قرمز سنتی است.

و انتظار نداشته باشید که PÖFF هرگز برای یک بازی تابستانی فوق رقابتی در مدار جشنواره شرکت کند. لوک توضیح می‌دهد: «اگر جشنواره را [برنامه‌ریزی می‌کردیم]، مثلا در ماه می یا ژوئن و جشنواره شب‌های سفید داشتیم، هیچ‌کس به سینما نمی‌رفت. باکس آفیس نقش بسیار زیادی در بودجه ما بازی می‌کند. و ما هنوز در بین سیاستمداران محبوبیت زیادی نداریم و در تلاش هستیم که [از آنها] پول به دست آوریم.»

نه اینکه گرگ گریه می کند. گرگ گفت که ما را به آخرین عنصر کلیدی برند PÖFF می رساند - نماد و طلسم آن. لوک به یاد می‌آورد: «همه جشنواره‌های بزرگ دارای حیوانات محلی هستند، اما بیشتر آنها قبلا انتخاب شده‌اند. "خرس متعلق به برلین بود. شیر متعلق به ونیز است. خوب، گرگ انتخاب نشده بود. و گرگ در واقع یک حیوان افسانه ای در تمام افسانه ها و حتی حماسه های ما است."

مدیر عامل جشنواره در پاسخ به سوالی درباره شخصیت گرگ، تاکید می کند: "این یک بازیکن نفسانی است اما در عین حال یک بازیکن تیم بزرگ است. سازماندهی بسیار سختگیرانه ای در جامعه گرگ ها وجود دارد، و بنابراین ما تمام افسانه های مربوط به گرگ ها را بررسی کردیم. من یک مستند درباره آنها دیدم، مادر گرگ، و یکی از آخرین نماها در این مستند، به طوری که من می گویم مادر چقدر در آن لحظه بود. حیوان محلی ما باشیم.»

جشنواره واقعا می‌تواند روی چیزی که «گرگ‌ها» نامیده می‌شود حساب کند، جامعه‌ای PÖFF که علاقه‌مندان به فیلم، حامیان فرهنگ، شرکت‌ها، مهمانان، و همچنین داوطلبان و کارآموزان را به هم متصل می‌کند که همگی در زمان، پول یا هر دو برای موفقیت جشنواره هر سال کمک می‌کنند.

صحبت از موفقیت ها. فیلم افتتاحیه جشنواره تالین از نام بزرگی بود. این فیلم ابرهای در حال حرکت از نویسنده فنلاندی آکی کائوریسماکی بود که در سال 2006 مفتخر به دریافت جایزه یک عمر دستاورد PÖFF شد. این فیلم امسال به عنوان بخشی از جشن سی امین سالگرد جشنواره نمایش داده می شود. و این جشنواره بار دیگر ستارگانی چون تیم بلیک نلسون و گلدشیفته فراهانی و فیلم هایشان را به خود جلب کرده است.

Lokk مفتخر است که این جشنواره از صنعت فیلم استونی و بالتیک گسترده‌تر و بالعکس حمایت کرده است و فیلم‌هایی از این منطقه اکنون مرتبا به جشنواره‌های بزرگ در سراسر جهان سفر می‌کنند و جوایزی را کسب می‌کنند. از سال 2008، PÖFF پروژه هایی از منطقه را در مسابقه فیلم بالتیک خود به نمایش گذاشته است. سال گذشته نیز مسابقه مستند بالتیک را راه اندازی کرد.

به حوزه های دیگر نیز فشار آورده است. Lokk تاکید می کند که برنامه Just Film با تمرکز بر کودکان و جوانان جشنواره اولین روزهای صنعت خود را در سال 2023 آغاز کرد، رشته صنعت رویداد Industry@Tallinn & Baltic به طور مداوم پیشنهادات خود را گسترش داده و عمیق تر کرده است، و PÖFF ابتکارات آموزشی خود را تقویت کرده است.

امسال سه نمایشگاه تالین به جشن سه دهه آن کمک می کند. «ستارگان در شب» از طریق 20 پرتره که تاریخ جشنواره را در بر می گیرد، به مهمانان PÖFF ادای احترام می کند، در حالی که «30 PÖFF. 30 پوستر. 30 داستان» برای اولین بار تمام پوسترهای جشنواره را به نمایش می گذارد، «داستانی از رشد، خلاقیت و شجاعت برگزارکنندگان برای گفتن،» را به نمایش می گذارد. در نهایت، "30 PÖFF، 30 سال داستان، هزاران فیلم و یک میلیون خاطره" برای "تسخیر فضای جشنواره" از طریق لحظاتی طراحی شده است که تاریخ آن را شکل داده است.

لوک می‌گوید با توجه به این همه سابقه و گسترش به حوزه‌های جدید در طول سال‌ها، به نظر می‌رسد که این زمان خوبی برای کاهش حجم کاری او و اجازه دادن به دیگران برای پیشرفت است. او به THR می گوید: «جشنواره بزرگ شده است، من پیرتر می شوم و نسل جدیدی وجود دارد. این بسیار مهم است که رئیس برنامه‌ریزی نبض مخاطب را حس کند.»

بنابراین، آنچه برای جشنواره تالین در پیش است تا حدی به تغییراتی که ترامبرگ ممکن است دنبال کند بستگی دارد. در حال حاضر، او می‌خواهد به دقت مراقب «چه چیزی کار می‌کند و چه چیزی نیست» باشد. او همچنین به THR می گوید: "البته، من ایده هایی در مورد اینکه جشنواره می تواند چه چیزی شود و سقف آن کجاست، دارم، اما هدف اصلی این است که جشنواره مرتبط بماند و در جامعه امروزی، مردم همچنان به جشنواره و سینما بیایند. این لحظه ای است برای کشف احساسات با هم."

و در حالی که این دو ممکن است هیچ تغییر بزرگ فوری برای به اشتراک گذاشتن نداشته باشند، لوک نشان می دهد که او همچنان، همانطور که در طول تاریخ PÖFF انجام داده است، به دنبال فرصت های آینده است. او می گوید: «ما امسال سی امین نسخه خود را داریم. اکنون 10 سال آینده وجود دارد که باید به این فکر کنیم که در چه مسیری قرار داریم.»