The Heartbreakers، با آواز کریس استپلتون، باید در مورد یک تور دیدار مجدد فکر کنند

مایک کمپبل سخنرانی پذیرش خود را در بیست و پنجمین مراسم سالانه جوایز و افتخارات آمریکاییانا در سالن رایمن نشویل چهارشنبه شب با جمله ای آغاز کرد که کمتر شبیه یک شوخی بود تا یک وعده.

او گفت: "موفقیت مادام العمر؟ من هنوز تمام نشده ام."

دقایقی قبل، نوازنده گیتاریست تام پتی و نفر دوم که سابقه کار خود را در کارنامه خود داشت، همتایان گروه Heartbreakers و همکاران افتخاری خود - بنمونت تنچ کیبورد، ران بلر، نوازنده باس، اسکات تورستون، نوازنده ارتشی سوئیسی، و استن لینچ و درامرها، استن لینچ و استیو فرونه نوازنده درام را در افتتاحیه مجموعه ای که سه نفر از همنوازانش را دیدند. ضربه زدن به استپلتون برای پتی. رهبر همنام گروه راک در سال 2017 درگذشت.

آیا این دیدار فقط یکباره بود؟ امیدوار باشیم نه

Heartbreakers با «دختر آمریکایی» افتتاح شد. از جایی که ترک کردند، این همان آهنگی بود که گروه آخرین نمایش خود را با پتی در 25 سپتامبر 2017 در هالیوود بول به پایان رساند. اگر بعد از 9 سال عدم فعالیت، زنگ زدگی روی لباس وجود داشت، همان لحظه ای که ریف علامت تجاری آهنگ، جای خود را به طبل باند و جان بخشیده بود، از بین رفت. لینچ، درامر اصلی Heartbreakers، در سال 1994 از گروه جدا شد و از سال 2002 تالار مشاهیر راک اند رول با آنها اجرا نکرده بود.

هر گروه موسیقی در این کشور «دختر آمریکایی» را می‌داند - یا حداقل باید بداند. این فقط پنج آکورد دارد، اما فقط یک گروه می تواند آن را به این شیرینی صدا کند. و استاپلتون به نوبه خود آن را روان تر از ویسکی تنسی و شیرین تر از شراب توت فرنگی خواند. همه چیز با چنان صمیمیت و بی واسطه ای همراه بود که اگر بیش از 2000 نفری که میله های رایمن را بسته بندی می کنند تنها کسانی باشند که آن را تجربه کرده اند، این یک جنایت راک اند رول خواهد بود. Heartbreakers با حضور کریس استپلتون باید این نمایش را در جاده ها اجرا کنند.

بزرگترین گروه بار جهان؟ بزرگترین باریتون دنیا؟ این یک کار بیهوده است. انتخاب سردبیر 250 آلبوم برتر قرن 21 تا کنون 100 بهترین قسمت تلویزیونی تمام دوران 500 آلبوم برتر تمام دوران 100 بهترین فیلم قرن 21

استپلتون به طور منحصر به فردی برای کنسرت مناسب است - او از نظر قانون اساسی قادر به انجام یک برداشت تمو تام پتی نیست. او حیوان خودش است، یک ضد فرانتمن. همان طور که کمپبل هرگز در تکنوازی گیتار چهره ای بدبو نشان نداده است، استیپلتون همیشه رواقی پشت ریش بزرگ و چشمان جستجوگر پنهان می شود و به صدای بزرگش اجازه می دهد کارهای سنگین را انجام دهد.

اما حتی آن هم در شب چهارشنبه گذشته کم گفته شد.

استپلتون در مورد دم و زوزه‌های هیجان‌انگیز که از ویژگی‌های بارز کنسرت‌های خودش هستند، سرآشپز بی‌نظیری است، اما در اینجا او تا حد زیادی آن‌ها را نگه داشت. البته، او چند هزار تار موی گردنش را بلند کرد و در حین «Breakdown» (آهنگ دوم مجموعه) صدای «اشکال ندارد» را زد، اما فقط به اندازه‌ای بود که تنش افت شدید تنچ را که باعث می‌شود آن را تسکین دهد.