The Squad and the Quad: 2 مسیر همکاری امنیتی در هند و اقیانوس آرام

ظهور "جوخه" در کنار چهار منعکس کننده یک چشم انداز امنیتی در حال تغییر در اقیانوس هند و اقیانوس آرام است که در آن همکاری های منطقه ای با چالش های امنیتی غیرسنتی و ضرورت بازدارندگی نظامی شکل می گیرد. نشست وزرای دفاع تیم - ایالات متحده، ژاپن، استرالیا و فیلیپین - در حاشیه سیزدهمین نشست وزرای دفاع ASEAN (ADMM-Plus) در سبو، فیلیپین در 28 اکتبر، بر این روند نوظهور تأکید کرد.

این نشست همچنین در کنار تعاملات جداگانه شامل شرکای چهارگانه - ایالات متحده، ژاپن، استرالیا و هند - برگزار شد و نشان داد که چگونه مشارکت های همپوشانی بر اهداف استراتژیک متمایز تمرکز می کنند. جوخه بعد عملیاتی همکاری امنیتی هند و اقیانوسیه را به نمایش می گذارد. اهمیت آن در تقویت هماهنگی دفاعی بین ایالات متحده و متحدانش نهفته است - همه کشورهای دارای سهم استراتژیک فوری در غرب اقیانوس آرام و دریای چین جنوبی.

در نشست سبو، چهار وزیر برای پیشبرد همکاری های دفاعی از طریق رایزنی، تمرین های نظامی مشترک و سایر ابتکارات موافقت کردند. وزارت دفاع ژاپن این تلاش ها را به عنوان کمک به صلح و ثبات منطقه توصیف کرد. ریچارد مارلز وزیر دفاع استرالیا نیز اشاره کرد که این بحث مفاهیم عملیاتی و هماهنگی نزدیک‌تر بین کارشناسان سیاست دفاعی را شامل می‌شود.

این تحولات حاکی از آن است که یگان در حال حرکت به سمت اشکال عملی‌تر هماهنگی نظامی، مانند قابلیت همکاری و تمرین‌های مشترک است که می‌تواند توانایی کشورهای شرکت‌کننده را برای واکنش جمعی به موارد احتمالی تقویت کند. موقعیت جغرافیایی فیلیپین اهمیت استراتژیک تیم را شکل می دهد. فیلیپین به عنوان یک کشور مدعی در دریای چین جنوبی و متحد پیمان ایالات متحده، موقعیت مهمی را در امتداد زنجیره اول جزیره اشغال می کند.

از این رو، همکاری بیشتر با ژاپن و استرالیا به مانیل مشارکت های استراتژیک بیشتری می دهد، در حالی که به واشنگتن اجازه می دهد موقعیت منطقه ای خود را از طریق شبکه ای از شرکای توانمند تقویت کند. بنابراین، این گروه‌بندی می‌تواند با افزایش هزینه‌های بالقوه اقدامات قهری و نشان دادن اینکه چالش‌های امنیت منطقه‌ای ممکن است پاسخی هماهنگ را نیز به دنبال داشته باشد، به بازدارندگی کمک کند.

کمک یگان به صلح منطقه ای بستگی به این دارد که آیا توانایی های افزایش یافته آن با خویشتن داری، شفافیت و پایبندی به قوانین بین المللی همراه باشد یا خیر. از سوی دیگر، اگرچه هماهنگی استراتژیک و امنیت دریایی همچنان مهم است، همکاری چهارگانه نیز بر چالش های امنیتی غیرسنتی و تامین کالاهای عمومی منطقه ای متمرکز شده است. اینها شامل کمک های بشردوستانه و امداد رسانی به بلایا، آگاهی از حوزه دریایی، فناوری های حیاتی و نوظهور، امنیت بهداشتی و زنجیره های تامین انعطاف پذیر است.

این دستور کار گسترده تر به چهار نقش متمایز در هند و اقیانوس آرام می بخشد. این چهار کشور - از جمله هند، که متحد پیمان ایالات متحده نیست - گرد هم می‌آورد تا از طریق همکاری عملی و ابتکارات هماهنگ، به چالش‌های مشترک منطقه‌ای رسیدگی کنند. رویکرد Quad نیز به ویژه مربوط به آسیای جنوب شرقی است، جایی که کشورها بدون تمایل به همسو شدن با بلوک‌های نظامی رقیب به دنبال قابلیت‌های دریایی قوی‌تر و انعطاف‌پذیری اقتصادی هستند. بنابراین Quad و Squad به ابعاد مختلف و همپوشانی محیط امنیتی منطقه ای می پردازند.

