صف راهپیمایی Orange Order به قلب تقسیمات جاری در ایرلند شمالی می رود

صدها معترض مسیر رژه را پس از آن که برای اولین بار در 30 سال گذشته اجازه داده شد، مسدود کردند.

تاریخ نشان می دهد که وقتی سیاست ایرلند شمالی در یک مناقشه خیابانی پیچیده می شود، اصطکاک به ندرت دور از دسترس است.

درگیری‌های تلخ در اتاق استورمونت بین اتحادیه‌گرایان و ملی‌گرایان تقریبا هر هفته اتفاق می‌افتد، اما بحث‌های سطح زمین این روزها نادر است.

مناقشه رژه درامکری در پورتادون یک برخورد فرهنگ های سیاسی است.

Orange Order یک سازمان پروتستان طرفدار بریتانیا است. منطقه ای که می خواهد پیاده روی کند عمدتا کاتولیک است و عمدتا توسط ملی گرایان طرفدار ایرلند ساکن هستند.

این اختلاف بر سر یک قطعه جاده فقط یک مشکل محلی نیست. این پتانسیل را دارد که بر سایر نقاط ایرلند شمالی و ترتیبات تقسیم قدرت در استورمونت تأثیر بگذارد.

یکی از سیاستمداران بازنشسته می گوید: "آنچه در Drumcree اتفاق می افتد هرگز در Drumcree نمی ماند."

هنگامی که مناقشه رژه برای اولین بار در اواسط دهه 1990 به خشونت کشیده شد، بی نظمی به مکان های دیگر گسترش یافت - و تقریبا روند صلح را از مسیر خارج کرد.

اما در حالی که هرگز به طور کامل حل نشد، اختلاف طی 30 سال آینده کمرنگ شد. ظهور مجدد ناگهانی آن اکثر مردم از جمله بسیاری از سیاستمداران را غافلگیر کرده است.

اتفاقی که افتاد این بود که اوایل تابستان امسال یک پرونده حقوقی بر سر این اختلاف به دادگاه کشیده شد و بحث را دوباره آغاز کرد.

دو حزب بزرگ در ایرلند شمالی، سین فین و حزب اتحادیه دمکراتیک (DUP)، در طرف های مخالف این بحث بوده اند.

Sinn Féin محکم پشت سر ساکنان است. DUP به طور کامل از Orange Order پشتیبانی می کند.

آنها ممکن است در دولت واگذار شده در استورمونت شریک باشند، اما وقتی نوبت به درامکری می رسد، نمی توانند بیشتر از هم دور باشند.

مانند همیشه در ایرلند شمالی، بافت تاریخی مهم است.

معترضان از اوایل روز یکشنبه در جاده قرواغی تجمع کردند

اگرچه در سال‌های اخیر آرامش ناآرامی در پورتادون بر سر موضوع رژه وجود داشته است، اما Orange Order این راهپیمایی را کاری ناتمام می‌داند.

در سال 1998، از تکمیل راهپیمایی درامکری خود - که شامل جاده گارواقی است - منع شد و از آن زمان تاکنون مکررا اجازه پایان مسیر را رد کرده است.

در سه دهه گذشته بیش از 1000 بار اعمال شده و رد شده است.

می‌گوید از پیاده‌روی سنتی که به اوایل دهه 1800 بازمی‌گردد، منع شده است.

یک کمیسیون رژه در اواخر دهه 1990 برای قضاوت در مورد اختلافات راهپیمایی تشکیل شد و تاکنون، به طور مداوم در مورد این مسیر حکم داده است.

اعتراض حقوقی Orange Order به یک حکم در ژوئن سال جاری به دلایل رویه ای با موفقیت انجام شد.

پس از آن، این دستور مجددا برای اجازه اجرای رژه درخواست کرد، البته نسخه کوچک شده با تنها 35 شرکت کننده به جای 400 نفر - و موفقیت آمیز بود.

ساکنان ملی گرا در جاده گارواقی شوکه و عصبانی مانده بودند.

برای آنها، رژه پیروزمندانه و ناپسند در منطقه است.

آنها به جای اینکه در مورد سنت باشند، رژه را یک عمل برتری طلبانه می دانند و می گویند که زخم های قدیمی جامعه را دوباره باز می کند.

در جریان یک دعوای حقوقی در آخرین لحظه بر سر راهپیمایی، یک قاضی از همه طرف‌های مناقشه خواست تا زمینه مشترک پیدا کنند و به توافق برسند.

وقتی این اتفاق نیفتاد هیچ کس تعجب نکرد.

احساسات در همه طرف ها، از جمله در میان احزاب سیاسی، در مورد این موضوع بالا گرفته است.

روابط در دستگاه اجرایی تقسیم قدرت اکنون به طرز خطرناکی به نقطه شکست نزدیک شده است.

انتخابات استورمونت در سال آینده برگزار می‌شود که به این معنی است که احزاب به جای جستجوی سازش، تمایل دارند در این زمینه به کاوش بپردازند.

اختلاف درامکری به قلب تقسیماتی که در ایرلند شمالی باقی مانده اند می رود.

رویدادهای روزهای اخیر یادآور این نکته است که روند صلح به پایان نرسیده است، این روند ادامه دارد - و هنوز کارهایی برای انجام دادن در زمین و استورمونت وجود دارد.