آمریکا به تعهدی آهنین و دو حزبی به آزادی مطبوعات نیاز دارد

درگیری طولانی مدت پرزیدنت ترامپ با رسانه های خبری آمریکایی به نقطه ای رسیده است که پاسخ گسترده تری را می طلبد. من می خواهم یک پیشنهاد ارائه کنم. بحران فوری حذف CNN، MS NOW و Politico از سوی کاخ سفید به اتهام انتشار «اخبار جعلی» و تصمیم قابل توجه ABC، CBS، NBC و فاکس نیوز برای امتناع از جایگزینی CNN در استخر تلویزیون ریاست جمهوری است. اکنون یک قاضی فدرال به دولت دستور داده است تا اعتبارنامه این سه سازمان را به طور موقت بازگرداند و دریافته است که آنها بدون روند قانونی مناسب لغو شده اند.

با این حال، خبرنگاران همچنان از ورود روز بعد منع می‌شدند و این امر باعث درخواست تجدیدنظر اضطراری دیگری به دادگاه شد. تا روز جمعه، استخر تلویزیون ریاست جمهوری دوباره سر جای خود قرار گرفت و مشاجره حقوقی تا حد زیادی حل شد. اما موضوع بزرگتر این نبود. درگیری‌های مربوط به اعتبار مطبوعات، اصطلاحات دولتی، قوانین گزارش‌دهی پنتاگون و اهرم فدرال بر شرکت‌های رسانه‌ای بارها این سوال را ایجاد کرده است: یک رئیس‌جمهور چقدر باید بر نهادهایی که مسئولیت پوشش مستقل او را دارند، داشته باشد؟ اکنون پاسخ باید بیش از دادگاه ها و سازمان های خبری باشد

خود باید از رهبران سیاسی خواسته شود که نام خود را در پشت بیانیه کوتاه و دو حزبی اصول آزادی مطبوعات ریاست جمهوری، که برای همه اعضای کنگره، فرماندار، اعضای فعلی کابینه و اعضای زنده سابق کابینه منتشر می شود، قرار دهند. چنین بیانیه‌ای آزمون ساده‌ای را ارائه می‌کند که از سیاست لحظه‌ای جان سالم به در می‌برد. یک جمهوری خواه می تواند باور کند که CNN با ترامپ ناعادلانه رفتار می کند و هنوز هم معتقد است که یک رئیس جمهور نباید قدرت مجازات CNN را به خاطر روزنامه نگاری اش داشته باشد.

یک دموکرات می تواند فاکس نیوز را تحقیر کند و هنوز هم تشخیص دهد که رئیس جمهور آینده دموکرات نباید قدرتی برای حذف فاکس داشته باشد. آزادی مطبوعات تنها زمانی ماندگار است که مدافعان آن آن را به روزنامه نگاری که دوست ندارند بسط دهند. شبکه های تلویزیونی مثالی ارائه کرده اند. CNN قرار بود زمانی که کاخ سفید آن را ممنوع کرد، پوشش خبری ارائه دهد. ABC، CBS، NBC و Fox می توانستند جایگاه CNN را بپذیرند.

در عوض، آنها رد کردند و یک تقابل دیگر ترامپ و CNN را به مناقشه بر سر استقلال نهادی مطبوعات تلویزیونی تبدیل کردند. تقارن آموزنده ای در مشارکت فاکس وجود دارد. در سال 2009، طبق گزارش‌ها، دولت اوباما تلاش کرد فاکس نیوز را از مصاحبه با یکی از مقامات وزارت خزانه‌داری حذف کند. شبکه های دیگر مخالفت کردند و دولت تسلیم شد. هفده سال بعد، فاکس در کنار آن رقبا می ایستد، زمانی که یک دولت جمهوری خواه CNN را کنار گذاشت.

سیاست معکوس شد. منافع نهادی نبود. این همبستگی نیز معضلی ایجاد می کند. رئیس جمهور به پوشش مستقل مستمر نیاز دارد. کل سپاه مطبوعاتی نمی‌تواند در دفتر بیضی شکل جمع شود، سوار ایر فورس وان شود یا یک موتورسیکلت را همراهی کند، بنابراین تعداد انگشت شماری از روزنامه‌نگاران شاهد رویدادهایی از طرف دیگران هستند. تعلیق طولانی مدت آن سیستم خطرات خاص خود را دارد. کاخ سفید به طور فزاینده ای منبع تصاویر و صداهایی می شود که آمریکایی ها از طریق آن رئیس جمهور خود را تجربه می کنند.