در حالی که کواد به انعطاف‌پذیری و همکاری عملکردی کمک می‌کند، جوخه مستقیم‌تر به سمت هماهنگی دفاعی و بازدارندگی در یک تئاتر دریایی حساس استراتژیک است. جلسات همزمان توسط شرکای Squad و Quad در اطراف Cebu ADMM-Plus یک سوال مهم را مطرح می کند: آیا ظهور ترتیبات کوچک دفاعی صریحا ارتباط استراتژیک Quad را کاهش می دهد؟ پاسخ منفی است، اگرچه نشان دهنده تمایز فزاینده در کارکردهای مشارکت هند و اقیانوسیه است.

تمرکز چهارجانبه بر همکاری امنیتی غیرسنتی نباید با فقدان قصد راهبردی اشتباه گرفته شود. ابتکاراتی مانند مشارکت هند و اقیانوسیه برای آگاهی از دامنه دریایی نشان می‌دهد که دستور کار عملکردی آن می‌تواند نظارت دریایی را تقویت کند، اشتراک‌گذاری اطلاعات را بهبود بخشد و به دولت‌های منطقه کمک کند تا به فعالیت‌های اجباری واکنش نشان دهند. با این وجود، Quad عمدا از تبدیل شدن به یک اتحاد نظامی متعارف اجتناب کرده است.

در مقابل، جوخه بستر متمرکزتری برای مشاوره دفاعی، تمرینات نظامی و هماهنگی عملیاتی میان چهار کشور با منافع امنیتی فوری در غرب اقیانوس آرام فراهم می‌کند. مهمتر از همه، ظهور جوخه تقسیم رسمی مسئولیت ها بین دو گروه را ایجاد نمی کند، و همچنین نشان نمی دهد که Quad جایگزین شده است. در عوض، نشان می دهد که چگونه کشورها می توانند سطوح مختلف همکاری امنیتی را از طریق ترتیبات همپوشانی دنبال کنند.

دستور کار گسترده تر Quad و عملکرد بازدارندگی متمرکز تر جوخه می توانند مکمل یکدیگر باشند، حتی اگر رویکردهای مربوطه آنها منعکس کننده اولویت های استراتژیک مختلف باشد. برای ثبات منطقه ای، تیم هم فرصت ها و هم خطرات را ارائه می دهد. افزایش قابلیت همکاری، تمرین‌های مشترک و مشاوره‌های دفاعی می‌تواند بازدارندگی را تقویت کرده و به کشورهای نگران اجبار در فضاهای دریایی مورد مناقشه اطمینان دهد. برای فیلیپین، این ترتیب همچنین مکانیزمی را برای تعمیق مشارکت های امنیتی و بهبود توانایی آن در پاسخگویی به حوادث احتمالی منطقه ای فراهم می کند.

با این حال، نظم منطقه‌ای که به‌طور فزاینده‌ای توسط گروه‌های کوچک رقیب شکل می‌گیرد، خطر تشدید بی‌اعتمادی استراتژیک را در پی دارد. چین ممکن است هماهنگی نظامی نزدیک‌تر در امتداد زنجیره جزیره اول را به عنوان تلاشی برای محدود کردن گزینه‌های استراتژیک خود، تشویق به اقدامات متقابل و نظامی‌سازی بیشتر تفسیر کند. کشورهای کوچکتر آسیای جنوب شرقی نیز ممکن است با فشار بیشتری برای حرکت بین منافع امنیتی رقیب روبرو شوند. این امر نقش ASEAN و ADMM-Plus را به ویژه مهم می کند.

بر خلاف ترتیبات انحصاری کوچک، ADMM-Plus اعضای ASEAN را با هشت شریک گفتگو از جمله هند، چین، ژاپن، ایالات متحده و استرالیا گرد هم می آورد و یک انجمن برای گفتگوهای دفاعی و همکاری عملی فراهم می کند. ارتباط مستمر آن در حفظ ارتباط بین قدرت های رقیب و در عین حال ترویج همکاری در چالش های امنیتی مشترک است. به همین ترتیب، Squad را باید نه به عنوان جایگزینی برای Quad، بلکه به عنوان بیانی از معماری امنیتی لایه لایه هند و اقیانوس آرام درک کرد.

کواد به دنبال تقویت انعطاف‌پذیری منطقه‌ای از طریق دستور کار گسترده همکاری‌های عملکردی است، در حالی که یگان در حال توسعه نقش مستقیم‌تری در بازدارندگی نظامی و امنیت دریایی است. هر دو می توانند به ثبات منطقه ای کمک کنند، مشروط بر اینکه فعالیت های آنها قوانین بین المللی را تقویت کند، از تشدید غیرضروری اجتناب کند و فضای کافی برای دیپلماسی تحت رهبری آسه آن باقی بگذارد. چالش اصلی انتخاب بین این دو نیست، بلکه تضمین این است که بازدارندگی قوی‌تر و همکاری‌های منطقه‌ای گسترده‌تر مکمل یکدیگر باشند تا متضاد.