The Expanse: Osiris Reborn احساس فوق العاده ای نسبت به Xbox 360 دارد، چه خوب و چه بد

Mass-Effect-a-like ها بسیار شبیه اتوبوس های بین ستاره ای هستند: ده سال منتظر می مانید تا یکی برسد و سپس دو تا به یکباره در معرض دید قرار می گیرند.

The Expanse: Osiris Reborn و Exodus که در جشنواره بازی تابستانی امسال رونمایی شدند، به نظر می‌رسند از حفره‌ای که فرنچایز دوست‌داشتنی BioWare بر جای گذاشته است، استفاده کنند. با این حال، جایی که پروژه Exodus با بازی متیو مک‌کانهی، گیمزکام را با نقدهای تحسین برانگیز رها کرد، در حکمت بی‌پایان خود، به دوردست‌های حاشیه بیرونی جسارت کردم تا حماسه دیگری الهام‌گرفته از Mass Effect را بررسی کنم: یک اکشن-ماجراجویی علمی تخیلی بر اساس نمایش تلویزیونی موفق The Expanse.

با نه کتاب به نام خود و شش فصل تلویزیون تحسین شده، اوزیریس دوباره متولد شد، من شرط بندی کردم، کاندیدایی بود که به احتمال زیاد یک تجربه عمیق و نقش آفرینی مبتنی بر روایت (RPG) را ارائه می کرد. با این حال، پس از یک ساعت و نیم گذراندن مخفیانه در ایستگاه‌های فضایی، انفجار سربازان، و فرار از جهش‌یافته‌های تعقیب‌کننده، مشخص شد که The Expanse واقعا یک احیای افکت انبوه از لحاظ روایی نیست. این یک Gears of War بسیار علمی تخیلی است.

ناتالیا تورینا، طراح سطح اصلی، در حالی که کنترلر را برمی‌دارم و اولین قدم‌هایم را برمی‌دارم، توضیح می‌دهد: «بازی را از حادثه فیبی شروع می‌کنیم... بین فصل 1 و فصل 2 سریال تلویزیونی... در دو کتاب اول می‌گذرد.

در کفش‌های فضایی قهرمان بازی و دوقلوی او، جی، به آن‌ها ملحق می‌شوم که در ایستگاه فضایی متعلق به یک شرکت نظامی خصوصی مخوف، پروتوژن، نفوذ می‌کنند. پس از غارت کشتی توسط خدمه‌شان، این دو نفر با یک کار حیاتی به اعماق قلمرو دشمن نفوذ کرده‌اند: شواهد مجازی کشتی‌تاری را از سرورهای پروتوژن حذف کرده و از جهنم خارج شوند.

هنجارهای کمتر، بوروکراسی اداری بیشتر

(اعتبار تصویر: Owlcat Games) به لطف منبع غنی آن، من وارد نسخه ی نمایشی خود شدم و انتظار داشتم دنیایی انتخاب محور و ماهرانه نوشته شده باشد. با این حال، در حالی که داستان The Expanse یک نگاه اجمالی به آینده ای پیچیده را نوید می دهد، بازی Osiris Reborn مانند بازگشت به گذشته به ظاهر بژ کنسول بازی است.

پس از بازرسی آهسته کشتی باری شلوغ مخفیانه، بدون ایجاد هرگونه سوء ظنی بین نیروهای دشمن مسلح می‌روم و قبل از رفتن به سمت رایانه‌های کشتی، پرسنل کشتی را استراق سمع می‌کنم.

در حالی که وانمود می‌کنم یک محموله بین کهکشانی را حمل می‌کنم و نگهبان‌های کلاه ایمنی با تفنگ‌های تهاجمی به من خیره می‌شوند، این باید یک استاد کلاس در تنش و مزاحمت باشد. در عوض، از آنجایی که من وظیفه دارم بین پایانه‌های کامپیوتری راه بروم و عقب بروم، در سیاست‌های پیچیده جهان غوطه‌ور نیستم - من گرفتار جزئیات لجستیک حمل و نقل بین کهکشانی هستم.

تورینا می‌گوید: «برای اینکه انتخاب‌ها در RPG معنادار شوند، باید به این دنیا ایمان داشته باشید. "هر فضا باید معنا داشته باشد - این مکان چیست، چگونه کار می کند؟ به همین دلیل است که ما زمان زیادی را صرف محیط زیست می کنیم."

این پاسخی است که روی کاغذ منطقی است، اما با وجود اینکه سرشار از جزئیات است، هیچ چیز هیجان‌انگیزی در مورد قطعات داستانی که من کشف می‌کنم وجود ندارد. خب، حدس می‌زنم مطمئنا می‌دانم کانتینرهای حمل و نقل بین کهکشانی چگونه کار می‌کنند. پس از چند دیالوگ ساده تر، پوشش من پریده است. خوشبختانه، همانطور که زنگ خطر به صدا درآمد و ایستگاه از حضور ما آگاه شد، من در کمین نجات پیدا کردم. هنگامی که یک جوخه از یک جناح شبه‌نظامی رقیب، قفل هوا را زیر پا می‌گذارند، انباری که قبلا پیش پا افتاده بود، با تگرگ شلیک می‌شود.