مطبوعات باید از استقلال خود بدون تسلیم شدن نقش خود به عنوان شاهد مستقل دفاع کنند. سازمان‌های خبری می‌توانند به پوشش ترامپ در هر جایی که دسترسی وجود دارد ادامه دهند، اشتراک‌گذاری ویدئو و گزارش را گسترش دهند و کنسرسیومی را شامل شبکه‌ها، سرویس‌های سیمی، روزنامه‌ها و رسانه‌های دیجیتال ایجاد کنند. هنگامی که فیلم رسمی کاخ سفید ضروری می شود، پخش کنندگان می توانند آن را به عنوان مواد تولید شده توسط دولت شناسایی کنند. پیوستن فاکس و نیوزمکس چنین رویکردی را بدون نیاز به حمایت از روزنامه‌نگاری CNN قدرتمندتر می‌کند.

آنها فقط باید بگویند که سازمان‌های خبری در حفظ تصمیمات در مورد روزنامه‌نگاری خارج از کنترل ریاست‌جمهوری، منافع نهادی دارند. سال‌هاست که نشانه‌های هشدار انباشته شده‌اند: وسواس «اخبار جعلی» ترامپ، مناقشه دسترسی آسوشیتدپرس بر سر «خلیج آمریکا»، محدودیت‌های جدید پنتاگون برای خبرنگاران و نبرد با شرکت‌های رسانه‌ای که با تصمیمات فدرال مواجه هستند. این اپیزودها که به صورت جداگانه دیده می شوند، می توانند عجیب و غریب و حتی پوچ به نظر برسند.

در کنار هم، آنها نگرانی جدی در مورد استفاده از قدرت دولتی برای شکل دادن به اینکه چه کسی و با چه شرایطی می تواند دولت را پوشش دهد، ایجاد می کند. به همین دلیل است که پاسخ باید فراتر از روزنامه نگاری باشد. بیانیه پیشنهادی باید به اندازه کافی محدود باشد تا افرادی را که تقریبا در مورد هر چیز دیگری اختلاف نظر دارند جذب کند. هدف آن ایجاد یک قانون برای قدرت ریاست جمهوری است، نه قضاوت در مورد شایستگی CNN، فاکس، ترامپ یا هر داستان خاصی. اصل اصلی آن می‌تواند ساده باشد: صرف نظر از اینکه کدام حزب کاخ سفید را کنترل می‌کند، رئیس‌جمهور باید به استقلال کشور مستقر احترام بگذارد.

سازمان های ws و ترتیبات مطبوعاتی که از طریق آنها ریاست جمهوری را پوشش می دهند. مقاماتی که معتقدند گزارش نادرست است باید از طریق حقایق و استدلال پاسخ دهند. دسترسی به مطبوعات معمولی باید بر اساس استانداردهای منسجم عمل کند، نه تایید یا عدم تایید تصمیمات سرمقاله توسط رئیس جمهور. سپس آن را به همه جا ارسال کنید. امضاهای جمهوری خواهان در حال حاضر اهمیت ویژه ای خواهند داشت، درست همانطور که امضای دموکرات ها در دولت آینده دموکرات که با رسانه های محافظه کار مقابله می کند، اهمیت ویژه ای خواهد داشت.

قوت این بیانیه از گردآوری یک گروه قابل مشاهده در میان احزاب و دولت هایی است که مایل به تأیید قانون نهادی مشابه هستند. توضیح اینکه چرا رئیس جمهور هر یک از طرفین باید بتواند سازمان های خبری تاسیس شده را جریمه کند، زیرا از پوشش آنها خوشش نمی آید، برای هر مقام دولتی دشوار باشد. ترامپ در نهایت قدرت را ترک خواهد کرد و ریاست جمهوری به شخص دیگری واگذار خواهد شد. سوابق مربوط به قدرت ریاست جمهوری با آن خواهد گذشت. هر چه از دعوای دادگاه هفته گذشته حاصل شود، اصل باید از آن زنده بماند.

قدرت ریاست جمهوری بر مطبوعات در نهایت مربوط به رسانه ها نیست. این مربوط به کسانی است که رسانه ها به آنها خدمت می کنند: مردم. دن پری سردبیر سابق اروپا-آفریقا مستقر در لندن و سردبیر خاورمیانه در قاهره برای آسوشیتدپرس، رئیس سابق انجمن مطبوعات خارجی در اورشلیم و نویسنده دو کتاب است.