Tech Bros قبلا ما را کنترل می کند، اکنون آنها می خواهند جنگ های ما را کنترل کنند

سلاطین دره سیلیکون تأثیر گسترده ای بر نحوه کار ما، آنچه می بینیم و می شنویم، آنچه می خریم و به چه کسانی رای می دهیم اعمال می کنند.

اگر شکست اخیر بر سر محدودیت‌های سرویس‌های Starlink و Starshield در اوکراین نشانه‌ای باشد، به زودی Big Tech نیز می‌تواند تصمیم بگیرد که چه کسی زندگی می‌کند، چه کسی می‌میرد، و نتیجه درگیری‌های جهانی.

ما هنوز به طور کامل نمی دانیم چه کسی دستور کاهش سرعت پهپادهای کیف را صادر کرده است، یا به اختیار چه کسی. فقط دونالد ترامپ و ایلان ماسک هر دو نفرت خود را از ولودیمیر زلنسکی اعلام کرده اند.

اما پس چرا تعجب می کنیم؟ آمریکا دهه‌ها را صرف تشویق شرکت‌ها به نوآوری، شکست دادن رقبای خود و کسب سود کرده است. جای تعجب نیست که آنها اکنون سیستم هایی را ارائه می کنند که ارتش ها بدون آن نمی توانند بجنگند.

مشکل زمانی پیش می‌آید که دولت‌ها و ارتش‌ها متوجه می‌شوند که دیگر تنها کسانی نیستند که کنترل سلاح‌هایشان را در دست دارند.

مجتمع نظامی-صنعتی هرگز آن چیزی نبوده است که بتوان آن را الگوی نجابت اخلاقی نامید. پیمانکاران عمده دفاعی ثروت‌های زیادی را صرف لابی کردن در واشنگتن می‌کنند، روابط خود را با مقامات پنتاگون ایجاد می‌کنند و به طور خستگی‌ناپذیری برای محافظت و افزایش سهم خود از بودجه تلاش می‌کنند.

اما هنگامی که هزینه یک سیستم تسلیحاتی توسط دولت پرداخت شده و به ارتش منتقل شده است، تا حد زیادی از دست آنها خارج می شود. دولت ها تجهیزات را می خرند و مقامات منتخب و فرماندهان نظامی تصمیم می گیرند که چه زمانی، کجا و علیه چه کسی از آن استفاده کنند.

هیچ کس مجبور نیست با مدیرعامل لاکهید مارتین تماس بگیرد و بگوید ما در شرف بمباران ایران هستیم - آیا می‌توانیم از جت‌های شما استفاده کنیم؟ شارون واینبرگر، سردبیر بولتن دانشمندان اتمی و نویسنده کتاب Valley of Death: How Big Tech Is Fueling the Future of War، به نیوزویک گفت. من نمی‌خواهم در جایگاه دفاع از شرکت‌های دفاعی خوب قدیمی باشم، اما تفاوت این است که آنها در رفتار خود گاردریل‌هایی داشته و دارند.»

این ترتیب در حال اصلاح است. جنگ‌های مدرن به شدت به ارتباطات ماهواره‌ای، زیرساخت‌های ابری، نرم‌افزار میدان نبرد، و البته هوش مصنوعی - چیزهایی که توسط Big Tech تولید می‌شوند، به جای اولیه‌های دفاعی سنتی، متکی است.

این فناوری‌ها دارایی‌های مادی مانند گلوله‌های توپخانه یا تانک‌هایی نیستند که به سادگی تحویل و تحویل داده شوند. شرکت های پشت سر آنها اغلب به طور مستقیم و مستمر در عملیات خود درگیر می شوند.

دانیل نیومن، مدیر عامل گروه Futurum، به نیوزویک گفت: «دفاع از خرید تجهیزات به اشتراک به قابلیت تغییر کرده است و اشتراک ها با صاحبخانه همراه است. وقتی شما یک رادیو را می فروشید، شما یک پیمانکار هستید. وقتی شبکه رادیو را اجرا می کنید، هر روز و در زمان واقعی به آن وابسته است، چه بخواهید چه نخواهید، بخشی از عملیات هستید.

همانطور که در اوکراین دیده‌ایم، این به توسعه‌دهنده تأثیر بی‌سابقه‌ای بر نحوه استفاده از محصولش می‌دهد. به ویژه زمانی که هیچ جایگزین روشنی وجود ندارد.

ایلان ماسک و اسپیس ایکس بارزترین نمونه از این تحول دیستوپیایی قدرت شرکتی هستند - تا حدی به دلیل اتکای اوکراین به استارلینک، اما بیشتر به این دلیل که مدیرعامل عادت دارد نظرات سیاسی خود را برای میلیون ها دنبال کننده در یک پلت فرم رسانه اجتماعی که مالک آن است پخش کند.

ماسک، که آشکارا خود را نیز یک کارشناس سیاست خارجی می‌داند، اوایل ماه جاری اعلام کرد که زمان «رفتن» نخست‌وزیر اوکراین فرا رسیده است. او متعاقبا اذعان کرد که استفاده اوکراین از Starlink را محدود کرده است و استدلال می‌کند که کیف شرایط این سرویس را نقض کرده است.