دنیایی که در دوران Xbox 360 گیر کرده است

(اعتبار تصویر: Owlcat Games) خوشبختانه، کرایه های جنگی کمی بهتر از ساخت جهان است. قسمت Gears of War، قسمت Binary Domain، یک حس یکپارچهسازی با سیستمعامل 2010 در آتش‌بازی‌های آن وجود دارد - چه خوب و چه بد.

دقیقا مانند فرمانده شپرد قبل از من، من بین پوشش می‌دویدم، یک پهپاد را مستقر می‌کنم، و به سمت یک سری مزدوران زره پوش سنگین شلیک می‌کنم و بین یک تفنگ تهاجمی و یک تفنگ ساچمه‌ای رد و بدل می‌کنم. همانطور که من نارنجک را به سمت نیروهای شبه نظامی در حال پیشروی پرتاب می کنم و شیشه را روی دشمنان خمیده می شکنم، به من گفته می شود که بازیکنان می توانند تخصص های خود را در حین پرواز تغییر دهند و رویکرد تاکتیکی خود را در صورت نیاز از طریق درختان مهارت گسترده تغییر دهند.

همه اینها چیزهای کاربردی مغز مارمولک است، اما با وجود لذت‌بخش بودن، نگرانم که نبرد [تا کنون] آنقدر پویا نباشد که واقعا آن را از دوران Xbox 360 کاور شوترها ارتقا دهد - چه رسد به رقابت با همتایان مدرن.

فعل و انفعالات شخصیت ها نیز برای رسیدن به هدف تلاش می کنند. وقتی با یک تفنگدار تنها روبرو می شوم - وضعیت سخت او که عمدتا با فحش دادن بی امان نشان داده می شود - قهرمان ما و همراهش او را تقریبا بلافاصله به عنوان متحد می پذیرند، علیرغم اینکه در اعماق قلمرو دشمن و زیر آتش چندین نیرو قرار دارند. این یک لحظه گیج کننده و غوطه ور است که یک بار دیگر کیفیت گفتگوی BioWare را برجسته می کند.

با وجود تمام جزئیات دانه‌ریزی که در محیط‌های مجلل اوزیریس Reborn ریخته شده است، شخصیت‌پردازی و دیالوگ‌های آن در حال حاضر مانند کاغذ به نظر می‌رسند.

فرار از وحشت، از دست دادن تنش

(اعتبار تصویر: Owlcat Games) یک محور آزمایشی اواخر، من را می‌بیند که توسط یک جهش یافته آزمایشی توسعه‌یافته توسط پروتوژن تحت تعقیب قرار می‌گیرم که در میان همه تیراندازی‌ها، مهار را شکست. اوف موجودی که در برابر گلوله‌ها نفوذ ناپذیر است، مرا مجبور می‌کند به سرعتی دیوانه‌وار در راهروهای نیمه‌روشن. جایی که در Resident Evil یا Dead Space این تمرینی برای ترس از فشار دادن اسفنکتر است، کاوش وهم‌آور را با یک دنباله تعقیب و گریز تپش‌آمیز ترکیب می‌کند، در اینجا تعقیب فاقد هرگونه تنش واقعی است.

از هوش مصنوعی متقاعدکننده موجود تا فقدان کامل استعداد سینمایی، من فقط احساس می‌کردم که از A به B می‌دویدم و با ملایمت به سمت درگاهی می‌دویدم تا کات سین بعدی را شروع کنم.

همانطور که ترکیب Owlcat از کاور شوتر و RPG براق است، من از دموی Osiris Reborn که یک ساعت و نیم بود دور شدم و احساس کردم کاملا تحت تأثیر قرار گرفتم. Mass Effect نه تنها از طریق جهان‌سازی، بلکه از طریق قدرت نوشتارش قلب‌ها را به دست آورد: هوش تیز، قلب واقعی، و معضلات اخلاقی که مدت‌ها پس از انتشار تیتراژ با شما باقی ماندند. به همین دلیل است که در طول ده سال غیبت آن، طرفداران اپرای فضایی BioWare به دنبال امتیازی بودند تا آن حفره به اندازه کهکشان را پر کند. تا اینجای کار، متأسفانه به نظر نمی رسد که Osiris Reborn از عهده این وظیفه برآید.

(اعتبار تصویر: Owlcat Games) در حالی که به من گفته شده است که بازی کامل کاوش گسترده‌تر و ماموریت‌های جانبی و نقش‌آفرینی بیشتر خواهد داشت، اما آنچه دیدم باعث نگرانی من شد که Osiris Reborn کمتر یک جانشین معنوی Mass Effect است و بیشتر یک تقلید کم رنگ است.

بازی‌های Owlcat ممکن است همان مواد اصلی Mass Effect را قرض بگیرند، به نظر می‌رسد که آنها را با هیچ مهارت یا روح یکسانی نمی‌پزد. ترکیبی از راهروهای راهرو، پازل‌های سبک، و تیراندازی با پوشش بلندتر از سینه به کین و لینچ نزدیک‌تر از شوالیه‌های جمهوری قدیمی است.

با توجه به اینکه بازی کامل تا سال آینده منتشر نمی شود، البته هنوز زمان برای اصلاح فرمول وجود دارد. در اینجا امیدواریم که ماجراجویی نهایی با عنوان مطابقت داشته باشد - گسترش جهان محبوب مواد منبع خود و با هر شانسی، کمک به تولد دوباره آرزوهای RPG آن.