Primetime درامای بیشتری را برای گرفتن یک شکارچی به دنبال دارد

To Catch a Predator ممکن است شبیه سازی از واقعیت باشد، اما برای بینندگان به اندازه کافی قانع کننده بود. هدف این نمایش دستگیری افرادی بود که مظنون به سوء استفاده جنسی از کودکان بودند - که این کار با اجرای عملیات نیش زنی انجام شد. میزبان آن، کریس هنسن، و همکارانش در Dateline NBC به‌طور پراکنده ورودی خانه‌های اجاره‌ای در حومه شهر را تجهیز می‌کردند. یک بازیگر بزرگسال که خود را به عنوان یک نوجوان ظاهر می کند، در را به روی غریبه ای باز می کند که با آن آنلاین چت می کرد. و هانسن که به عنوان خبرنگار Dateline کار می کرد، در اتاق دیگری کمین می کردند و منتظر لحظه مناسب بودند تا خود را به او معرفی کنند.

مهمان خانه است و به صورت لاکونیکی مداخله می کند. جمله جذاب او این بود: «یک صندلی داشته باش»، که او در حالی که از آخرین سوژه خود دعوت می کرد تا کابوس اطرافش را بررسی کند: او مظنون به داشتن رابطه جنسی با یک خردسال بود، هنسن توضیح می داد، و حالا آنها در مقابل دوربین صادقانه بودند - پلیس درست بیرون منتظر بود.

پیگیری تا حدی دیوانه وار هنسن برای آنچه که عدالت می دانست در مستند بسیار محکم Predators در سال گذشته به تفصیل شرح داده شد، که محدودیت های قانونی و اخلاقی رویکرد پرفروش و شرم آور عمومی To Catch a Predator را بررسی می کرد. فیلم جدید Primetime، که نگاهی تخیلی به ظهور شهاب‌سنگ و انفجار ناگهانی میزبان است، همچنین دارای یک مزیت انتقادی است، اما به نسخه عجیب و غریب زندگی واقعی که نمایش هانسن خلق کرده است، علاقه بیشتری دارد. این درام، از کارگردان لنس اوپنهایم، بیننده را در دیدی ناپسند از سرگرمی های خبری اوایل دهه 2000 فرو می برد - پر زرق و برق، کم عمق، ضعیف.

و حول یک اجرای پر انرژی رابرت پتینسون می چرخد ​​که همیشه کمی عرق کرده و ناامید می شود تا تماشاگران را راضی کند.

Primetime یک کابوس زیبا است - و ممکن است برای هر کسی که می‌خواهد در دنیای روزنامه‌نگاری تلویزیونی پر زرق و برق کار کند، در سال 2004 اغواکننده باشد. این زمانی بود که اولین بخش To Catch a Predator در NBC پخش شد. بعد از آن، در سال 2005، قبل از پخش به عنوان یک سریال معمولی تر از سال 2006 تا 2007، برنامه دیگری دنبال شد. وقتی برنامه به پایان رسید، این کار را در میان اتهامات قانونی مبنی بر تخلف (پرونده حل شد) و سؤالاتی در مورد اخلاقیات آن انجام داد. اما در طول سال‌هایی که فرهنگ عمومی اجرا می‌شد، هانسن را یک جنگجوی صلیبی عادل نشان می‌داد.

روش او - به دام انداختن مجرمان جنسی ادعایی در تله های آنلاین به منظور افشای تمایلات تاریک آنها، قبل از اینکه آنها را به مجریان قانون بسپارند - برای رضایت بخشی تلویزیون ساخته شده است، و مزخرف برنامه های گفتگوی به سبک جری اسپرینگر را با زیبایی شناسی روزنامه نگاری فرضی اخبار سخت مخلوط می کند.

[ بخوانید: جری اسپرینگر همه چیز را توضیح داد]

بازیگران پتینسون، یک ستاره واقعی سینما، در نقش هنسن باید به نفع شخصیت باشد: او روی صفحه خیره می شود. این بازیگر مدت‌هاست که به بازی در نقش شخصیت‌های عجیب و غریب یا شیاطین خوش‌تیپ با برخی ناامنی در زیر سطح کشیده شده است. او هنسن را کوسه‌مانند و گاهی جذاب به تصویر می‌کشد که نمی‌تواند چهره‌ای را که برای نمایشش ساخته است کنار بگذارد. پوزخندش یخ زده، صدایش متاثر شده است. به نظر می رسد او دائما برای دوربین هایی آماده است که همیشه وجود ندارند.

اجرای پتینسون به روش‌های درست تقلبی به نظر می‌رسد - این جعل هویت شخصی است که خودش به عنوان یک جعل هویت زندگی می‌کرد.

اوپنهایم عمدتا به عنوان یک مستندساز کار می‌کند و مدت‌هاست که به سمت مسکن‌هایی با احساس ناشناس و حومه‌های شیک که To Catch a Predator را در اختیار خود قرار داده است، جذب شده است. مستند او نوعی بهشت ​​درباره گروهی از بازنشستگان بود که در دهکده‌ها زندگی می‌کردند، محله‌ای که برای سالمندان طراحی شده بود. Spermworld بازارهای آنلاین غیرقابل تنظیم برای اهدای اسپرم را بررسی کرد، که برای آن افراد در متل ها گرد هم می آیند تا لقاح DIY را ترتیب دهند.

در Primetime، اولین ویژگی روایی کارگردان، خدمه Dateline به انواع مشابهی از جوامع نفوذ می‌کنند تا به نام رتبه‌بندی، ویرانی شادی به بار آورند. اما فیلم آنقدر تلاش های آنها را محکوم نمی کند، بلکه سعی می کند بفهمد چگونه عطش هانسن برای موفقیت همه اطرافیان او را آلوده کرده است. (هانسن واقعی از فیلم انتقاد کرده و آن را «جدایی از واقعیت» اعلام کرده است.)

گیراترین خط داستانی، در واقع، داستان یک بازیگر فریبنده است. هنرپیشه مشتاق هالیوود دن پلامب (با بازی اسکایلر گیسوندو) به این دلیل که یک کارت اتحادیه می‌خواهد، در کنسرت شرکت می‌کند، سپس به سرعت خود را در مقابل شکارچیان جنسی مشکوک با هشدار کمی آویزان می‌بیند. اجرای ژیسوندو همان قدر شیرین و بی فریب است که اجرای پتینسون شدید و ناراحت کننده است. دن جاه‌طلبی‌های حرفه‌ای بزرگی دارد، اما متأسفانه نمی‌تواند فراتر از جوانی به ظاهر ابدی‌اش و نقش خاصی که هانسن او را در آن بازی کرده است، رشد کند.

تهیه کننده سریال، اندی (مریت وور باورنکردنی) بین آنها گرفتار شده است، که در جستجوی هدف بعدی سریال، هرگونه تردید در مورد اخلاق حرفه ای خود را سرکوب می کند.

اوپنهایم داستان گرفتن یک شکارچی را به عنوان داستانی از آمریکا تصور می کند. با توجه به این که چه تعداد از داستان‌های مربوط به این کشور شامل افرادی است که به هر قیمتی به دنبال موفقیت هستند - که معمولا بسیار بالاست. در پرایم تایم در نهایت به سمت فاجعه پیش می رود (برگرفته از حادثه واقعی که به نمایش سریال پایان داد)، اما هر بیننده ای می تواند این اتفاق را ببیند. جالب‌تر دیدن لذت هنسن است که هر چه بیشتر به آن فاجعه بزرگ نزدیک‌تر می‌شود.