The Strangers اثر نائومی آلدرمن: محو کردن خطوط بین علمی تخیلی و خاطرات

نائومی الدرمن، نویسنده و راوی رمانش در میانه‌ی رمانش به نام «غریبه‌ها» به عشق مشترک داستان‌ها اشاره می‌کند که در آن همه چیز یکسان است اما یک چیز عجیب است. این یک توضیح کاملا مناسب از نوع داستانی است که شاید بهترین توصیف آن به عنوان نوعی خاطرات علمی تخیلی است.

اما چیزی که در حین خواندن آن با شما همراه است این است که درک کنید که هیچ چیز عادی نیست، و اینکه «یک چیز عجیب»، در این مورد، گونه جدیدی از جانوران که شروع به پراکندگی در محیط‌های شهری کرده‌اند، تنها یک چیز طفره‌آمیزتر است که باید سعی کنید آن را معنا کنید.

الدرمن چیزی جسورانه و سازش ناپذیر نوشته است. The Strangers به ​​جای کاوش، با بیماری ظالمانه‌ای که جان مادرش را از بین برد، با نثری بی‌دریغ که از واقعیت وحشتناک بیماری لاعلاج روده چشم پوشی نمی‌کند، و اندوهی که با مرگ او همراه است، پیری پدر نویسنده و سال‌ها بارداری ناموفق، و همچنین مشکلات پیچیده‌ای که در طول زندگی مادرش ایجاد می‌کند، مواجه می‌شود. به نظر می رسد دامنه تجربه انسانی در اینجا وجود دارد، زیرا رمان نیز پر از شگفتی است.

الدرمن اولین کسی در جهان است که از یک حیوان جدید فیلم گرفته است، حیوانی که شبیه گورکن با خرطوم فیل است که به زودی "میموت" نامیده شد. ورود میموت ها درجه کمی از سردرگمی ایجاد نمی کند. فراخوان هایی برای کشتن، حفظ، گرفتن و مطالعه وجود دارد. با این حال، هیچ کس قادر به گرفتن یکی نیست. به راستی که آنها چنان رفتار می کنند که هیچ موجودی پیش از آنها نداشته است. از این نظر هم ملموس و هم اثیری هستند.

به نظر می رسد قارچ عجیبی که با ورود آنها همراه است، انواع مختلفی از تأثیرات را بر روی جمعیت انسانی دارد، اما نمی توان چگونگی، یا چرایی آن، یا تمایز بین همبستگی و علیت را مشخص کرد. هیستری همراه، یک روز میدانی برای رسانه های اجتماعی و روزنامه ها به طور یکسان، یادآور موارد ناشی از مهاجرت، کووید، تغییرات آب و هوا و هوش مصنوعی است. هیچ فایده‌ای در پی بردن به چیزی که میموت‌ها قرار است نشان دهند وجود ندارد، و تلاش برای سفری که این رمان به شما می‌برد آسیب بزرگی خواهد بود.

اما برای خواننده و آلدرمن، حس خوش‌بینی نسبت به میموت‌ها وجود دارد. پشمالو و زودرس، آنها در صفحه به عنوان فوق العاده جذاب برای هر دوستدار حیوانات ظاهر می شوند. در حالی که الدرمن در پی مرگ مادرش در یک سری از لحظات شغلی خود حرکت می کند، به ماهیت غم و اندوه خود می پردازد و به این فکر می کند که مادرش که در سال های بعد مستعد هراس اخلاقی ناشی از تبلویدها بود، در کدام سمت راهرو فرود آمد.

الدرمن رشته های کنجکاوی، خرد، دسیسه و درد دنیای درونی و بیرونی خود را می بافد. یک غریبه با او تماس می گیرد و با اکراه درگیر یک تحقیق توطئه آمیز در مورد تأثیرات میموت ها بر جمعیت انسانی می شود، موضوعی که به طور ناراحت کننده ای به اعصاب نزدیک خانه ضربه می زند، و در اینجا واقعیت و داستان همه اینها به زیبایی با هم ازدواج می کنند. این اثری با عظمت عاطفی است که درد را در منبع مورد بررسی قرار می دهد بدون اینکه به دنبال یک کپسوله بندی منظم باشد.

الدرمن می نویسد: «هر چه بزرگتر شدم، به حوزه هایی از زندگی که نظر محکمی ندارم علاقه مند شدم.»

خوانندگانی که این رمان را انتخاب می کنند و انتظار دارند فتنه علمی-تخیلی در مرکز صحنه قرار گیرد، ممکن است خود را ناامید کنند. این یک داستان عمیقا شخصی است. میموت ها ناشناخته می مانند، هدفشان نامشخص است و به سرعت بخشی از تار و پود واقعیت می شوند. این بدون شک درخشش فیلم The Strangers است.

دنیای این رمان همان دنیایی است که ما اشغال کرده‌ایم، دنیایی دائمی و به سرعت در حال تغییر که ما را ملزم می‌کند با تحولات گیج‌کننده فزاینده کنار بیاییم، زمانی که انتشار اطلاعات، هرچند دقیق، آنی، متناقض و همه‌گیر است. در همان زمان، زندگی مانند همیشه برای بدن و ذهن ما اتفاق می افتد. آشتی دادن درونی و بیرونی به یک درخواست چالش برانگیز تبدیل می شود.

و بنابراین ارتباط آلدرمن با میموت ها شخصی اما مبهم است و بر انگیزه احساسی در تلاش برای شناخت کامل تکیه دارد. وقتی فرصتی برای بررسی تأثیرات آنها بر جمعیت بشری به او پیشنهاد شد - موضوعی که ممکن است نسخه دیگری از این رمان دنبال شود - او نمی‌خواهد در آن نقشی داشته باشد.

ممکن است خوانندگان آثار قبلی او احساس کوتاهی کنند، و موقعیت این کتاب به عنوان یک رمان (الدرمن احساسات شدیدی نسبت به اصطلاح «داستان خودکار» دارد) ممکن است به این امر کمک کند. این خطوط عمدا مبهم هستند، و آنچه را که این بررسی قبلا به عنوان «خاطرات علمی تخیلی» در یک کتابفروشی توصیف کرده بود، کجا می‌توان گذاشت؟ یک چیزی که واضح است این است که الدرمن کتابی را که می خواست بنویسد، بدون سازش نوشته است و نتیجه آن چیزی شگفت انگیز است.

اولین رمان جمل وایت، همه آنها سگ، در فهرست طولانی جایزه بوکر 2026 قرار گرفته است.