ظاهرا مهم نبود که اوکراین به مدت چهار سال و نیم بدون مشکل از این سرویس استفاده کرده باشد، یا اینکه لهستان سالانه ده‌ها میلیون دلار برای این سرویس از طرف کیف پرداخت می‌کند. نظر سیاسی ماسک عامل تعیین کننده بود.

جای تعجب است که آیا عدم تمایل تایوان به پذیرش Starlink ارتباطی با منافع تجاری مدیرعامل تسلا در چین دارد یا خیر.

با این حال، ماسک تنها میلیاردری نیست که امپراطوری تجاری اش به طور فزاینده ای با امنیت ملی درگیر می شود. پالانتیر، اندوریل، مایکروسافت، گوگل و فهرست رو به رشدی از شرکت‌های فناوری، سیستم‌های هوش مصنوعی و زیرساخت‌های دیجیتالی را که زیربنای قابلیت‌های نظامی آمریکا و متحدانش هستند، تامین می‌کنند.

واینبرگر به نیوزویک گفت: «دلیل اینکه ماسک و دیگران را در آن موقعیت دارید این است که فناوری‌هایی که زمانی در اختیار دولت بودند، اکنون می‌توانند توسط شرکت‌های خصوصی با سرمایه خصوصی توسعه یابند. سرمایه‌گذاری خطرپذیر کافی وجود دارد که شرکت‌ها بتوانند به تنهایی و بدون اتکا به بودجه دولتی این کار را بسازند.»

کریس نیهویس، مدیر عامل شرکت امنیت سایبری Vigilant، به نیوزویک گفت: «اینها کسب‌وکارهایی هستند که در نهایت بر تولید درآمد متمرکز هستند و منافع تجاری آنها ممکن است همیشه با مأموریت امنیت ملی همسو نباشد.

"وقتی یک ارائه دهنده توانایی فنی برای تغییر، محدود کردن یا قطع قابلیتی را دارد که عملیات نظامی به آن وابسته است، به خصوص اگر این تصمیم به این دلیل باشد که آنها دیگر با کاری که آن کشور انجام می دهد موافق نیستند، این اهرم واقعی ایجاد می کند.

این به سختی باید یک شوک باشد. در هر صورت، این نشان می دهد که سیستم دقیقا همانطور که طراحی شده است کار می کند.

نام تجاری قدرتمند سرمایه داری آمریکا، کارآفرینان را به رقابت تشویق می کند و به برندگان پاداش بزرگی می دهد. ماسک انگیزه دارد تا بهترین خدمات ارتباطی ماهواره‌ای ممکن را ارائه دهد - به سختی می‌توان شرکت او را به خاطر انجام این کار خوب سرزنش کرد.

هیچ مشکلی ذاتا وجود ندارد که یک شرکت یا مدیر عامل آن محدودیت هایی را در مورد نحوه استفاده از فناوری خود ایجاد کند. مشروط بر اینکه قبل از استقرار این فناوری توسط دولت یا ارتش آن توافق شده باشد.

نیومن گفت: "مسئولیت شرکتی شامل استفاده قانونی، ایمنی و شرایطی است که امضا می کنید. این به بازنویسی این شرایط در اواسط کار نمی شود." «اگر ارائه‌دهنده محدودیت‌هایی داشته باشد، این محدودیت‌ها قبل از اولین کشتی‌های پایانه در قرارداد تعلق دارند، نه پس از انجام مأموریت».

مسئولیت ایجاد این مرزها، ایمن کردن دسترسی، و اطمینان از اینکه ارتش در برابر هوس یک تامین کننده خصوصی درمانده نمی شود، در نهایت بر عهده مقامات است.

نشانه هایی وجود دارد که مسئولان به آن توجه دارند.

پس از اینکه آنتروپیک از حذف پادمان‌های قراردادی در برابر استفاده از مدل‌های هوش مصنوعی کلود برای نظارت انبوه داخلی و سلاح‌های کاملا خودمختار خودداری کرد، دولت ترامپ به آژانس‌های فدرال دستور داد استفاده از این فناوری را متوقف کنند. پنتاگون همچنین به منظور ادغام ارائه دهندگان هوش مصنوعی رقیب در سیستم های طبقه بندی شده خود حرکت کرد و وابستگی خود را به هر شرکتی کاهش داد.

هیچ یک از اینها برای کیف آرامش نخواهد داشت. اوکراین برای بقای خود با فناوری نظامی حیاتی مبارزه می کند، اما مجبور است یک بازی حدس بزند که چه کسی کنترل نهایی آن را حفظ می کند.

همانطور که ارتش های بیشتری به شبکه های خصوصی وابسته می شوند، پتانسیل تصمیم گیری های بسیار مهم خارج از زنجیره سنتی فرماندهی – و با کمی پاسخگویی – تنها افزایش خواهد یافت.

برادران فناوری کاری را انجام می دهند که از آنها انتظار می رود. این سیاستمداران در داخل و خارج از کشور هستند که باید از خود بپرسند که در این مسیر چقدر اقتدار را تسلیم کرده‌اند و کاری در مورد آن انجام می‌دهند.