تفاوت حافظه رم و رام چیست؟

رام از دهه‌ها پیش دیگر واقعا «فقط خواندنی» نبود.

کتاب‌های درسی به شما این باور را خواهند داد که این یک سوال ساده با پاسخی به همان اندازه ساده است. و این در تئوری است، اما مقدار زیادی تفاوت برای باز کردن بسته بندی وجود دارد.

اساسا، حافظه دسترسی تصادفی (RAM) حافظه ای است که دستگاه شما با آن فکر می کند و حافظه فقط خواندنی (ROM) حافظه ای است که با آن به خاطر می آورد. RAM هر چیزی که پردازنده روی آن کار می کند را در خود نگه می دارد و با قطع برق همه چیز از بین می رود. ROM دستورالعمل‌های دائمی را که یک دستگاه برای راه‌اندازی با آن نیاز دارد ذخیره می‌کند، بدون در نظر گرفتن وضعیت برق، آنها را حفظ می‌کند.

اما به ندرت چیزی در یک دستگاه مدرن دیگر واقعا فقط خواندنی است. این شامل بیت هایی است که هنوز به نام رام نامگذاری شده اند، مانند تراشه های سیستم عامل در رایانه های شخصی و لیست "ROM" شیائومی در برگه های مشخصات تلفن هایی مانند Redmi 13.

هر چیزی که روی یک دستگاه باز می کنید شامل رم است. برای مثال، هنگامی که یک برگه مرورگر را باز می کنید، از حافظه داخلی به حافظه رم کپی می شود و به پردازنده اجازه می دهد تا به سرعت به آن دسترسی پیدا کند (معمولا نانوثانیه). DRAM غالب ترین نوع رم است و هر بیت را به عنوان شارژ در یک خازن کوچک ذخیره می کند که هزاران بار در ثانیه به روز می شود. اگر برق قطع شود نمی توان آن را تازه کرد، بنابراین اگر این اتفاق بیفتد، همه چیز ذخیره شده در آنجا ناپدید می شود.

اگر از علاقه مندان به رایانه های شخصی هستید یا دکل خود را ساخته اید، احتمالا با استیک های DDR5 (در حال حاضر بسیار گران قیمت) که آنها استفاده می کنند آشنا هستید. تلفن‌ها و لپ‌تاپ‌های نازک از نوع دیگری (LPDDR) استفاده می‌کنند که به برد لحیم شده است، در حالی که کارت‌های گرافیک تراشه‌های GDDR را در اطراف GPU جمع می‌کنند. ظرفیت RAM بالاتر به این معنی است که می‌توانید برنامه‌های بیشتری را اجرا کنید، تب‌های بیشتری را باز کنید و بازی‌های قدرتمندتری را قبل از اینکه سیستم شروع به تعویض به حافظه‌های کندتر کند، انجام دهید.

سال گذشته، Micron اعلام کرد که برند مصرف کننده Crucial خود را از بین خواهد برد تا بتواند بیشتر بر روی تقاضای مرکز داده هوش مصنوعی با حاشیه بالا تمرکز کند. در ماه فوریه فعالیت خود را متوقف کرد. این اولین باری نیست که کمبود حافظه به مصرف‌کنندگان وارد می‌شود: هواوی در سال 2017 دستگاه‌های کندتر P10 را به دلیل کمبود حافظه مقصر دانست، پس از اینکه به‌طور مجزا تراشه‌های فلش سریع‌تر و کندتر را در همان مدل گوشی ترکیب کرد.

اولین تراشه‌های ROM داده‌های خود را به صورت فیزیکی در مدار قرار می‌دادند، بنابراین هرگونه تغییر به معنای بازگشت به کارخانه برای سیلیکون جدید بود. رام قابل برنامه ریزی (PROM) در سال 1956 به این موضوع رسید. مخترع آن، ون تسینگ چاو از بوش آرما آمریکایی، آن را طوری طراحی کرد که نیروی هوایی ایالات متحده بتواند با دمیدن فیوزهای میکروسکوپی در داخل تراشه، داده های هدف گیری را در رایانه های هدایت موشک بارگذاری کند. اما از آنجایی که فقط یک بار می‌توانید فیوز را بزنید، هر نوشتن در PROM دائمی بود، از جمله اشتباهات اجتناب‌ناپذیر.

مهندس اینتل Dov Frohman سپس در سال 1971 با EPROM همراه شد، یک تراشه پاک‌شدنی که او پس از بررسی یک نقص قابلیت اطمینان در یکی دیگر از محصولات اینتل توسعه داد. هر EPROM یک پنجره کوارتز کوچک را حمل می کرد و تابش نور UV از طریق آن برای چند دقیقه تراشه را برای برنامه ریزی مجدد پاک می کرد. EEPROM بعدا با الکتریکی کردن پاک کردن آن را کنار گذاشت. فوجیو ماسوکا از توشیبا سپس این ایده را با فلش مموری به نتیجه رساند، که در سال 1984 با نام فلش NOR معرفی شد و در سال 1987 با فلش NAND عرضه شد. اکنون NAND را در هر SSD، گوشی هوشمند، کارت حافظه و USB موجود در بازار خواهید یافت.

با وجود اینکه تراشه میان‌افزار روی مادربرد رایانه شخصی شما هنوز BIOS ROM نامیده می‌شود، اما در واقع یک تراشه فلش کوچک است که با به‌روزرسانی‌های میان‌افزار بازنویسی می‌شود. این همان داستان تلفن شما است، جایی که رام شیائومی برای Redmi 13 فلش UFS یا eMMC معمولی با پارتیشن‌های سیستم قفل شده برای فقط خواندنی است. واقعیت جالب: ممکن است با تراشه‌های ROM مناسب به شکل کارتریج‌های پلاستیکی قدیمی مواجه شده باشید. به همین دلیل است که فایل‌هایی که برای شبیه‌سازها از آنها جدا شده‌اند، رام نامیده می‌شوند.

رام کارخانه ای مناسب هنوز وجود دارد، اما شما آن را فقط در اعماق لوازم الکترونیکی ارزان پیدا خواهید کرد. میکروکنترلرهای کوچکی که کدهایی را اجرا می کنند که هرگز تغییر نمی کنند. در هر جای دیگر، RAM هنوز هم به معنای همان کاری است که شش دهه پیش انجام می‌داد، در حالی که ROM عملا به خلاصه‌نویسی برای هر حافظه‌ای تبدیل شده است که شما قرار نیست لمس کنید.